Και αναζήτησα ανάμεσά τους έναν άνθρωπο, που θα έχτιζε το τείχος και θα στεκόταν στο ρήγμα μπροστά μου για χάρη της γης, ώστε να μην την καταστρέψω· αλλά δεν βρήκα κανέναν. –Ιεζεκιήλ 22:30
Η ιστορία του μικρού Ολλανδού αγοριού που ηρωικά έβαλε το δάχτυλό του στην τρύπα του αναχώματος έρχεται στον νου καθώς συλλογιζόμαστε ένα τέτοιο εδάφιο. Δεν μπορούσε να φύγει από τη θέση του από φόβο μήπως διαβρωθεί το ανάχωμα, κι έτσι περίμενε όλη τη μακριά νύχτα, ώσπου κάποιος πέρασε το πρωί και τον έσωσε από τη δύσκολη θέση του. Πολλοί άντρες έχουν κατορθώσει εκπληκτικά πράγματα παρορμητικά, όταν η περίσταση το απαιτούσε. Ζωές σώθηκαν, πόλεις διασώθηκαν και εχθροί νικήθηκαν επειδή κάποιος κάλυψε έναν ρόλο που ήταν αναγκαίος. Γράφονται βιβλία και ανεγείρονται μνημεία προς τιμήν εκείνων των οποίων η προσφορά μάς έχει αγγίξει. Αυτοί θεωρούνται οι ήρωες της ιστορίας και τους θυμούνται για τη σταθερή γενναιότητα και την ακλόνητη πιστότητά τους.
Όμως τα ρήγματα στη ζωή δεν είναι πάντα τόσο προφανή και τα αποτελέσματα δεν είναι πάντα μετρήσιμα. Ο Σολομώντας μάς πληροφορεί για την ιστορία μιας …μικρής πόλης με λίγους κατοίκους· και ήρθε εναντίον της ένας μεγάλος βασιλιάς, την πολιόρκησε και κατασκεύασε μεγάλα προχώματα εναντίον της. Βρέθηκε όμως μέσα σ’ αυτήν ένας φτωχός σοφός άνθρωπος, κι εκείνος με τη σοφία του έσωσε την πόλη· αλλά κανείς δεν θυμήθηκε εκείνον τον φτωχό άνθρωπο. –Εκκ 9:14-15. Αν και η Βίβλος περιέχει πολλές λεπτομερείς περιγραφές ευσεβών ανθρώπων που στάθηκαν στο ρήγμα για τον Θεό, αναμφίβολα υπάρχουν πλήθη άλλων που ξεπέρασαν τεράστιες αντιξοότητες σε πνευματικό επίπεδο, κι όμως δεν αναγνωρίστηκαν σ’ αυτή τη ζωή.
Το πρόβλημα δεν είναι τόσο ότι το να σταθούμε στο ρήγμα ξεπερνά τις δυνατότητες ή τα οικονομικά μας μέσα, όσο ότι συχνά αυτή η αποστολή δεν συνοδεύεται από τίτλο, χειροτονία ή αναγνώριση. Είναι κάτι που πρέπει να αναλάβουν εθελοντές με αρκετή διορατικότητα και φροντίδα, ώστε να θυσιάσουν τα δικά τους σχέδια για τον μοναδικό σκοπό να κλείσουν το άνοιγμα στον φράχτη. Συχνά δεν ανήκει στη σφαίρα του υλικού, αλλά στα όρια του πνευματικού. Παρόλο που τους φτωχούς τους έχουμε πάντοτε μαζί μας και οι πνευματικά ευγενείς θα σκύψουν για να τους βοηθήσουν, πρέπει να αναλογιστούμε ότι ο Θεός πιθανότατα έχει κατά νου κάτι περισσότερο εδώ από την ανάγκη να οργανώσει κανείς συσσίτια και λαϊκά μαγειρεία. Αναζητά έναν άνθρωπο ντυμένο με έναν μανδύα «πορφυρών αρχών», που δεν θα τον βγάλει όταν ανέβει η θερμοκρασία.
Ο βασιλιάς Δαρείος υπέγραψε το μοιραίο διάταγμα που προοριζόταν να οδηγήσει τον Δανιήλ σε γεύμα με τα λιοντάρια. Όταν ο Δανιήλ έμαθε ότι είχε υπογραφεί το έγγραφο, πήγε στο σπίτι του· και τα παράθυρα του ανωγείου του ήταν ανοιχτά προς την Ιερουσαλήμ. Γονάτιζε τρεις φορές την ημέρα, προσευχόταν και ευχαριστούσε τον Θεό του, όπως έκανε και προηγουμένως. –Δαν 6:10. Πόσο μικρό πράγμα θα ήταν για τον Δανιήλ να κλείσει τα παραθυρόφυλλα πριν προσευχηθεί. Όμως ο Δανιήλ δεν κάλυπτε το ρήγμα απλώς με την παρουσία του στην υψηλή κυβερνητική θέση που κατείχε. Το ρήγμα βρισκόταν στην έλλειψη θεοσεβών μαρτύρων στη Βαβυλώνα. Έτσι, το χάσμα ανάμεσα στον ουρανό και τη γη έπρεπε να καλυφθεί με προσευχή στο ανοιχτό παράθυρο, με τίμημα να θυσιάσει τη «θέση του στη Γερουσία».
Ο βαθύτερος λόγος για τον οποίο υπάρχουν τόσο πολλά ρήγματα και τόσο λίγοι άντρες για να τα καλύψουν είναι ότι συχνά μπερδεύουμε την προσωπική, επίγεια θεώρησή μας για τις περιστάσεις με τους αιώνιους σκοπούς του Θεού. Είμαστε πολυάσχολοι με καλά πράγματα και νιώθουμε αρκετά χρήσιμοι. Η Μάρθα δραστηριοποιούνταν με ζήλο για να καλύψει αυτό που θεωρούσε άμεσο κενό στο σπίτι, ενώ η Μαρία καθόταν κοντά στον Αιώνιο. Είναι απίστευτα εύκολο να παγιδευτεί κανείς στη δραστηριότητα μιας πολυάσχολης ζωής. Μπορεί να καταβάλουμε υπερβολική προσπάθεια για να ανεβούμε αποτελεσματικά στην κορυφή της σκάλας, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουμε ότι ακουμπά στον λάθος τοίχο. Πολλοί άνθρωποι είναι πολύ απασχολημένοι, αλλά όχι ιδιαίτερα αποτελεσματικοί. Πολλοί έχουν εργαστεί με ζήλο για χρόνια στο έργο του Κυρίου, μόνο και μόνο για να φτάσουν στο τέλος και να συνειδητοποιήσουν ότι τους είχαν διαφύγει τα πράγματα που είχαν τη μεγαλύτερη σημασία. Μερικοί, ενώ αφιέρωναν τη ζωή τους για να υπηρετούν άλλους, άφησαν τον γάμο τους να υποφέρει ή επέτρεψαν στα παιδιά τους να τους περιφρονούν. Άλλοι πρόσφεραν «Κορβάν» στην εκκλησία τους, παραμελώντας τη σχέση τους με τους ίδιους τους γονείς τους.
Ο άνθρωπος που στέκεται στο ρήγμα πρέπει να είναι σοφός, και η σοφία πρέπει να κατανοεί πού βρίσκεται το πραγματικό ρήγμα. Σ’ αυτό πρέπει να μας καθοδηγεί ένα στοχευμένο, βιβλικό όραμα. Η ζωή θα προσφέρει πολλές ευκαιρίες να εγκαταλείψουμε την πορεία μας. Αν επιδιώκουμε ενεργά να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες που μας θέτουν η οικογένειά μας, οι φίλοι, οι συνεργάτες, οι προτεραιότητες της εκκλησίας και οι περιστάσεις της ζωής, θα μας καθοδηγούν οι άνθρωποι και όχι οι βιβλικές αρχές. Αν και αυτό μπορεί επιφανειακά να φαίνεται θεμιτό, ίσως θερίσουμε την πικρή απογοήτευση να βρεθούμε να κρεμόμαστε στην άκρη του λάθος σκοινιού.
Πώς μοιάζει, λοιπόν, το ρήγμα που απασχολεί τον Θεό; Κάποιοι θα έλεγαν πως το ρήγμα βρίσκεται όπου παρουσιάζεται οποιαδήποτε ανάγκη. Τους φτωχούς τους έχουμε πάντοτε μαζί μας, και σίγουρα αυτό αποτελεί ευκαιρία να κάνουμε το καλό. Όμως το καλύτερο μέρος που διάλεξε η Μαρία δεν είχε καμία σχέση με το να βοηθήσει τους φτωχούς ή να ταΐσει τους πεινασμένους. Παρόμοια, η γυναίκα με το πολύτιμο αλαβάστρινο δοχείο με μύρο από νάρδο θα μπορούσε να το είχε πουλήσει και να συντηρήσει τους φτωχούς για αρκετό καιρό με το αντίτιμό του. Όμως το πραγματικό ρήγμα δεν μπορούσε να καλυφθεί χαϊδεύοντας τον ανάπηρο, αλλά στεφανώνοντας τον Χριστό. Στον κήπο της Εδέμ δεν υπήρχε χάσμα, γιατί ο άνθρωπος περπατούσε σε τέλεια αρμονία με τον Δημιουργό του. Η αμαρτία δημιούργησε το χάσμα και διατάραξε τη σχέση. Επίσης, στο τέλος του χρόνου δεν θα υπάρχει ρήγμα, όταν το Αρνίο θα υποδεχτεί τη νύφη Του. Ως τότε, υπάρχει ένα μεγάλο χάσμα επειδή αυτή η γη αρνείται να δοξάσει τον Δημιουργό της. Το να σταθούν σ’ αυτό το χάσμα πρέπει να είναι ο πρωταρχικός σκοπός όλων όσοι φιλοδοξούν να φέρουν το όνομά Του.
Αυτό απαιτεί μια πλήρη μεταμόρφωση της σχέσης μας με τον Θεό μας. Η εξιλέωση μέσω του αίματος του Χριστού το καθιστά δυνατό από νομική άποψη. Η παρηγοριά του Αγίου Πνεύματος το κάνει συναισθηματικά ικανοποιητικό, αλλά είναι η παράδοση της ζωής μας και η δοξολογία του Θεού που δίνουν ζωή στη σκηνή. Ο Άσωτος Υιός είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ψυχής που έφερε στον εαυτό της έναν κόσμο προβλημάτων, εγκαταλείποντας τη θέση που είχε ως γιος του πατέρα του. Στη βάση της αποκατάστασής του δεν υπήρχε τίποτε άλλο παρά η αποκατάσταση της σχέσης πατέρα και γιου που υπήρχε από τη γέννησή του.
Μου φαίνεται πως ο Θεός δεν αναζητά τόσο ανθρώπους που κουνούν τα χέρια τους στον αέρα και φωνάζουν: «Εδώ είμαι, στείλε με!» Τα μάτια Του αναζητούν μάλλον ταπεινές ψυχές που υποτάσσουν τη θέλησή τους στον Παντοδύναμο και αναγνωρίζουν: Άξιος είσαι, Κύριε, να λάβεις τη δόξα και την τιμή και τη δύναμη· επειδή εσύ έκτισες τα πάντα, και για τη δική σου ευχαρίστηση υπάρχουν και δημιουργήθηκαν. –Αποκάλυψη 4:11. Δεν λείπουν οι γιοι του Σκευά που φαντάζονται ότι επιτελούν σημαντικό ρόλο, επειδή είναι πρόθυμοι να διακηρύξουν τον «Ιησού» για τον οποίο έχουν ακούσει. Το 1997, περίπου 800.000 άντρες έφτασαν σε μια συγκέντρωση των Promise Keepers στην Ουάσιγκτον, με θέμα «Στέκοντας στο Ρήγμα». Αυτοί οι άντρες μπορεί να είχαν καλές προθέσεις να εκπροσωπήσουν τον Θεό σε ένα έθνος που απομακρυνόταν γρήγορα από τα πνευματικά του θεμέλια, όμως χρειάζεται κάτι παραπάνω από μια πρόθυμη καρδιά. Ο Θεός δεν χρειάζεται ένα μεγάλο πλήθος σωμάτων για να στουβωθούν σε μια τρύπα. Αναζητά άντρες με τα απαιτούμενα προσόντα, και λίγοι έχουν προαχθεί σε τέτοια θέση.
Αν το μόνο που ήθελε ο Θεός ήταν άντρες που θα εμφανίζονταν σε μια συγκέντρωση ή θα διακήρυτταν δημόσια την πίστη τους στους δρόμους, αναμφίβολα θα μπορούσε να βρει πολλούς πρόθυμους να κάνουν ένα τέτοιο καλό έργο. Όμως το να σταθεί κανείς στο ρήγμα ανάμεσα στον Θεό και τον κόσμο θα εγκριθεί από τον Θεό μόνο για εκείνους που αξίζουν να βρίσκονται εκεί. Η πανανθρώπινη υπερηφάνεια είναι αυτή που οδηγεί τον άνθρωπο να πιστεύει ότι αρκεί να θέλει να είναι χρήσιμος, και τότε θα χρησιμοποιηθεί. Στο σπίτι του Θεού υπάρχουν σκεύη για τιμή και σκεύη για ατιμία, όμως το να αξίζει κανείς μια τιμητική θέση είναι πολύ δυσκολότερο από το να την επιθυμεί.
Στις μέρες μας είναι πολύ συνηθισμένο να λαμβάνει κανείς αλληλογραφία με το μήνυμα: «Πάρε την αναγνώριση που σου αξίζει». Δεν είναι μυστικό ότι η αναγνώριση που αξίζουν πολλοί είναι μηδενική. Όμως όλοι έχουμε επηρεαστεί από το υποσυνείδητο μήνυμα ότι όλοι αξίζουν αναγνώριση. Η κοινωνία μας προβάλλει την ιδέα ότι όλοι οι ανήθικοι, αστόχαστοι και ασυλλόγιστοι άνθρωποι αξίζουν την ίδια φροντίδα με τους ηθικούς και εργατικούς. Αν ο οκνηρός αξίζει καλό μισθό και ο σπάταλος αξίζει οικονομική ασφάλεια, τότε ο απόστολος Παύλος ασφαλώς δεν έχει το δικαίωμα να θέτει κανένα προσόν στις χήρες που πρέπει να λάβουν στήριξη από την εκκλησία. Ούτε έχει το δικαίωμα να απορρίψει οποιαδήποτε ειλικρινή ψυχή επιθυμεί το αξίωμα του επισκόπου, μόνο και μόνο επειδή δεν πληροί τα προσόντα. Όμως ο Θεός πρόσεξε λίγες ψυχές …στις Σάρδεις που δεν μόλυναν τα ιμάτιά τους· και θα περπατήσουν μαζί μου στα λευκά, επειδή είναι άξιοι. –Αποκ 3:4
Αυτοί είναι οι άντρες στο ρήγμα. Όχι επειδή είχαν άφθονη ενεργητικότητα, αλλά επειδή είχαν όραμα για την καθαρότητα. Δεν ήταν απλή σύμπτωση, γιατί οι άντρες που θέλουν να αποκτήσουν εξέχουσα θέση ενώπιον του Θεού πρέπει να το πετύχουν με…
…Σκοπό
Με πίστη ο Μωυσής, όταν μεγάλωσε, αρνήθηκε να ονομάζεται γιος της θυγατέρας του Φαραώ· προτιμώντας να κακοπαθεί μαζί με τον λαό του Θεού, παρά να απολαμβάνει πρόσκαιρα τις ηδονές της αμαρτίας· θεωρώντας τον ονειδισμό του Χριστού μεγαλύτερο πλούτο από τους θησαυρούς της Αιγύπτου, επειδή απέβλεπε στην ανταμοιβή. Με πίστη εγκατέλειψε την Αίγυπτο, χωρίς να φοβηθεί την οργή του βασιλιά· επειδή έμεινε σταθερός, σαν να έβλεπε τον αόρατο. –Εβρ 11:24-27
Ένα αληθινό όραμα για το έργο του Θεού έχει τίμημα. Ο πλούσιος νεαρός άρχοντας θα ήθελε πολύ να είναι άρχοντας και στη βασιλεία του Χριστού και στο κτήμα του, όμως δεν μπορούσε να τα έχει και τα δύο. Αυτή η αρχή αποτέλεσε το πρώτο εμπόδιο για εκείνον και για όλους τους άλλους που θα επιθυμούσαν ένα τέτοιο ευγενές έργο. Ως νέος, ο Μωυσής πήρε την απόφασή του και διάλεξε πού θα έμενε πιστός. Ήταν προετοιμασμένος να τον απορρίψει η Αίγυπτος, αλλά ποτέ δεν φαντάστηκε ότι ο ίδιος του ο λαός θα τον παραμέριζε τόσο επιπόλαια.
Σαράντα χρόνια μέσα στη μοναχική κάμινο εξάλειψαν την υπερηφάνειά του και περιόρισαν την αυτοπεποίθησή του. Εκεί αποφοίτησε από το σεμινάριο της σιωπής, εφοδιασμένος και έτοιμος να σταθεί στο ρήγμα ως ο πραότερος άνθρωπος πάνω στη γη. Έγινε μεσίτης των ανθρώπων προς τον Θεό. Ως συνήγορος των ανθρώπων και του Θεού, κήρυττε και προσευχόταν, περπατούσε και έκλαιγε, ζούσε και αγαπούσε τον Θεό του και τους αδελφούς του. Σε όλο αυτό το διάστημα, θεωρούσε τον εαυτό του ανεπαρκή για τη θέση. Ενώ τα παιδιά του Ισραήλ βρίσκονταν στο κέντρο της καρδιάς του, ο φόβος του και η προσήλωσή του δεν έφυγαν ποτέ από τον Θεό του. Όταν επιδιώκουμε να μας σέβονται οι άνθρωποι, ο σκοπός μας θολώνει και χάνουμε τη θέση μας στο ρήγμα. Πολλοί καλοί πάστορες, γονείς και προσκυνητές έχουν κάνει αυτό το λάθος και έχουν δεχτεί τις οδηγίες τους από τη σύζυγό τους, τα παιδιά τους, τους φίλους τους ή την εκκλησία τους. Ίσως αυτό να φαίνεται το πιο στοργικό, φροντιστικό και αξιοσέβαστο πράγμα που μπορεί κανείς να κάνει. Όμως ο Θεός απαιτεί απόλυτη αφοσίωση και δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός. Το τι «θέλει να γίνει» ένας άνθρωπος καθορίζεται από τον σκοπό που του δίνει το όραμά του, αλλά το τι «καταλήγει να γίνει» εξαρτάται από τις…
…Προτεραιότητες
Αυτός ο λόγος είναι αληθινός: Αν κάποιος επιθυμεί το αξίωμα του επισκόπου, επιθυμεί καλό έργο. Ο επίσκοπος, λοιπόν, πρέπει να είναι άμεμπτος, σύζυγος μίας γυναίκας, νηφάλιος, συνετός, κόσμιος, φιλόξενος, ικανός να διδάσκει· να μην είναι δοσμένος στο κρασί, να μην είναι βίαιος, να μην επιδιώκει αισχρό κέρδος, αλλά να είναι επιεικής, όχι φίλερις, όχι φιλάργυρος· να κυβερνά καλά το δικό του σπίτι, κρατώντας τα παιδιά του σε υποταγή με κάθε σεμνότητα· –1Τιμ 3:1-4. Ο σκοπός μας διαμορφώνει τον προορισμό μας, αλλά οι προτεραιότητές μας στρώνουν τον δρόμο για να φτάσουμε εκεί.
Δυστυχώς, ορισμένοι άντρες προάγονται στη διακονία από τη λαϊκή γνώμη, αλλά ο Θεός επιλέγει τους άντρες Του με βάση τις προτεραιότητές τους και τα αιώνια προσόντα τους. Οι άντρες που κυβερνώνται από τα υπάρχοντα, τα πάθη ή τη θέση τους θα είναι άχρηστοι για να υπηρετήσουν τον σκοπό του Θεού. Τους αρέσει να τους αποκαλούν Πάστορα, Αιδεσιμότατο ή Πατέρα. Τους αρέσει να θεωρούνται ζηλωτές, γνώστες, σταθεροί ή συμπονετικοί. Επειδή τώρα επιζητώ την εύνοια των ανθρώπων ή του Θεού; Ή μήπως προσπαθώ να αρέσω στους ανθρώπους; Αν εξακολουθούσα να αρέσω στους ανθρώπους, δεν θα ήμουν δούλος του Χριστού. –Γαλ 1:10 ASV
Ευτυχώς, ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης, και μια πέτρα κατάλληλη για τον τοίχο δεν θα παραμείνει πεταμένη στον δρόμο. Οι ηλικιωμένοι, οι φτωχοί, οι ανάπηροι και οι χωλοί είναι όλοι εξαιρετικοί υποψήφιοι για τη θέση εκείνων που καλύπτουν το ρήγμα. Εκείνοι που έχουν συντριμμένα όνειρα, σώματα και καρδιές μπορούν να σταθούν ανεμπόδιστα στον φράχτη, δίπλα στον Νώε, τον Αβραάμ, τον Ιωσήφ, τον Μωυσή, τον Δανιήλ, την Εσθήρ, τη Ρουθ και ένα αμέτρητο πλήθος άλλων. Όλοι αυτοί είναι λαμπροί εκπρόσωποι του Θεού σ’ αυτόν τον κόσμο. Έχουν γυρίσει όλοι την πλάτη στην επιπολαιότητα, τη δόξα, την οικειότητα και τον πλούτο και έχουν γίνει οι ήρωες του ουρανού. Στέκονται πλάι πλάι στον φράχτη και σχηματίζουν την «Πρεσβεία του Αιώνιου». Αγάπησαν, ενώ άλλοι μίσησαν. Έδωσαν τα πάντα, ενώ άλλοι δέχτηκαν. Χλευάστηκαν και παρεξηγήθηκαν, λοιδορήθηκαν και γελοιοποιήθηκαν, κουράστηκαν και έκλαψαν.
Επειδή είμαστε στον Θεό ευωδία Χριστού, ανάμεσα σ’ αυτούς που σώζονται και σ’ αυτούς που χάνονται· στους μεν, οσμή θανάτου για θάνατο, στους δε, οσμή ζωής για ζωή. Και ποιος είναι ικανός γι’ αυτά; –2 Κορ 2:15-16. Εκείνοι των οποίων ο μοναδικός σκοπός και οι προτεραιότητες κυβερνώνται από τον Θεό.
