Die dood het seker gelyk, het al die dokters gesê.
Was dit werklik waar “dat hy binne dae sou sterf”?
Hy wou dit nie erken nie, maar vrees het hom gedryf.
Hy het sy skouers gespan en elke traan weggesteek.
Voordat hy geweet het wanneer sy einde sou kom,
Het hy met vrymoedigheid sy eie soewereiniteit verkondig.
Om sy vrees vir die onbekende te erken,
Sou erger wees as die dood en die ewigheid alleen.
“Niemand kan weet van my innerlike angs!
Ek sal maak asof dit goed gaan, my gevoelens verberg.
Mense praat van God—o, hoe kwaad maak dit my!
Gaan asseblief weg, of praat oor iets anders!”
Alleen op die bed begin sy gedagtes maal.
“Ek is moeg vir slawerny; kan daar genade wees?
Nee, dit sal nooit werk nie; vir my is dit te laat.”
Met sy rug na God gekeer, het hy sy lot afgewag.
Die predikant het nie geweet presies wat om te sê nie,
By die begrafnis van die man wat sy eie koers gegaan het.
Al wat hy geweet het, was dat dié man ’n slegte keuse gemaak het:
Hy het sy hart verhard en God se stem verwerp.
Nou kon niks dit meer verander nie; hy moes die prys betaal.
Die dood het sy slagoffer verswelg—sy siel was vir ewig verlore.
