De vroege kerk in vroeger dagen
Wilde graag vertellen
Aan zondaars over Jezus Christus,
Over hemel en hel.
Ze waren zeker niet volmaakt,
Maar hadden hun Heer lief;
En streefden ernaar dit gebod
Te volgen, ondanks gevaar en zwaard.
Hoe meer mensen zij bekeerden,
Hoe groter de spanning werd.
De goddeloze heersers van het land
Wisten niet wat te doen.
Velen werden op de brandstapel verbrand,
Sommigen in koude kerkers gestopt,
Omdat zij het evangeliewoord verspreidden
Met geloof en moed.
Deze dappere soldaten, die veel leden,
Waren inderdaad heldere lichten,
Maar zij zagen nog steeds de noodzaak
Anderen over God te vertellen.
Sindsdien zijn er vele jaren verstreken;
Wij christenen zeggen vaak:
“Wees een voorbeeld voor de wereld;
Je hoeft de weg niet te wijzen.”
Maar als deze zienswijze juist was,
Dan zou ik graag willen weten:
Zoals de kerk in vroeger dagen deed,
Waarom groeit onze kerk dan niet?
Is het omdat in Amerika
Het vuur is gedoofd?
Als geloof goed is, waarom delen we het dan niet,
Zoals de heiligen van weleer?
Op andere plaatsen in de wereld brandt
Het vuur juist nu helder;
Omdat christenen daar ijverig zijn
En krachtig strijden.
Terwijl wij God danken voor onze vrijheid hier,
Prijzen zij hun Heer daarboven.
En danken Hem dat zij om Jezus’ wil
Lijden en sterven.
Terwijl martelaren in andere landen
Hun bloed voor God vergieten,
Zou, als wij Gods Woord ook verspreidden,
Ons bloed onze grond bevlekken.
Is het een zegen van onze God
Dat ons land vrij is?
Of komt het doordat wij geen “bedreiging” zijn
Voor de samenleving?
Schamen we ons, of hebben we geen tijd?
Beste vrienden, de tijd dringt.
Als wij de mensen niet bij God brengen,
Zal de bevolking sterven.
Laten we dus, vrienden, tot besluit
De weg gaan die Jezus ging,
Verloren zielen de smalle weg wijzen,
Die mensen naar God thuisbrengt.
– Darren Brubaker
