Ο οκτάχρονος Τζάμιν δεν ήταν πολύ έξυπνος. Ή τουλάχιστον αυτό του έλεγε συχνά ο μεγαλύτερος αδελφός του. Σχεδόν καθημερινά, ο Κέννι έβρισκε τρόπους να υπενθυμίζει στον Τζάμιν τις αδυναμίες του και να γελάει με τα λάθη του.
«Τζάμιν, ποτέ δεν θα γίνεις έξυπνος», έλεγε ο Κέννι. Βαθιά μέσα του ο Τζάμιν ένιωθε να αποδέχεται μια ζωή γεμάτη αδέξιες γκέλες. Θα ήταν πάντα αδέξιος; Θα έλεγε πάντα λάθος πράγματα; Αυτό έλεγε ο Κέννι.
Ο Τζάμιν πίστεψε τα μαθήματα του Κέννι με πλατιά, αθώα πίστη. Ο Κέννι ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερος, άρα σίγουρα είχε δίκιο. Πολύ καλά, λοιπόν ο Τζάμιν θα ήταν απλός. Ο Κέννι θα ήταν έξυπνος. Η ζωή δεν ήταν δίκαιη. Ο μπαμπάς και η μαμά δεν συμπαθούσαν τον υπερήφανο λόγο του Κέννι και τον τιμωρούσαν όποτε τον έπιαναν σε μια από τις ομιλίες του. Αλλά ο Κέννι είχε τρόπο να αποφεύγει τα αυτιά. Έτσι συνέχισε να κοροϊδεύει τον Τζάμιν.
Η γιαγιά Όττο παρακολουθούσε αυτά τα μαρτύρια από την κουνιστή της πολυθρόνα στη βεράντα. Ήταν μια ήσυχη γερόντισσα.
«Τζάμιν, ξέρεις πού είναι ο Κέννι;» ρώτησε η μαμά με ένα χαμόγελο. «Περίπου ώρα του φαγητού είναι.»
«Πήγε να ελέγξει τις παγίδες του για κογιότ. Θα πάω να τον βρω.»
Ένα ψύχος ήταν στον αέρα καθώς πάταγε πάνω από την αυλή, και ο ήλιος γερνούσε καθώς διέσχιζε το όριο του δάσους. Οι περαστικές σκιές έτρεχαν πάνω από τους λόφους. Το ψύχος βάθυνε καθώς προχωρούσε περισσότερο μέσα. Ανάσαινε τον πλούσιο αέρα και ακολουθούσε το ίχνος του Κέννι. Τελικά, το μονοπάτι θα κατέληγε σε ένα λιβάδι, αλλά ο Τζάμιν ελπίζε ότι θα βρει τον Κέννι πριν χρειαστεί να φτάσει τόσο μακριά. Οι διάφορες παγίδες είχαν ήδη ελεγχθεί, οπότε ο Τζάμιν ήξερε ότι ο Κέννι είχε περάσει από εδώ. Ο Τζάμιν προχώρησε αποφασιστικά. Το χρυσαφένιο κεφάλι του έπιανε τις κουρασμένες ακτίνες που έφευγαν από τον ήλιο καθώς τρεμόπαιζαν μέσα από τα δέντρα. Και γρήγορα κι αυτές έσβησαν, αφήνοντας πίσω τους τη μουσκίλα του δάσους. Οι κάμπιες του φθινοπώρου είχαν δουλέψει, και οι μακριές τους ιστοί κρέμονταν από τα κλαδιά πάνω.
Τελικά, καθώς τα δέντρα υποχώρησαν και αραιώθηκαν και εμφανίστηκε το λιβάδι, ο Τζάμιν ήξερε ότι αυτό ήταν το τέλος της διαδρομής των παγίδων του αδελφού του. Αν ο Κέννι δεν ήταν εδώ, δεν θα ήξερε πού αλλού να κοιτάξει.
Αλλά ο Κέννι ήταν εκεί. Όταν ο Τζάμιν πάτησε μέσα στο λιβάδι, είδε στα δεξιά του ένα απογοητευμένο σωρό. Η φωνή του σωρού είχε γνώριμη χροιά. Το πρόσωπο του σωρού ήταν φωτισμένο από πόνο. Ο σωρός ήταν ο Κέννι. «Είσαι εντάξει; Τι συνέβη;» Ο Τζάμιν ένιωσε περίεργα που έβλεπε τον Κέννι κουλουριασμένο στο χώμα. Ο Κέννι ήταν έξυπνος. «Πέταξες πάνω σε παγίδα;»
«Ναι, Τζάμιν. Ε... Δεν κοίταγα που πήγαινα. Βοήθησέ με. Σε παρακαλώ.»
Ο Τζάμιν σκύβει και βρήκε έναν αστράγαλο σφιχτά πιασμένο στα σαγόνια μιας μεταλλικής παγίδας. Το σκοτάδι είχε λεκιαστεί στο χώμα γύρω από τον Κέννι. Γρήγορα, τα δυνατά χέρια του Τζάμιν άνοιξαν τα σαγόνια. Ο Κέννι βγήκε έξω. «Μπορείς να περπατήσεις;»
«Ναι. Νομίζω. Αν με στηρίξεις, μπορώ να κουτσαίνω.»
«Ο μπαμπάς και η μαμά θα ανησυχήσουν. Έχουμε χάσει το δείπνο.»
Πράγματι, καθώς οι αδελφοί κουτσαίνοντας επέστρεφαν μέσα από τα δέντρα, άκουσαν το μακρύ κάλεσμα του πατέρα τους. Ο Τζάμιν ανταπάντησε και σε μια στιγμή ήταν στο πλευρό τους, βλέποντας τον αστράγαλο και σηκώνοντας τον Κέννι σαν τραυματισμένο πρόβατο. Η παράξενη αυτή μικρή ομάδα βιάστηκε σπίτι, και η σίτα της πόρτας χτύπησε καθώς ο μπαμπάς πέρασε γρήγορα από τη βεράντα. Ο Τζάμιν πήγε στο πλυσταριό και έπλυσε τα χέρια του. Κατευθύνθηκε προς την εξώπορτα.
«Τζάμιν.» Ήταν η γιαγιά. Το φως της βεράντας την έδειχνε στην παλιά της κουνιστή πολυθρόνα. Μία βαριά κουβέρτα ήταν στους ώμους της.
«Ναι, γιαγιά;»
«Νομίζεις ότι δεν είσαι πολύ έξυπνος;»
«Αυτό λέει ο Κέννι.» Ο Τζάμιν στριφογύρισε.
«Ήσουν αρκετά δυνατός για να ανοίξεις την παγίδα, και ο Κέννι δεν ήταν. Ήσουν αρκετά θαρραλέος για να τον βρεις στο σκοτάδι. Πολλά νεαρά αγόρια δεν θα το έκαναν.» Ο Τζάμιν σιώπησε. Η γιαγιά Όττο κούνησε λίγο ακόμα την πολυθρόνα και μετά χαμογέλασε. «Ο Θεός σε έφτιαξε όπως είσαι για κάποιο λόγο, Τζάμιν. Έκανε τον Κέννι όπως είναι για κάποιο λόγο. Έχει σχέδιο για σένα, και μια θέση που μόνο εσύ μπορείς να γεμίσεις, ξέρεις.»
Ο Τζάμιν γύρισε και μπήκε στην ζεστή κουζίνα. Χαμογελούσε.
