«Dr. Waldron, η Έλσι χρειάζεται βοήθεια!» Ο σύζυγος της Έλσι ήταν αποφασισμένος, σχεδόν οργισμένος, καθώς με κοίταζε. Από την άλλη, η Έλσι κοίταζε στο πάτωμα, σχεδόν σαν να μην ήταν παρούσα. Δεν είχα γνωρίσει κανένα από το ζευγάρι πριν και προσπαθούσα λίγο να καταλάβω τι ακριβώς χρειαζόταν από μένα για να τη βοηθήσω.
«Τι συμβαίνει;» ρώτησα ενώ ξεφύλλιζα τον φάκελό της. Αυτό ήταν ακόμη στις μέρες των χαρτονένιων φακέλων, και κατευθύνθηκα στο τμήμα των εργαστηριακών εξετάσεων του φακέλου της. Δεν υπήρχε κάτι πάρα πολύ ανησυχητικό που να βλέπω εκεί — τα ηπατικά της ένζυμα ήταν λίγο αυξημένα, αλλά κατά τα άλλα, όλα φαινόντουσαν εντάξει.
«Είναι το ποτό της!» μου είπε ο σύζυγός της. «Πίνει όλο και περισσότερο κάθε βράδυ. Δεν βγαίνει έξω εκτός για να πάρει ουίσκι. Πίνει μέχρι να λιποθυμήσει κάθε νύχτα και πρέπει να πάρει κάτι κάθε πρωί για να ξεκινήσει.»
«Ισχύει αυτό;» ρώτησα την Έλσι, νιώθοντας σαν δικαστής που προΐσταται μιας δίκης με σώμα ενόρκων.
«Ναι,» είπε. Το πρόσωπό της ήταν χωρίς έκφραση, και δεν μπορούσα να καταλάβω αν ήθελε να είναι εκεί ή όχι.
«Θες βοήθεια;» τη ρώτησα. Αυτή ήταν μια φορτισμένη ερώτηση. Πολλοί άνθρωποι που παλεύουν με αλκοολισμό δεν είναι έτοιμοι να απελευθερωθούν από την ασφυκτική εξάρτηση. Ίσως η Έλσι να ήταν διαφορετική.
«Υποθέτω,» είπε αποστασιοποιημένα. Για άλλη μια φορά, δεν μπορούσα να καταλάβω αν ήθελε να είναι εκεί ή όχι.
«Με τον ρυθμό που πίνεις, θα αυτοκτονήσεις μέσα σε ένα χρόνο — ίσως δύο το πολύ — αν δεν σταματήσεις εντελώς το αλκοόλ,» της είπα. «Αν θέλεις, θα προσπαθήσω να βρω μια κλινική για εισαγωγή ώστε να αποτοξινωθείς και να σταματήσεις το αλκοόλ.»
«Είναι έτοιμη,» είπε ο σύζυγος σταθερά.
Όταν έχεις να κάνεις με κάποιον που πίνει πολύ, είναι κρίσιμο να μην σταματήσει απλώς το ποτό χωρίς ιατρική υποστήριξη. Η απότομη διακοπή της χρήσης αλκοόλ προκαλεί στον οργανισμό στερητικό σύνδρομο που μπορεί να οδηγήσει σε κατάσταση που ονομάζεται Delirium Tremens και ακόμη και σε σπασμούς.
Βγήκα από το εξεταστήριο για να κάνω τηλεφωνήματα. Δεν είναι ποτέ εύκολο να βρεις ένα μέρος για κάποιον που προσπαθεί να αποκατασταθεί από οποιοδήποτε είδος ουσίας, και πέρασε περισσότερο από μιάμιση ώρα πριν βρω μια δομή που συμφωνούσε να δεχτεί την Έλσι και να προσπαθήσει να τη βοηθήσει να κόψει το ουίσκι.
Αναστέναξα καθώς ξαναμπήκα στο εξεταστήριό της. Φοβόμουν ότι δεν θα έβρισκα πουθενά για να πάει.
Τους εξήγησα το σχέδιο, και ο σύζυγός της έκανε ζωηρή νεύρωση, ενώ η Έλις συνέχισε να κοιτάζει σιωπηλά στο πάτωμα. «Μπορούμε να προσευχηθούμε μαζί πριν φύγετε;» τους ρώτησα, και όταν συμφώνησαν, προσευχηθήκαμε μαζί, ζητώντας ελευθερία και την παρουσία του Ιησού και στις δύο ζωές τους.
Έφυγαν από το γραφείο μου με εντολές πορείας και οδηγίες πού να πάνε. Είχα μια ευχάριστη λάμψη για το υπόλοιπο της πρωινής βάρδιας, γνωρίζοντας ότι είχα κάνει το κάτι παραπάνω και πραγματικά είχα κάνει τη διαφορά στη ζωή αυτού του μεσήλικου ζευγαριού.
Γύρω στις 2 μ.μ., πήρα ένα τηλεφώνημα από την κλινική αποκατάστασης. Δεν είχαν δει ούτε τη σκιά της Έλσι ή του συζύγου της, κάτι που ήταν εκπληκτικό, αφού ήταν μια φωτεινή ηλιόλουστη μέρα και η κλινική δεν ήταν τόσο μακριά. Με μια βουβή αίσθηση, κάλεσα τον αριθμό του ζευγαριού.
«Δεν θα πάει!» μου είπε ο σύζυγος. «Μου λέει ότι μου το είχε πει από πριν. Θα προσπαθήσει να μειώσει, αλλά δεν είναι διατεθειμένη να πάει σε κέντρο αποτοξίνωσης ή κάτι τέτοιο. Νομίζω απλά πείτε τους ότι θα τους ειδοποιήσουμε αν αλλάξει γνώμη.»
Η νοσοκόμα μου ενημέρωσε την κλινική αποκατάστασης και τους είπε τα άσχημα νέα, και κάθισα στην καρέκλα μου, κατακεδρακωμένος. Τι άλλο θα μπορούσα να είχα κάνει; Υπήρχε λύση για την Έλσι — κάτι διαφορετικό που θα μπορούσα να είχα πει που θα έκανε τη διαφορά στη ζωή της;
Περίπου ένα χρόνο αργότερα, έλαβα τα λυπηρά νέα ότι η Έλσι είχε πεθάνει στο σπίτι της. Ήμουν σίγουρος ότι τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν είχε πάει στην αποκατάσταση και αν είχε παραδώσει τον έλεγχο στον Ιησού. Τίποτα από αυτά δεν είχε συμβεί, και ένιωσα τον κυνισμό να εισχωρεί στην καρδιά μου.
Κυνισμός
Ζούμε σε μια εποχή κυνισμού. Στην αρχαία Ελλάδα, οι κυνικοί ήταν ένα παράξενο μείγμα αντρών που εξειδικεύονταν στο να είναι γκρινιάρηδες και να λένε σκληρά (οι ίδιοι θα τα έλεγαν αληθινά) πράγματα στους ανθρώπους. Συχνά φορούσαν σκουπίδια και συμπεριφέρονταν με τέτοιον τρόπο που οι περισσότεροι ευγενικοί Αθηναίοι δεν ήθελαν να βρίσκονται κοντά τους.
Σήμερα, κυνισμός σημαίνει μια τάση να πιστεύεις τα χειρότερα για τους ανθρώπους και τις περιστάσεις. Οι κυνικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι όλοι οι άνθρωποι κινούνται αποκλειστικά από εγωισμό και ότι τα άσχημα γεγονότα τείνουν να επικρατούν.
Πολλοί νέοι γιατροί είναι ιδεαλιστές και πολύ ελπιδοφόροι. Πιστεύουν ότι αν καταβάλουν την ύστατη προσπάθεια, μπορούν να έχουν πραγματική, θετική επίδραση στη ζωή των ασθενών τους. Δυστυχώς, καθώς περνάει ο καιρός και προσπαθούν σκληρά και οι ασθενείς τους δεν αλλάζουν, μπορούν να τα παρατήσουν. Αυτοί οι γιατροί εξακολουθούν να προσπαθούν, αλλά δεν ελπίζουν πλέον πραγματικά ότι οι προσπάθειές τους θα κάνουν μεγάλη διαφορά.
Φαίνεται ότι οι άνθρωποι που εμπλέκονται με την πολιτική συχνά έχουν τις καλύτερες προθέσεις. Το βλέπουν ως έναν δρόμο για να αλλάξουν την κοινωνία προς το καλύτερο. Δυστυχώς, καθώς περνάει ο καιρός και τα πρόσωπα στην εξουσία αλλάζουν, οι πολιτικές δεν αλλάζουν σημαντικά, και τείνουν να γίνονται κυνικοί.
Μερικές φορές αυτός ο κυνισμός στρέφεται εναντίον όλων των πολιτικών. Μερικές φορές είναι απλώς οργή εναντίον μελών του κόμματος που αντιτίθεται στις θέσεις τους. Η ελπίδα αντικαθίσταται από τον κυνισμό.
Κυνισμός στη Βίβλο
Αν υπάρχει ένα βιβλίο στη Βίβλο που φαίνεται να έχει γραφτεί από έναν κυνικό άντρα, είναι το βιβλίο του Εκκλησιαστή. Ο Κήρυκας, που κατανοούμε ότι είναι ο Σολομών, απαριθμεί όλα όσα επιχείρησε για να βρει χαρά.
Στο κεφάλαιο 2:17-23 ο Σολομών περιγράφει την εργασία ως μάταιη. Τελειώνει λέγοντας, «For what hath man of all his labour, and of the vexation of his heart, wherein he hath laboured under the sun? For all his days are sorrows, and his travail grief; yea, his heart taketh not rest in the night. This is also vanity.» (Ecclesiastes 2:22,23)
Είδε τον κόσμο να κυριαρχείται από τυράννους και υπήρχε λίγo που ο λαός μπορούσε να κάνει γι’ αυτό. Ο Σολομών πήγε τόσο μακριά όσο να πει ότι η πολιτική εξουσία ήταν ασήμαντη: «Better is a poor and a wise child than an old and foolish king, who will no more be admonished. For out of prison he cometh to reign; whereas also he that is born in his kingdom becometh poor» (Ecclesiastes 4:13).
Στον Εκκλησιαστή 6:6, φαίνεται να απαξιώνει τη μακροζωία. «Yea, though he live a thousand years twice told, yet hath he seen no good: do not all go to one place?»
Φυσικά, τελειώνει το σύντομο βιβλίο του με την εντολή να θυμόμαστε τον Δημιουργό μας στις ημέρες της νιότης μας. Υπάρχει ευλογία γι’ αυτούς που επιλέγουν να εστιάσουν στον Θεό όταν έχουν λίγη ενέργεια ακόμα και όχι όταν είναι γέροι και απογοητευμένοι, όπως ο Σολομών.
Αργότερα, φαινόταν σχεδόν σαν να είχε εγκαταλείψει ο Θεός τον λαό Του. Έστειλε ακόμη προφήτες προς αυτούς, αλλά ήξερε δίχως αμφιβολία ότι ο λαός θα αρνιόταν να ανταποκριθεί. «Therefore thou shalt speak all these words unto them; but they will not hearken to thee: thou shalt also call unto them; but they will not answer thee» (Jeremiah 7:27).
Ακόμη και στην Καινή Διαθήκη, ο Παύλος είπε στον Τιμόθεο ότι ερχόταν καιρός που οι άνθρωποι δεν θα ακούνε πλέον την υγιή διδασκαλία. «For the time will come when they will not endure sound doctrine; but after their own lusts shall they heap to themselves teachers, having itching ears;» (2 Timothy 4:3).
Επιλέγοντας και συνδυάζοντας αυτές τις περικοπές, μπορούμε να φύγουμε με μια πολύ ζοφερή άποψη για το μέλλον και, πιο συγκεκριμένα, για την προθυμία των ανθρώπων να αλλάξουν. Φαίνεται πως δεν αξίζει να επενδύσουμε τον εαυτό μας στους ανθρώπους γύρω μας. Είναι γεμάτοι βάσανα και είναι τόσο πιθανό να αλλάξουν όσο ένα τσιχλομυρμήγκι να κυριαρχήσει στο διαφορικό λογισμό.
Το Αντίθετο του Κυνισμού
Το αντίθετο του κυνισμού είναι η ελπίδα. Είναι η πεποίθηση ότι το μέλλον μπορεί να είναι καλύτερο.
Είναι ενδιαφέρον ότι ο Απόστολος Παύλος μίλησε για θλίψεις στην Επιστολή προς τους Ρωμαίους, «And not only so, but we glory in tribulations also: knowing that tribulation worketh patience; and patience, experience; and experience, hope: and hope maketh not ashamed; because the love of God is shed abroad in our hearts by the Holy Ghost which is given unto us» (Romans 5:3-5).
Ίσως να μην έχουμε φτάσει στο σημείο να δοξάζουμε τις δοκιμασίες που περνάμε, αλλά σίγουρα αυτές πρέπει να μας φέρνουν τα άλλα πράγματα που αναφέρει. Διότι, αναπτυσσόμαστε σε υπομονή και εμπειρία καθώς αντιμετωπίζουμε δοκιμασίες, αλλά περισσότερο από αυτό, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε ελπίδα για το αύριο επειδή υπηρετούμε έναν μεγάλο Θεό.
Η αντίθεση στην ιστορία του Ασώτου Υιού στο Λουκά 15 μας διδάσκει πολλά για την ελπίδα. Ο πατέρας και ο μεγαλύτερος αδελφός είχαν εντυπωσιακά διαφορετικές στάσεις.
Ο πατέρας ποτέ δεν είχε χάσει την ελπίδα — ήξερε ότι ο γιος του τον είχε απογοητεύσει και είχε απομακρυνθεί από όσα ήξερε ότι ήταν σωστά και, όμως, ο πατέρας επιθυμούσε ακόμα να δει τον άσωτο να συνέλθει και να επιστρέψει στο σπίτι.
Αντίθετα, ο μεγαλύτερος αδελφός όχι μόνο δεν είχε ελπίδα για τον μικρότερο αδελφό, αλλά ήταν και οργισμένος μαζί του. Ο άσωτος είχε σπαταλήσει τα χρήματά του, είχε ζήσει μέσα στην αμαρτία, και τώρα επέστρεψε σπίτι απλά επειδή είχε μείνει χωρίς χρήματα.
Σίγουρα δεν υπήρχε λόγος να εμπιστευτείς τον νεότερο γιο. Όμως, αυτό ακριβώς κάνει ο Ουράνιος Πατέρας για μας.
Ψάξτε για Ελπίδα στα Σωστά Μέρη
Μέρος του προβλήματος είναι ότι ψάχνουμε για ελπίδα στα λάθος μέρη. Πριν αρκετά χρόνια, ένας υποψήφιος για την προεδρία έτρεξε με το σύνθημα «Hope and Change», και όμως, παρότι εκλέχτηκε, φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ένιωσαν ότι οι ζωές τους άλλαξαν σημαντικά προς το καλύτερο.
Η επιδίωξη των όσων αυτός ο κόσμος εκτιμά — πολιτική εξουσία και πλούτος — είναι εγγυημένο ότι θα φέρει κενότητα. Αυτή είναι η τακτική του Σατανά — πάντα υπεραπαιτεί και υπο-παραδίδει.
Αυτό έκανε όταν πειρασμός τον Ιησού, «All these things will I give thee, if thou wilt fall down and worship me» (Matthew 4:8). Όσα πράγματα κι αν πρόσφερε ο Σατανάς, τίποτα δεν συγκρινόταν με τη δόξα που τελικά έλαβε ο Ιησούς από τον δρόμο που οδηγούσε στον σταυρό.
Με τον ίδιο τρόπο, ο Σατανάς θα ήθελε να αποσπάσει τους χριστιανούς από το να επιδιώκουν τα πολύτιμα πράγματα που θα φέρουν ελπίδα. Ο Σατανάς λέει στους χριστιανούς ότι η πολιτική όχι μόνο θα αλλάξει τον κόσμο προς το καλύτερο, αλλά είναι και ένας ευκολότερος τρόπος για να τον αλλάξουν.
Η Βίβλος είναι σαφής ότι χτίζουμε την ελπίδα καθώς τρέφουμε τη σχέση μας με τον Θεό και στη συνέχεια εργαζόμαστε για να βοηθήσουμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας να χτίσουν την ίδια σχέση στις δικές τους ζωές. Ο λόγος που μπορούμε να ελπίζουμε δεν είναι επειδή οι άνθρωποι είναι τόσο υπέροχοι — δεν χρειάζεται να ζήσουμε πολύ για να καταλάβουμε ότι δεν είναι. Ο λόγος που ελπίζουμε είναι επειδή υπηρετούμε έναν φοβερό, πιστό Θεό που περπατά μαζί μας μέσα από τα χειρότερα των δοκιμασιών μας.
Να Θυμάστε Ότι Έχουμε Ανεξήγητη Ελπίδα
Τα μηνύματα του Ιησού για τη συγχώρεση κάνουν σαφές ότι ένας από τους κύριους λόγους που έχουμε για να συγχωρούμε τους άλλους στη ζωή μας είναι ότι έχουμε λάβει μεγάλη και ανεπιθύμητη συγχώρεση. Το ίδιο ισχύει και για την ελπίδα.
Ο καθένας από εμάς ήταν απελπιστικός και χωρίς λόγο να περιμένει ελπίδα και παρόλα αυτά μας δόθηκε μια ραβδούλα φωτός μέσα στο σκοτάδι μας. Ίσως μέρος του λόγου που έχουμε τόσο μεγάλο πρόβλημα να ελπίζουμε για καλά πράγματα για τους ανθρώπους γύρω μας είναι ότι δεν θυμόμαστε πόσο απελπισμένοι ήμασταν πριν βρούμε τη χάρη.
Αν ο Ιησούς μπόρεσε να φέρει ελπίδα στην απελπισμένη μας ύπαρξη, τότε σίγουρα μπορεί να κάνει θαυμάσια πράγματα στις καρδιές και τις ζωές άλλων γύρω μας. Οι μόνοι που πρέπει να εγκαταλείψουμε είναι εκείνοι που και ο Σωτήρας μας έχει εγκαταλείψει.
Μικρές Προσπάθειες Πραγματικά Κάνουν Διαφορά
Θυμάμαι μια συνομιλία με έναν νέο που σχεδίαζε να ασχοληθεί με την ιατρική και είχε σχέδιο να πάει σε μια ξένη χώρα και να υπηρετήσει τους εκεί ανθρώπους. Καθώς μιλούσαμε, ένας μεγαλύτερος άντρας εισήλθε στη συζήτηση και μοιράστηκε ότι έβλεπε λίγη ελπίδα για αλλαγή σε αναπτυσσόμενες χώρες.
Οι άνθρωποι σε αυτές τις χώρες απλά δεν ενδιαφέρονταν να γίνουν καλύτεροι και δεν έκαναν το ελάχιστο απαραίτητο για να αποτρέψουν πράγματα όπως σκουλήκια και παράσιτα. Οι γιατροί και οι νοσηλευτές δεν θα μπορούσαν να κάνουν διαφορά σε ένα τέτοιο περιβάλλον.
Ένιωσα την καρδιά του νέου να βυθίζεται καθώς ο μεγαλύτερος άντρας μίλησε. Είχε εμπειρία και είχε χάσει την ελπίδα. Το λυπηρό ήταν ότι έκλεβε και την ελπίδα κάποιου που ακόμα ήθελε να υπηρετήσει.
Όταν ήμουν στην εκπαίδευση, ένας χειρουργός μου είπε ότι οι οικογενειακοί γιατροί δεν κάνουν πραγματικά τίποτα. Απλώς κρατούν τους ασθενείς τους ζωντανούς μέχρι την επόμενη επίσκεψη στο ιατρείο, ενώ οι χειρουργοί πραγματικά «επισκευάζουν» ανθρώπους — αφαιρώντας το ενοχλητικό όργανο (ή μέλος).
Στο τέλος της ημέρας, οι μικρές προσπάθειες κάνουν όντως τη διαφορά. Δεν κάνω εγκεφαλική χειρουργική, αλλά εξακολουθώ να μπορώ να κάνω τη διαφορά στη ζωή κάποιου — ίσως απλώς περνώντας λίγο χρόνο και ακούγοντας και προσευχόμενος. Αυτό ισχύει για όλους μας.
Περισσότερο από αυτό, συνειδητοποιούμε ότι αυτή η προσπάθεια αλλάζει και τις δικές μας ζωές προς το καλύτερο. Ο Ιησούς είπε στα πρόβατα ότι καθώς υπηρετούσαν «the least of these my brethren», υπηρετούσαν Αυτόν.
Ακόμη και αν η ζωή κανενός δεν βελτιωθεί, ο Σωτήρας μας γνωρίζει τις επιθυμίες μας και νιώθει τις προσπάθειές μας, και θα τις ανταμείψει κάποια μέρα.
Λίγα Πράγματα για να Θυμάστε
Όταν αντιμετωπίζουμε αποτυχίες, τείνουμε να κινούμαστε προς μία από τις δύο κατευθύνσεις. Εμείς που είμαστε αισιόδοξοι τείνουμε να πιστεύουμε ότι το επεισόδιο αυτό ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός και ότι το μέλλον είναι ακόμα φωτεινό. Από την άλλη, οι απαισιόδοξοι πιστεύουν ότι οι αποτυχίες είναι μόνιμες, προσωπικές και διάχυτες.
Οι απαισιόδοξοι πιστεύουν ότι οι αποτυχίες τους οφείλονται σε εγγενείς ελαττώματα χαρακτήρα που έχουν και ότι αυτά τα πράγματα επηρεάζουν όλη τους τη ζωή και είναι απίθανο να αλλάξουν. Σε αντίθεση με τον δίκαιο άνθρωπο που πέφτει για να αναστηθεί ξανά, αυτοί οι άνθρωποι πέφτουν και μένουν εκεί που έπεσαν, ηττημένοι από την αρχή.
Όταν έχουμε να κάνουμε με άλλους ανθρώπους, πρέπει να τους δώσουμε την ίδια χάρη που πρέπει να δώσουμε στον εαυτό μας. Αυτοί κι αυτοί αναπτύσσονται, και αν έχουν μια αποτυχία σήμερα, θα τα πάνε καλύτερα αύριο. Ίσως αποτύχουν ξανά, αλλά τουλάχιστον θα «αποτύχουν καλύτερα.»
Συμπέρασμα
Ο κυνισμός είναι διάχυτος στον κόσμο μας. Πολλοί έχουν χάσει την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, και είναι κατανοητό για εκείνους που έχουν επενδύσει την ελπίδα τους στα ιδρύματα αυτού του κόσμου. Δεν υπάρχει πραγματική ελπίδα στην κυβέρνηση ή στους στρατούς ή στη γραφειοκρατία.
Το τραγούδι λέει, «Oh to have no hope in Jesus, how dark this world must be!» Διότι, ο Ιησούς είναι αυτός που φέρνει φως στο σκοτάδι μας και μας επιτρέπει να συνεχίσουμε, ακόμη και όταν άλλοι μας απογοητεύουν.
Ο Θεός είναι αυτός που μας εξαγοράζει. Αυτός είναι που έστειλε τους προφήτες, παρότι τα μηνύματά τους αγνοήθηκαν και οι προφήτες διώχθηκαν. Αυτός είναι που συνεχίζει να ελπίζει για μας, ακόμη και όταν Τον έχουμε απογοητεύσει τόσες φορές στο παρελθόν.
Αυτός είναι ο λόγος που προχωράμε. Αυτός είναι ο λόγος που έχουμε ελπίδα, όχι μόνο για τους εαυτούς μας αλλά και για τους αδελφούς μας.
