Kifo kilionekana hakiepukiki, ndivyo madaktari wote walivyosema.
Je, kweli ilikuwa kweli “kwamba angekuwa amekufa baada ya siku chache”?
Hakutaka kukubali, lakini alisukumwa na hofu.
Alijikaza, akaficha kila chozi.
Kabla hajajua mwisho wake ungefika lini,
Alitangaza kwa ujasiri enzi yake mwenyewe.
Kukubali hofu yake ya yasiyojulikana,
Kungekuwa vibaya kuliko kifo na umilele wa upweke.
“Hakuna ajuaye uchungu nilio nao ndani!
Nitafanya kana kwamba niko sawa, nitaficha hisia zangu.
Watu wanazungumza kuhusu Mungu—lo, hilo hunikasirisha kiasi gani!
Tafadhali ondokeni, au zungumzieni mambo mengine!”
Akiwa peke yake kitandani, mawazo yake yakaanza kwenda mbio.
“Nimechoshwa na utumwa; je, kunaweza kuwa na neema?
Hapana, haitafanikiwa kamwe; kwangu mimi, muda umekwisha.”
Akiwa amempa Mungu kisogo, alingojea hatima yake.
Mhubiri hakujua hasa la kusema,
Katika mazishi ya mtu aliyekuwa amejichagulia njia yake mwenyewe.
Alichokijua tu ni kwamba alikuwa amefanya uchaguzi mbaya,
Akaufanya moyo wake kuwa mgumu na kuzuia sauti ya Mungu.
Sasa hakuna la kubadilisha; lazima alipe gharama yake.
Kifo kikammeza mwathiriwa wake—nafsi yake ikapotea milele.
