De dood leek zeker, zeiden alle artsen.
Was het echt waar: ‘Dat hij over enkele dagen dood zou zijn’?
Hij wilde het niet toegeven, maar werd gedreven door angst.
Hij zette zijn schouders breed, verborg elke traan.
Nog voordat hij wist wanneer zijn einde zou komen,
Verkondigde hij stoutmoedig zijn eigen soevereiniteit.
Toegeven dat hij bang was voor het onbekende,
Zou erger zijn dan de dood en de eenzaamheid van de eeuwigheid.
‘Niemand kan weten welke angst ik vanbinnen voel!
Ik zal doen alsof het goed met me gaat, mijn gevoelens verbergen.
Mensen praten over God, o, wat maakt me dat kwaad!
Ga alsjeblieft weg, of praat over iets anders!’
Alleen op bed begint zijn hoofd op hol te slaan.
‘Ik ben het zat om in slavernij te leven; zou er genade kunnen zijn?
Nee, het zal nooit werken, voor mij is het te laat.’
Met zijn rug naar God gekeerd wachtte hij zijn lot af.
De predikant wist niet precies wat hij moest zeggen,
Bij de begrafenis van de man die zijn eigen weg was gegaan.
Het enige wat hij wist, was dat de man een verkeerde keuze had gemaakt,
Zijn hart had verhard en Gods stem had geblokkeerd.
Nu kon er niets meer aan veranderen; hij moest de prijs betalen.
De dood verslond zijn slachtoffer—zijn ziel was voor eeuwig verloren.
