En wij weten dat God alle dingen laat meewerken ten goede
voor hen die God liefhebben, voor hen die overeenkomstig
zijn voornemen geroepen zijn –Romeinen 8:28.
‘Ik zat te denken dat we volgende week, nu de school vrij is, een uitstapje kunnen maken,’ zei Arthur terwijl hij zijn hoed aan de haak in de bijkeuken hing en zich naar zijn vrouw omdraaide. ‘Wat vind je van dat idee?’
Myrtle, die in de keuken druk bezig was met het klaarmaken van het avondeten, keek glimlachend op. ‘Dat zou geweldig zijn. Ik heb er zelf ook al aan gedacht. Ik weet zeker dat de kinderen ook van een vakantie zouden genieten.’
‘Waarom plannen we dan niet om volgende zondag de gemeente van Bethel Fellowship te bezoeken?’ vervolgde Arthur. ‘Komt dat jou uit?’
‘Ja, dat denk ik wel,’ antwoordde Myrtle. ‘Het lijkt alweer een tijdje geleden dat we een andere gemeente hebben bezocht. Wanneer dacht je te vertrekken?’
‘Ik heb nog geen vaste plannen gemaakt,’ antwoordde Arthur, ‘maar ik dacht eraan donderdag te vertrekken en maandag weer thuis te komen.’
‘Dat klinkt goed,’ antwoordde Myrtle.
‘Goed,’ zei Arthur. ‘Ik zal een brief sturen aan broeder Oscar Peight om hun te laten weten dat we eraan komen.’
De daaropvolgende donderdag was de familie Coblentz op weg naar Pennsylvania.
De familie reisde naar het noorden en legde heel wat kilometers af zonder dat er iets bijzonders gebeurde. Ze kwamen dichter bij hun bestemming, toen Arthur plotseling misselijk werd. Hij zette hun busje langs de weg, zodat hij zijn maag kon legen. Geduldig wachtte de familie af, terwijl ze zich afvroegen wat ze nu moesten doen.
‘Denk je dat we verder moeten rijden?’ vroeg Myrtle. Het zou nog een uur duren voor ze bij broeder Oscar thuis waren.
‘Ik zie niet in hoe ik verder kan rijden,’ antwoordde Arthur zwakjes. ‘Ik ben nu erg duizelig. Misschien kun jij het stuur overnemen,’ zei hij tegen Myrtle.
Al gauw hadden de bestuurders van plaats gewisseld. Met teleurgestelde harten keerde de familie om en ging weer naar huis. Het was voor het hele gezin moeilijk, vooral voor de kinderen. Ze hadden de hele week naar dit uitstapje uitgekeken, en nu waren hun plannen in duigen gevallen.
Toen ze thuiskwamen, stopte Myrtle bij de brievenbus om de post op te halen. Ze gaf de post aan Arthur en reed vervolgens hun oprit op.
‘Maar… wat is dit?’ stamelde Arthur toen hij een bekende envelop zag. Hij scheurde de envelop open en kon zijn ogen niet geloven. ‘De brief die ik aan broeder Oscar Peight heb gestuurd!’ Waarom was die in vredesnaam teruggestuurd? Zijn hart zonk in zijn schoenen toen hij de envelop omdraaide. ‘Van alles wat, ik ben vergeten een postzegel op de envelop te plakken!’ riep hij uit. ‘Wat stom van me!’
Die avond besprak het gezin aan de avondetenstafel opnieuw hoe dwaas het leek dat ze vergeten waren een postzegel op de hoek van die envelop te plakken. ‘Maar toch,’ verwonderde Arthur zich, ‘had God dit allemaal zo beschikt. Als die brief broeder Oscar had bereikt, zouden ze zich op onze komst hebben voorbereid. Maar zo wisten ze niet eens dat we op bezoek zouden komen.’
‘Alle dingen werken mee ten goede voor hen die God liefhebben,’ antwoordde Myrtle.
