Die Gemeente Moet Eers Tot Bekering Kom

“Almal wat Ek liefhet, bestraf en tugtig Ek: wees dan ywerig en bekeer jou.”
Openbaring 3:19

Die voorkoms van die woord “Bekeer” in die boodskappe aan die Sewe Gemeentes is werklik merkwaardig. Die woord bekering—in die gedagtes van die gemiddelde Christen—is iets wat met sondaars verbind word en nie met mense wat bely dat hulle Christene is nie. En tog is die woord wat deur die hele Nuwe Testament gebruik word wanneer die evangelieboodskap aan sondaars gebring word, presies dieselfde woord wat ons Here in sy boodskappe aan die Sewe Gemeentes herhaal.

Die woord “Bekeer” kom meer as sewe keer in hierdie sewe boodskappe voor. Dit ontbreek in twee daarvan—Smirna, die arm, vervolgde gemeente, want ’n gemeente onder vervolging is gewoonlik ’n gelouterde gemeente, en Filadelfia, die getroue gemeente, die gemeente wat die geloof bewaar het. Die selfstandige naamwoord “metanoia” (bekering) word op verskillende maniere omskryf as ’n verandering van denke, ’n verandering van hart, ’n verandering van gesindheid of ’n verandering van rigting.

Laat ons, met hierdie inligting in gedagte, die gebruike van die werkwoord in Openbaring ondersoek.

1. In die eerste boodskap word Efese beskryf as ’n aktiewe gemeente wat geduldig vir God arbei en leerstellig volkome suiwer is. “Ek ken jou werke en jou arbeid en jou lydsaamheid, en dat jy slegte mense nie kan verdra nie; en dat jy dié op die proef gestel het wat sê dat hulle apostels is en dit nie is nie, en hulle leuenaars bevind het; en dat jy verdra het en lydsaamheid het, en ter wille van my Naam gearbei het en nie vermoeid geword het nie. Maar Ek het dit teen jou dat jy jou eerste liefde verlaat het. Dink dan daaraan waarvandaan jy uitgeval het, en bekeer jou....”
2. Die (derde) boodskap aan Pergamus kla oor hulle eet van vleis wat aan afgode geoffer is, die hoerery wat gepleeg is en die aanhang van die gehate leer van die Nikolaïete. “Bekeer jou!”
3. Ook Tiatira word in die vierde boodskap bestraf. En weer word daar op bekering aangedring.
4. Die sterwende gemeente van Sardis word weer beveel om haar te bekeer.
5. En ook Laodisea word aangespoor om haar te bekeer.

Voordat ons by die toepassing van hierdie boodskappe kom, is dit gepas dat ons die aard van die woord “Gemeente” in ag neem, om die eenvoudige rede dat baie mense dit verwerp as iets wat op ’n werklik Christelike gemeente van toepassing is. “Ekklesia”, die woord wat gebruik word, kan vertolk word as “vergadering” of “samekoms van uitgeroepenes”, of “byeenkoms” in die beste sin van die woord (wat byeengeroep is). Dit kom meer as honderd keer in die Nuwe Testament voor, en word altyd met “Gemeente” vertaal, behalwe in die gevalle wat betrekking het op die burgerlike vergadering in Efese.

In die Septuaginta-vertaling van die Ou Testament word die woord Ekklesia saam met die Griekse woord vir Sinagoge gebruik om die Hebreeuse Kahal te vertaal, en hierdie feit werp verdere lig op die onderwerp. Want Kahal word op verskillende plekke in die Ou Testament gebruik om ’n vergadering van Israel of van ’n stam wat uitgeroep is, of ’n vergadering wat vir aanbidding byeengekom het, aan te dui.

Of ons dus die woord “Gemeente” gebruik om die algemene belydende Christendom of die werklike gemeente van gelowiges aan te dui, daar is lesse om te leer.

Dit is wanneer ons die boodskap aan die gemeente van die Laodiseërs bestudeer dat ons ons boodskap vind.

Die toestand van die Laodiseaanse gemeente pas presies by die huidige toestand in die Christendom.

“Ek ken jou werke, dat jy nie koud of warm is nie. Was jy tog maar koud of warm! Maar nou, omdat jy lou is en nie koud of warm nie, sal Ek jou uit my mond spuug. Omdat jy sê: Ek is ryk en het skatryk geword en het aan niks gebrek nie; en jy weet nie dat jy ellendig en beklaenswaardig en arm en blind en naak is nie...Almal wat Ek liefhet, bestraf en tugtig Ek: wees dan ywerig en bekeer jou. Kyk, Ek staan by die deur en klop. As iemand my stem hoor en die deur oopmaak, sal Ek by hom ingaan en saam met hom maaltyd hou, en hy met My.”

Kan dit op die geestelike toestand van gelowiges van toepassing gemaak word? Kom ons kyk. Eerstens was Laodisea ’n ekklesia, ’n vergadering wat vir aanbidding byeengekom het. Tweedens word gesuggereer dat hierdie gemeente in ’n besondere verhouding met die Here gestaan het, vanweë die woorde: “Almal vir wie Ek lief is, bestraf en tugtig Ek.”

“Want die Here tugtig hom wat Hy liefhet, en Hy kasty elke seun wat Hy aanneem. As julle die tugtiging verdra, behandel God julle soos seuns; want watter seun is daar wat die vader nie tugtig nie? Maar as julle sonder tugtiging is, waaraan almal deel gehad het, dan is julle basters en nie seuns nie.” (Heb 12: 6-9)

Dit laat my dink dat die bestraffing wat Laodisea ontvang het, met reg op gelowiges toegepas kan word. Louheid, selftevredenheid, halfhartigheid, afvalligheid, formalisme, onverskilligheid, eiegeregtigheid, gierigheid na goud, wêreldsgesindheid, trots, selfmisleiding, geestelike armoede, blindheid en gebrek aan visie, maklik deurgesien—dit is die kenmerke van Laodisea, en dit is die kenmerke wat vandag volop voorkom.

Wat sou enigiemand dink van ’n individu wat al hierdie kenmerke besit ...beslis die grootste afvallige wat leef! Maar kyk na die posisie as geheel.

• Is daar lou Christene in jou gemeente?
• Enige selftevrede mense?
• Enige onverskilliges?
• Enige eiegeregtiges?
• Enige afvalliges?
• Enige formaliste?
• Enige halfhartiges?
• Enige wat gierig is na geld?
• Enige wêreldsgesindes?
• Enige trotsaards?
• Enige selfmisleides?
• Enige geestelik behoeftiges?
• Enige sonder visie?
• Enige skaamteloses?

Saam gesien, lyk dit nogal sleg. As die meerderheid van jou gemeent lede die meeste van hierdie tekens van geestelike armoede vertoon, is jou gemeente ’n Laodiseaanse gemeente.

En as die meerderheid van die gemeentes in jou omgewing so afvallig is, dan is alles wat aan Laodisea gesê is op jou omgewing van toepassing. Wat sou jy doen met ’n Christen wat so afvallig in hart en lewe is? Jy sou eers vir hom bid. Jy sou probeer om hom sy nood te laat insien. Jy sou probeer om hom oor sy nood besorg te maak. Jy sou hom wys op die lewe in oorvloed. Jy sou hom vertel dat Golgota krag beteken en dat Christus herstel.

Alles wat oor individue gesê is, geld net so sterk vir die groter groepe waarin individuele Christene hulle plek vind. Die lewe van die meerderheid gemeentes en verenigings is ondermaats, groei belemmer, verlam in plaas van kragtig. Wat is die probleem? Dit is bloot algemene afvalligheid.

’n Agnostikus het eenkeer vir die skrywer gesê: “Ek dink ek sou ’n Christen wees [as dit nie vir] die Christene was nie.” Daar word vertel dat ’n ander man met kommunistiese sienings vir ’n predikant gesê het: “Ek het waardering vir julle Jesus, maar ek is seker ek sien geen verband tussen Hom en die lewe van julle gemeente nie.”

Gemeentes, en alle ander groepe Christene, is net soos individue—óf hulle groei in genade, óf hulle raak afvallig. Sulke afvalligheid is dikwels ’n bose kringloop, want geestelike armoede bring wêreldsgesindheid voort, en wêreldsgesindheid lei tot groter geestelike armoede.

Stadig maar seker verloor die gemeente haar houvas op noodsaaklike dinge, word ’n sosiale klub, raak aan die slaap of dwaal heeltemal van koers af. Regoor die wêreld vind ons slapende gemeentes, en oral om hulle is die massas wat van die evangelie uitgehonger is. In plaas daarvan om die belangrikste taak uit te voer, naamlik om die massas te evangeliseer, hou hulle hulle besig met ’n verbysterende verskeidenheid tydverdrywe—alles behalwe die werklike taak.

Dit het die Here behaag om soms in te gryp om sy volk na ’n meer normale lewe terug te bring. Dit word herlewing genoem. Daar moet op gelet word dat herlewing uitsluitlik die saak van gelowiges is, en nie ’n evangelisasieveldtog soos baie blykbaar dink nie, hoewel so ’n evangeliepoging die gevolg van herlewing onder Christene kan wees.

Die grootste behoefte van die gemeentes vandag is herlewing.

Herlewing is natuurlik ’n saak vir individue sowel as gemeentes—en in sulke gevalle word dit dikwels “volle oorgawe”, of “’n rein hart”, of “oorwinning oor sonde” genoem—die benaming is nie so belangrik nie, mits ons besef dat die ervaring bloot beteken dat ’n ondermaatse ervaring verruil word vir die normale Christelike lewe. Dit is individuele herlewing.

As ons terugkeer na die woorde van die Skrif, vind ons dat die Here se boodskap reguit en kragtig is. “Ek raai jou aan...” Daar is geen twyfel oor wat die Here van daardie gemeente dink nie. Sy veroordeling: “Jy sê dat jy aan niks gebrek het nie” word beantwoord met ’n aanbod van suiwer goud in plaas van onsuiwerheid, klere in plaas van skaamte, salf om die blindheid te genees.

Weer eens...bekering! Wat beteken dit? Wees ernstig, en verander jou verwronge denke, verander jou afvallige hart, verander jou verkeerde gesindheid, verander jou verkeerde koers. Bekeer jou! Die volgende vermaning is tegelyk teer en dringend: “Kyk, Ek staan by die deur en klop. As iemand my stem hoor en die deur oopmaak, sal Ek by hom ingaan en saam met hom maaltyd hou, en hy met My.” Hierdie pleidooi, wat so dikwels met goeie gevolg aan onwedergebore sondaars verkondig word, sou nog doeltreffender by gelowiges in die gemeente wees.

Dit is die Here Christus wat buite die deur van die Laodiseaanse gemeente staan. Hy klop geduldig en teer. Min hoor Hom, en baie van dié wat Hom hoor, is te besig met ander dinge om die deur oop te maak. En dié wat gretig is om die deur oop te maak, word dikwels verhinder deur ander wat in die pad staan. Tog klop Hy steeds.

Vir die individu is daar wonderlike troos. Christus sê nie: “As jy al die ander oorreed om My in te laat” nie, maar eerder: “As iemand my stem hoor.” Individuele verantwoordelikheid is net so groot wat herlewing betref as wat dit redding betref. Om Christus in die hart in te laat, beteken herlewing vir die individu wat dit doen.

As “herlewing die ontvangs van oorvloedige lewe deur die gemeente is”, is herlewing ook die ontvangs van oorvloedige lewe deur die individu. Herlewing het altyd begin deur die gehoorsaamheid van individue. Vier jong mans, saam met individue wat oor die hele provinsie versprei was, het deur gebed die Ulster-herlewing van 1859 afgebid. Evan Roberts en ander individuele dienaars van God het deur gebed die Walliese herlewing van 1904 afgebid. God het hier en daar klein vuurtjies in individuele harte aangesteek, en toe hulle talryk geword het, het die plek aan die brand geslaan. Andrew Gih, wat in Sjanghai na ’n pleidooi van Paget Wilkes geluister het, het nie gewag totdat die res van China beweeg is nie. Hy het sy hart vir herlewing oopgemaak, en God gebruik hom sedertdien as ’n herlewingsprediker. Voorbeelde kan vermenigvuldig word.

“As iemand my stem hoor, sal Ek by hom ingaan en saam met hom maaltyd hou, en hy met My.” Herlewing moet êrens begin. Dit moet in een of ander hart begin. Wie weet, dalk begin dit by jou?

Baie Christene wag op ’n gesamentlike opwekking...iets wat onmiddellik as “herlewing” bestempel sal word. God wag op individuele opwekkings, en Hy wag op jou. Kry die perspektief reg. “As iemand....”

Die gemeente sal beweeg word wanneer sy lede beweeg word. Wie sal deel wees van die voorhoede van die Herlewing? En so bly die feit staan: herlewing is die grootste behoefte van sowel die individu as die gemeente. Ons moenie herlewing beskou as ’n bonatuurlike gebeurtenis wat ons nie kan verstaan nie. Herlewing vir die individu is bloot dieper seën. Herlewing in die gemeente is bloot dieper seën. En dieper seën is die beloning vir groei in genade.

’n Mens vind dat sekere groepe Christene en sekere denkrigtings hul eie formule vir herlewing voorhou. Ons is sterk oortuig daarvan dat God se waarheid altyd eenvoudig is—daar is niks ingewikkeld daaraan nie. Die Here wek sy volk op baie geheimsinnige maniere op, maar die feit bly staan: Hy het herlewing belowe aan dié wat vra, aan dié wat bereid is om die prys te betaal.

So sien ons die grootste tragedie van alles—hierdie verlammende, dodelike afvalligheid is geheel en al onnodig, heeltemal ongegrond. Enige tyd kan ’n individu of ’n gemeente “seën ontvang waarvoor daar nie genoeg plek is om dit te ontvang nie”.

Sonde is baie bedrieglik. Die afvallige of afvallige gemeente maak elke moontlike verskoning vir die betreurenswaardige toestand van afvalligheid en magteloosheid. Daar kan ’n merkbare mate van energie wees—dit is alles deel van die skyn. Afvalliges sien so min mense wat beter as hulle is dat hulle veilig begin voel—hulle sus hulself aan die slaap en snork so hard dat hulle nie die roep “Word wakker!” kan hoor nie.

Maar baie individue voel teleurgesteld en ervaar ’n gevoel van mislukking. Hulle harte smag na dieper seën. Baie meer maak asof hulle lewens reg is, terwyl dit nie reg is nie. Hulle is gevaarliker as mense wat bewus is van hul afvalligheid, want hulle bid altyd vir seën oor “iemand anders” en ignoreer hul eie groter nood.

Skyn en teleurstelling—teleurstelling en skyn. Dit is die toestand van menigtes verhongerde Christene. Die skrywer was bevoorreg om God se krag in baie egte herlewings te sien openbaar—en daar is altyd opgemerk dat dié wat teleurgesteld is ’n blik op nuwe hoop kry...dié wat voorgee, word ontmasker. “Deurgrond my, o God, en ken my hart; toets my en ken my gedagtes; kyk of daar by my ’n weg is wat smart bring, en lei my op die ewige weg.” (Ps 139:23)

Die belangrike ding om te onthou, is dat bekering die aanloop tot herlewing is. Die gemeente moet eers tot bekering kom!