Mose S. Stoltzfus ging op 6 december 2020 in zijn eeuwige rust, na een kort ziekbed door Covid-19. Zijn leven getuigde van een goed voltooide wedloop; tot het einde liet hij een erfenis van godsvruchtige trouw na die anderen kunnen navolgen. Broeder Mose, zoals hij door zijn kerkgenoten vaak werd genoemd, zal zeer gemist worden. Familie, vrienden, zakenrelaties en kerkgenoten denken dankbaar terug aan de zegen die zijn leven voor hen was. Bovenal zal hij gemist worden door zijn geliefde vrouw, Rhoda.
Mose groeide op in een huis waar hij werd onderwezen in de “vreze des Heren” en werd op zijn vijftiende wedergeboren in het Koninkrijk van God. Dat was het begin van zijn liefde voor God en Zijn Woord, de Heilige Schrift. Die liefde bleef hij zijn hele leven najagen en stelde hem na verloop van tijd in staat machtig te zijn in woord en daad.
Het is mijn voorrecht geweest broeder Mose bijna dertig jaar te kennen. Het grootste deel van onze omgang hield verband met het werk van de kerk en het Koninkrijk van God. Wat ik hier over broeder Mose wil delen, heeft grotendeels betrekking op zijn bediening van het Evangelie.
Een van de voornaamste gaven die de Heer broeder Mose gaf, was de gave van het prediken. Hij zette zich met ijver in voor die gave, niet gedwongen, maar vrijwillig. Of er nu maar een paar mensen in een woonkamer bijeen waren of honderden in een gemeenschapszaal, hij hield ervan het Evangelie van Jezus Christus te prediken. Vaak predikte hij tot mannen en vrouwen met een verontruste ziel, die een Heiland zochten. Hij predikte in kleine samenkomsten van gelovigen waar nieuwe kerken ontstonden en hielp hen in het geloof gegrondvest te worden. Hij predikte in grote kerken en bijeenkomsten van gelovigen, waar hij hen aanmoedigde en aanspoorde Christus te volgen.
Degenen die in de jaren van zijn bediening met broeder Mose optrokken, weten dat hij graag zong. Hij moedigde gelovigen aan hun mond te openen en de Heer met liederen te loven, zowel persoonlijk als in de samenkomst van de kerk. Tussen 2010 en 2015 nam hij op verschillende reizen naar Canada een klein koor mee; zij zongen en hij predikte terwijl ze diverse kerken bezochten. In die jaren maakte hij ook minstens twee reizen naar Duitsland. De jongeren die met hem meereisden zongen in het koor, waarna hij in het Duits predikte. Tijdens elke reis van drie weken bezochten ze ongeveer twaalf kerken. Op één reis maakten ze ook een tussenstop in een stad om op straat te getuigen en traktaten uit te delen. Ook daar predikte broeder Mose in het Duits tot degenen die zijn stem konden horen.
Wanneer ik denk aan de geest en ijver van broeder Mose, lijken de woorden van de apostel Paulus aan de Romeinen zeer toepasselijk: Ik sta in de schuld bij zowel Grieken als niet-Grieken, bij zowel wijzen als onverstandigen. Daarom ben ik, voor zover het van mij afhangt, bereid ook aan u in Rome het Evangelie te verkondigen –Romeinen 1:14-15. Broeder Mose zag zichzelf als iemand die velen Christus bekend moest maken, en hij was bereid te prediken waar zich maar een deur opende. Zijn ‘Rome’ lag in heel Amerika, Canada en daarbuiten. Hij schaamde zich …niet voor het Evangelie van Christus: hij verkondigde vrijmoedig dat het …de kracht van God is tot zaligheid voor ieder die gelooft, eerst voor de Jood en ook voor de Griek –Romeinen 1:16.
Bijna twintig jaar lang, vanaf het einde van de jaren tachtig, trok broeder Mose vaak samen op met Denny Kenaston. Ze reisden naar plaatsen waar ze waren uitgenodigd om te prediken. Vaak ging het om een weekend, dat op vrijdagavond begon en de hele zaterdag en de zondagmorgen en -middag duurde. Soms waren er een hele week of langer avondpreken. De ene predikte de ene avond en de andere de volgende avond, gedurende de hele week. Met grote zalving van de Heilige predikten ze het Evangelie. Er zijn veel getuigenissen van mensen die tot bekering kwamen, van berouw over de zonde, van opwekking en van afgedwaalde zielen die terugkeerden naar de Heiland.
Broeder Mose zocht de verlorenen, ongeacht hun achtergrond, overal waar mensen kwamen luisteren. Hij predikte zelfs op straat in de stad tot mensen die nooit naar de kerk gingen. Onder degenen die naar zijn prediking kwamen luisteren, waren veel evangelische protestantse denominaties vertegenwoordigd. Maar zijn hart ging vooral uit naar de verschillende conservatieve anabaptistische groepen, omdat hij zelf uit die achtergrond kwam. Hij bekommerde zich in het bijzonder om degenen die waren afgevallen of van de weg van de Waarheid waren afgedwaald. Of degenen die hij ontmoette nu mennonieten, amish of hutterieten waren, hij kon zich in hun achtergrond verplaatsen en was goed thuis in de geschiedenis van elke groep. Hij kon krachtig prediken om zonde en dwaling aan het licht te brengen, en tegelijk waarschuwen voor het komende oordeel. Hij predikte het kruis van Christus als de hoop op redding voor allen die zouden geloven.
Een andere gave van broeder Mose was dat hij met mensen persoonlijk, één op één, kon spreken. Dat kon een persoon van middelbare leeftijd in een ziekenhuisbed zijn, een jongere in een woonkamer of een jongvolwassene die na een predikdienst had gereageerd op de werking van de Heilige Geest. Hij wist hen op zachte wijze te vragen wat er in hun leven nodig was en vervolgens duidelijk uit te leggen wat ze moesten doen om met God verzoend te worden.
Gedurende zijn bediening heeft broeder Mose zich veel moeite getroost om kerken op een goed fundament te vestigen. Hij was rechtstreeks betrokken bij de vorming van een aantal nieuwe kerken en adviseerde en hielp ook reeds gevestigde groepen. In veel kerken wijdde hij mannen in voor de bediening, vaak met hulp van oudsten uit zijn eigen gemeenschap of uit een zusterkerk. Zaken als broederschap, eenheid en goed leiderschap waren belangrijk voor hem.
Broeder Mose was in deze generatie vaak de wachter op de muur voor de kerk. Hij waarschuwde geregeld voor valse leerstellingen die dreigden de kerken binnen te sluipen. Hij was op zijn hoede voor valse leraren, valse profeten en zelfs valse broeders. Gezien deze gevaren voor de kerk besteedde hij veel aandacht aan het onderwijzen van de gezonde leer. Het Woord van God werd hooggehouden als het veilige en zekere fundament waarmee kon worden beoordeeld wat waar en wat onwaar is.
Broeder Mose was een ware leider. Hij leidde door zelf op te treden en door zijn voorbeeld. Eén ding dat hem onrustig leek te maken, was wanneer hij een situatie zag waarin leiderschap ontbrak omdat er geen man was die in de bres sprong. Hij stond klaar om naar voren te treden en te dienen wanneer de gelegenheid zich voordeed. Maar zelfs als sterk leider omringde hij zich met mannen die samen met hem wilden arbeiden. Gedurende zijn jaren van bediening werkte hij als lid van het lichaam. Bij veel van zijn predikbeurten door het hele land predikten medebedienaren samen met hem. Wanneer hij met problemen in kerken te maken kreeg, zocht hij vaak raad bij medebedienaren. In de laatste paar jaar was hij actief betrokken bij de jaarlijkse bijeenkomsten van predikanten in Indiana, terwijl de groep “Agape Christian Fellowship” werd gevormd en gevestigd. Soms sprak hij met tranen van vreugde over de gemeenschap en de raad van zijn broeders, die samen met hem arbeidden voor het welzijn van de verschillende vertegenwoordigde kerken. Er was ook nederigheid van geest wanneer hij terugkeek op de jaren en op de dingen die anders hadden moeten gebeuren, of het nu om fouten of om nalatigheden ging, en die als zodanig erkende. Zijn hartstocht was dat de kerk tot het einde toe trouw zou volharden.
En nu is broeder Mose zijn eeuwige rust ingegaan. Voor ons die hem kenden en met hem hebben gearbeid, blijft de verantwoordelijkheid over om het werk van het Koninkrijk voort te zetten totdat Christus terugkomt voor Zijn kerk. Mogen wij door Hem in vrede bevonden worden, zonder smet en onberispelijk.
