Mose S. Stoltzfus het op 6 Desember 2020 sy ewige rus ingegaan, ná ’n kort stryd met Covid-19. Die getuienis van sy lewe was dié van ’n wedloop wat goed gehardloop is, en hy het ’n nalatenskap van godvrugtige getrouheid tot die einde nagelaat wat ander kan navolg. Broeder Mose, soos sy kerkbroers hom dikwels genoem het, sal baie gemis word. Familie, vriende, sakevennote en kerkbroers onthou met dankbaarheid hoe sy lewe vir hulle ’n seën was. Bowenal sal sy geliefde vrou, Rhoda, hom mis.
Mose het grootgeword in ’n huis waar hy die “vrees van die Here” geleer is, en op 15-jarige ouderdom is hy weer gebore in die Koninkryk van God. Dit was die begin van sy liefde vir God en sy Woord, die Heilige Skrif. Hierdie liefde het hy sy hele lewe lank nagejaag, en mettertyd het dit hom in woord en daad kragtig gemaak.
Dit was my voorreg om Broeder Mose byna 30 jaar lank te ken. Die grootste deel van die gemeenskap wat ons saam gehad het, het verband gehou met die werk van die Kerk en die Koninkryk van God. Wat ek hier oor Broeder Mose wil deel, hou grotendeels verband met sy bediening in die Evangelie.
Een van die besondere gawes wat die Here aan Broeder Mose gegee het, was die gawe om te preek. Hy het hierdie gawe ywerig beoefen, nie uit dwang nie, maar gewillig. Of dit nou net ’n paar mense was wat in ’n sitkamer bymekaargekom het, of honderde wat in ’n gemeenskapsaal vergader het, hy het die Evangelie van Jesus Christus graag verkondig. Hy het dikwels gepreek vir mans en vroue met ontstelde siele wat ’n Verlosser gesoek het. Hy het vir klein byeenkomste van gelowiges gepreek waar nuwe kerke begin is, en hulle gehelp om in die geloof gevestig te word. Hy het in groot kerke en by gemeenskapsbyeenkomste van heiliges gepreek en hulle aangemoedig en vermaan om Christus te volg.
Dié wat gedurende sy bedieningsjare naby Broeder Mose was, weet dat hy lief was vir sing. Hy het gelowiges aangemoedig om hul monde oop te maak en die Here met sang te loof, sowel individueel as in die kerkvergadering. Tussen 2010 en 2015 het hy ’n klein koor op verskeie reise na Kanada saamgeneem; hulle het gesing en gepreek terwyl hulle verskillende kerke besoek het. In daardie jare het hy ook minstens twee reise na Duitsland onderneem. Die koor van jongmense wat saam met hom gereis het, het gesing, en daarna het hy in Duits gepreek. Gedurende elke reis van drie weke het hulle ongeveer ’n dosyn kerke besoek. Op een reis het hulle ook in ’n stad stilgehou om op straat te getuig en traktaatjies uit te deel. Ook daar het Broeder Mose in Duits gepreek vir dié wat sy stem kon hoor.
Wanneer ek aan die gees en ywer van Broeder Mose dink, lyk die woorde van die apostel Paulus aan die Romeine baie gepas: Ek staan in die skuld teenoor Grieke sowel as Barbare, teenoor wyses sowel as onverstandiges. Daarom is ek, sover dit van my afhang, gereed om ook aan julle in Rome die evangelie te verkondig –Romeine 1:14-15. Broeder Mose het homself as iemand beskou wat aan baie mense verskuldig was om Christus bekend te maak, en hy was gereed om te preek waar daar ook al ’n deur oopgestaan het. Sy ‘Rome’ was oral in Amerika, Kanada en verder. Hy was …nie skaam vir die evangelie van Christus nie: hy het dit met vrymoedigheid verkondig as …die krag van God tot redding vir elkeen wat glo, eerste vir die Jood en ook vir die Griek –Romeine 1:16.
Vir byna twee dekades, vanaf die laat 1980’s en daarna, het Broeder Mose dikwels saam met Denny Kenaston gewerk, en hulle het na gemeenskappe gereis waar hulle ’n uitnodiging ontvang het om te preek. Dit was dikwels ’n naweekbyeenkoms wat Vrydagaand begin het, die hele Saterdag voortgeduur het en Sondagoggend en -middag ingesluit het. Soms was dit ’n hele week of langer van aandboodskappe. Deur die week het die een die een aand gepreek en die ander die volgende aand. Met groot salwing van die Heilige het hulle die Evangelie verkondig. Daar is baie getuienisse van nuwe bekerings, bekering van sonde, herlewing en afgedwaalde siele wat na die Verlosser teruggekeer het.
Broeder Mose het die verlorenes uit enige agtergrond en op enige plek waar hulle sou kom luister, opgesoek. Hy het selfs in stadstrate gepreek vir dié wat nooit kerk toe gegaan het nie. By sy byeenkomste was daar onder diegene wat na hom kom luister het, verteenwoordigers van baie evangeliese, protestantse denominasies. Maar sy hart is veral getrek na die verskillende konserwatiewe Anabaptistiese groepe, aangesien dit sy eie agtergrond was. Hy was veral besorg oor dié wat afvallig geraak het of van die weg van die Waarheid afgedwaal het. Of hulle nou Mennoniete, Amish of Hutteriete was, hy kon by hul agtergrond aanklank vind en was goed vertroud met die geskiedenis van elke groep. Hy kon op kragtige wyse preek om sonde en dwaling bloot te lê, terwyl hy waarsku oor die komende oordeel. Hy het die kruis van Christus verkondig as die hoop op redding vir almal wat sou glo.
’n Ander gawe wat Broeder Mose gehad het, was om persoonlik met mense te praat. Dit kon ’n middeljarige persoon op ’n hospitaalbed wees, ’n jongmens in ’n sitkamer, of ’n jong volwassene wat ná ’n predikingsdiens op die werking van die Heilige Gees gereageer het. Hy het ’n manier gehad om hulle saggies uit te vra oor die behoeftes in hul lewe en dan duidelik te verduidelik wat gedoen moes word sodat hulle met God versoen kon word.
Dwarsdeur sy bediening het Broeder Mose hard gewerk om kerke op ’n regte fondament te vestig. Hy was regstreeks betrokke by die stigting van ’n aantal nuwe kerke, en het ook reeds gevestigde groepe raad gegee en gehelp. Hy het mans vir die bediening in baie kerke georden, dikwels met die hulp van ouderlinge uit sy eie gemeenskap of ’n susterkerk. Broederskap, eenheid en behoorlike leierskap was vir hom belangrike sake.
In hierdie geslag was Broeder Mose dikwels die wagter op die muur vir die kerk. Hy het dikwels gewaarsku teen valse leerstellings wat gedreig het om by kerke in te sluip. Hy was op sy hoede vir valse leraars, valse profete en selfs valse broeders. Teenoor hierdie gevare vir die kerk het hy baie aandag aan die onderrig van gesonde leer bestee. Die Woord van God is voorgehou as die veilige en vaste fondament waarmee onderskei kan word tussen wat waar en wat vals is.
Broeder Mose was ’n ware leier. Hy het deur daadwerklike optrede en deur sy voorbeeld gelei. Een ding wat hom blykbaar innerlik rusteloos gemaak het, was om ’n situasie waar te neem waarin daar ’n gebrek aan leierskap was omdat niemand bereid was om in die bres te tree nie. Hy was gereed om na vore te tree en te dien wanneer die omstandighede dit vereis het. Maar selfs as ’n sterk leier het hy hom omring met mans wat saam met hom sou arbei. Gedurende sy bedieningsjare het hy as ’n lid van die liggaam gewerk. By baie van sy predikingsgeleenthede regoor die land het mede-bedienaars saam met hom gepreek. Wanneer hy kerklike probleme hanteer het, het hy dikwels die raad van mede-bedienaars ingewin. In die laaste paar jaar was hy aktief betrokke by die jaarlikse bedienaarbyeenkomste wat in Indiana gehou is terwyl die groep “Agape Christian Fellowship” gevorm en gevestig is. Soms het hy met trane sy vreugde uitgespreek oor die gemeenskap en raad van sy broeders wat saam met hom gewerk het vir die welsyn van die verskillende kerke wat verteenwoordig was. Hy het ook nederig teruggekyk oor die jare na dinge wat anders gedoen moes gewees het, hetsy foute of versuime, en dit as sodanig erken. Sy passie was om te sien dat die kerk tot die einde getrou volhard.
En nou het Broeder Mose sy ewige rus ingegaan. Dié van ons wat hom geken en saam met hom gearbei het, dra die verantwoordelikheid om die werk van die Koninkryk voort te sit totdat Christus vir sy Kerk terugkeer. Mag ons deur Hom in vrede bevind word, sonder vlek en onberispelik.
