Αν κάνουμε ένα βήμα πίσω και κοιτάξουμε τη δική μας ζωή, μπορούμε άραγε να πούμε με ειλικρίνεια ότι εμπιστευόμαστε τον Κύριο με όλη μας την καρδιά; Συχνά σκέφτομαι τα παιδιά μου—με εμπιστεύονται με όλη τους την καρδιά· δεν φοβούνται καθόλου· δεν ανησυχούν. Προσεύχομαι να μπορώ κι εγώ να εμπιστεύομαι τον ουράνιο Πατέρα μου με τον ίδιο τρόπο.
Εδώ στην Αϊτή πολλοί άνθρωποι κυριαρχούνται από τον φόβο. Φοβούνται την αβεβαιότητα του αύριο. Φοβούνται μήπως δεν βρουν τροφή, δουλειά και ρούχα. Αυτό είναι το αντίθετο της εμπιστοσύνης στον Θεό. Στη δυτική κουλτούρα οι άνθρωποι δεν φοβούνται αυτά τα πράγματα. Η τροφή και τα ρούχα βρίσκονται εύκολα, υπάρχουν πολλές διαθέσιμες θέσεις εργασίας και η ιατρική βοήθεια απέχει μόλις ένα τηλεφώνημα στο 911.
Οι φτωχοί άνθρωποι εδώ στην Αϊτή λένε πως θα ήταν ευκολότερο να εμπιστεύονται τον Θεό αν ζούσαν στην Αμερική, αλλά ισχύει πράγματι αυτό; Ενώ ελάχιστοι στην Αμερική φοβούνται μήπως δεν έχουν αρκετό φαγητό, πολλοί φοβούνται μήπως δεν γίνουν αποδεκτοί από τους άλλους. Κάποιοι ίσως φοβούνται μήπως δεν έχουν αρκετά χρήματα για να ζήσουν, αλλά πολλοί φοβούνται τον θάνατο. Όποιος κι αν είναι ο φόβος μας, η απάντηση είναι να εμπιστευόμαστε τον Θεό.
Ας δούμε τη ζωή του Δαβίδ. Ο Δαβίδ ήταν ένα νεαρό αγόρι. Όταν οι μεγαλύτεροι αδελφοί του πήγαν στον πόλεμο, ο νεαρός Δαβίδ πήγε να βόσκει τα πρόβατα του πατέρα του. Στο πεδίο της μάχης, με τον στρατό των Φιλισταίων, υπήρχε ένας γίγαντας ονόματι Γολιάθ. Προκάλεσε τους Ισραηλίτες λέγοντας πως, αν έβγαινε ένας άντρας να τον πολεμήσει, ο στρατός του νικητή θα εξουσίαζε την άλλη πλευρά. Στο Α΄ Σαμουήλ 17:10-11 διαβάζουμε ότι ο Γολιάθ είπε: …Εγώ σήμερα αψηφώ τα στρατεύματα του Ισραήλ· δώστε μου έναν άντρα να πολεμήσουμε. Όταν ο Σαούλ και όλος ο Ισραήλ άκουσαν αυτά τα λόγια του Φιλισταίου, ταράχτηκαν και φοβήθηκαν πάρα πολύ.
Αργότερα διαβάζουμε πως ο Ιεσσαί, ο πατέρας του Δαβίδ, τον έστειλε στο πεδίο της μάχης για να πάει λίγο φαγητό στους μεγαλύτερους αδελφούς του. Ο Δαβίδ έφτασε στο πεδίο της μάχης και άκουσε τον Γολιάθ να λέει τα ίδια λόγια. Όταν ο Δαβίδ είδε πως όλοι οι άντρες του Ισραήλ φοβούνταν, δεν μπορούσε να το καταλάβει. Γιατί φοβόταν ο λαός του Θεού αυτόν τον απερίτμητο Φιλισταίο;
Παρόλο που ο Δαβίδ ήταν νέος, δεν ήταν καθόλου άπειρος στο να εμπιστεύεται τον Θεό. Όταν φύλαγε τα πρόβατα του πατέρα του, πιθανότατα μιλούσε συχνά με τον Θεό και Του ζητούσε να τον βοηθά να προστατεύει τα πρόβατα. Μια μέρα βγήκε μια αρκούδα και επιτέθηκε στα πρόβατα, και ο Δαβίδ σκότωσε την αρκούδα. Μια άλλη μέρα βγήκε ένα λιοντάρι για να φάει μερικά πρόβατα. Και πάλι, ο άφοβος νέος που εμπιστευόταν τον Θεό αντιμετώπισε την απειλή και σκότωσε το λιοντάρι. Τώρα, μπροστά σε μια φαινομενικά μεγαλύτερη απειλή, ο Δαβίδ απλώς ρωτά: …ποιος είναι αυτός ο απερίτμητος Φιλισταίος, ώστε να αψηφά τα στρατεύματα του ζωντανού Θεού; –Α΄Σα 17:26. Ο Δαβίδ πήγε στον βασιλιά Σαούλ και είπε: Εγώ …θα πάω να πολεμήσω αυτόν τον Φιλισταίο –Α΄Σα 17:32. Εμπιστευόμενος για άλλη μια φορά τον Θεό του, ο Δαβίδ πήρε πέντε λείες πέτρες, έτρεξε να συναντήσει τον γίγαντα και τον σκότωσε. Βλέποντας αυτή την απρόσμενη τροπή των γεγονότων, ο λαός έμεινε έκπληκτος.
Σύμφωνα με τον Ψαλμό 20:7, όταν εμπιστευόμαστε άλογα και άρματα, τότε δεν εμπιστευόμαστε τον Κύριο τον Θεό μας. Στο Κατά Ματθαίον 21:21, η Βίβλος λέει ότι με πίστη μπορούμε να μετακινήσουμε βουνά. Εδώ στην Αϊτή έχω βρεθεί σε δύσκολες καταστάσεις όπου ο Θεός ήταν η μόνη μου επιλογή. Όταν αναγκάστηκα να εμπιστευτώ τον Θεό, ανακάλυψα ότι εξακολουθεί να κάνει θαύματα. Όπως ο Δαβίδ με το λιοντάρι, την αρκούδα και τον γίγαντα, έτσι κι εμείς μπορούμε να μάθουμε ότι το να εμπιστευόμαστε τον Θεό με όλη μας την καρδιά είναι ο καλύτερος δρόμος, κι όχι απλώς η έσχατη λύση. Όταν εμπιστευόμαστε πρώτα τον Κύριο, δείχνουμε στον κόσμο κάτι θαυμαστό—ότι αυτός ο Θεός που υπηρετούμε είναι ζωντανός και αληθινός.
Εδώ στην Αϊτή ζούσε κάποτε ένας άντρας σε μια παράγκα ψηλά στα βουνά, μαζί με τη γυναίκα του και τα τρία μικρά παιδιά τους. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα—ήταν βαριά άρρωστος και κινδύνευε να πεθάνει. Μια μέρα έμαθε για έναν ιεραπόστολο που ταξίδευε συχνά μέσα από τα βουνά. Έλαβα ένα μήνυμα από εκείνον, όπου μου έλεγε ότι ήταν σχεδόν ετοιμοθάνατος και ότι έπρεπε να πάω να προσευχηθώ γι’ αυτόν. Ανέβηκα γρήγορα στο σπίτι του. Η κατάστασή του με άφησε κατάπληκτο. Πιθανότατα δεν ζύγιζε πολύ περισσότερο από 70 λίβρες. Η γυναίκα του μου είπε ότι ήταν κατάκοιτος πάνω από έναν χρόνο. Δεν μπορούσε να μιλήσει· μόνο ψιθύριζε, παίρνοντας βαθιές και βασανιστικές ανάσες. Συζητήσαμε αρκετή ώρα για τη ζωή του, την αμαρτία του και το μέλλον του. Μου είπε πως αν ο Θεός τον θεράπευε, θα Τον υπηρετούσε και θα Τον εμπιστευόταν για το υπόλοιπο της ζωής του. Πίστεψα ότι ήταν ειλικρινής, κι όμως φοβόμουν. Άρχισα να προσεύχομαι, αλλά ασφαλώς δεν ήταν μια δυνατή προσευχή γεμάτη πίστη. Ήταν μάλλον μια αδύναμη, ταπεινή κραυγή.
Καθώς επέστρεφα στο σπίτι και όλη εκείνη τη νύχτα, δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτε άλλο παρά εκείνον. Ο διάβολος άρχισε την επίθεσή του. Πολλές σκέψεις με μπέρδευαν και με βασάνιζαν: «Έκανες ό,τι μπορούσες; Κι αν πεθάνει; Γιατί δεν τον πήγες στο νοσοκομείο;» Προσευχήθηκα στον Θεό. «Ω Θεέ μου», προσευχήθηκα, «αυτός ο άνθρωπος ζήτησε προσευχή. Δεν ζήτησε νοσοκομείο· δεν ζήτησε φάρμακα. Σε παρακαλώ, Θεέ μου, θεράπευσέ τον. Αν πεθάνει, τι θα κάνω την επόμενη φορά; Ω Πατέρα, αν όχι για χάρη του, σε παρακαλώ, θεράπευσέ τον για χάρη μου. Σε χρειάζομαι, Πατέρα».
Προσευχήθηκα όπως δεν είχα προσευχηθεί ποτέ άλλοτε, και τότε ο Θεός μού έδωσε ειρήνη. Το επόμενο πρωί ανέβηκα βιαστικά στο βουνό, στο σπίτι του, αλλά εκείνος δεν ήταν εκεί. «Όχι, Κύριε!» σκέφτηκα. Έτρεξα ολόγυρα και έσκυψα να κοιτάξω μέσα σε μια άλλη παράγκα. Αυτό που είδα με συγκλόνισε. Καθόταν εκεί με ένα πλατύ χαμόγελο. Η γυναίκα του είπε πως εκείνο το πρωί είχε δουλέψει στον κήπο. Επανειλημμένα έλεγε: «Ο Θεός τον θεράπευσε! Ο Θεός τον θεράπευσε!» Δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς ένιωθα καθώς κατέβαινα ξανά εκείνο το βουνό. Η καρδιά μου ξεχείλιζε από χαρά και ευγνωμοσύνη. «Ο Θεός μου είναι ζωντανός! Μπορεί να κάνει το καθετί! Είναι ο Θεός μου!» Τον ευχαρίστησα και Τον δόξασα όπως δεν το είχα κάνει ποτέ πριν. «Το λιοντάρι» που είχα αντιμετωπίσει ήταν νεκρό, και η πίστη μου μεγάλωνε. Ο διάβολος δεν θέλει να εμπιστευόμαστε τον Θεό, γιατί όταν εμπιστευόμαστε τον Θεό, Εκείνος κάνει μεγάλα πράγματα και η πίστη μας μεγαλώνει.
Όταν εμπιστευόμαστε τον Θεό, υπάρχει ένας κίνδυνος—κι αν ο Θεός δεν ενεργήσει; Μπορεί να ντροπιαστούμε ή, ακόμη χειρότερα—«Κι αν κάνω ένα βήμα με πίστη και ο Θεός δεν κάνει τίποτε;» Να θυμάστε, δεν είναι πίστη αν ξέρουμε ποιο θα είναι το αποτέλεσμα. Πίστη είναι να υπακούμε και να πιστεύουμε τον λόγο του Θεού όταν δεν ξέρουμε ποιο θα είναι το αποτέλεσμα. Αν ο Θεός δεν βοηθούσε τον Δαβίδ, ο Γολιάθ σίγουρα θα τον σκότωνε. Η πίστη του Δανιήλ ήταν αυτή που τον κράτησε να προσεύχεται στον Θεό, παρόλο που ήξερε πως τον περίμενε ο λάκκος των λιονταριών. Ο Σεδράχ, ο Μισάχ και ο Αβδέ-νεγώ είχαν τόσο μεγάλη πίστη στον Θεό, ώστε είπαν στον βασιλιά πως ακόμη κι αν ο Θεός επέλεγε να μην τους σώσει από τη φωτιά, εκείνοι …δεν θα λατρεύσουμε τους θεούς σου ούτε θα προσκυνήσουμε τη χρυσή εικόνα που έστησες –Δα 3:18. Και ύστερα ήταν ο Γεδεών και οι τριακόσιοι άντρες του. Ο κατάλογος των ευσεβών αντρών που διακινδύνευσαν τη ζωή τους, αποδεικνύοντας πως ο Θεός τους ήταν ζωντανός, συνεχίζεται ατέλειωτα.
Όταν προχωρούμε με πίστη, εμπιστευόμενοι τον Θεό μας, κάτι συμβαίνει πάντα (κάποτε αμέσως, κάποτε αργότερα· κάποτε με τρόπο που βγάζει νόημα, κάποτε με τρόπο που φαίνεται εντελώς παράλογος από ανθρώπινη σκοπιά). Ωστόσο, ο Θεός ενεργεί και η πίστη μας μεγαλώνει. Όταν πιστεύουμε πραγματικά στον Θεό, Τον εμπιστευόμαστε. Τότε είναι πολύ ευκολότερο να μοιραζόμαστε το μήνυμα του Ευαγγελίου με άλλους. Όπως ο Ιησούς του Ναυή δεν είχε έτοιμο έναν στόλο από μπουλντόζες στην Ιεριχώ, έτσι κι εμείς δεν χρειαζόμαστε εναλλακτικό σχέδιο όταν εμπιστευόμαστε τον Θεό.
Είναι αλήθεια ότι τα μεγάλα μυαλά και η οικονομική στήριξη πολλών ανθρώπων στην Αμερική και σε άλλες σύγχρονες χώρες έχουν πάρει τη θέση του Θεού. Υπάρχει τρόπος να γίνουν τα περισσότερα πρακτικά πράγματα χωρίς τον Θεό. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι λένε ότι η εμπιστοσύνη στον Θεό δεν είναι κοινή λογική. Αν προσευχηθείς για ένα άρρωστο παιδί, αυτό δεν είναι κοινή λογική. Αν αρνηθείς μια καλοπληρωμένη δουλειά επειδή δεν πιστεύεις πως είναι θέλημα του Θεού, αυτό δεν είναι κοινή λογική. Αν πουλήσεις τα υπάρχοντά σου και δώσεις τα χρήματα στους φτωχούς, αυτό δεν είναι κοινή λογική. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δίκιο—η εμπιστοσύνη στον Θεό δεν είναι κοινή λογική. Το να κάνεις επτά φορές τον γύρο ενός τείχους πιστεύοντας πως θα πέσει δεν είναι κοινή λογική. Ούτε είναι κοινή λογική να πας στη μάχη με μόλις 300 άντρες εναντίον ενός μεγάλου στρατού που ήταν σαν ακρίδες στο πλήθος. Τα περισσότερα απ’ όσα κάνουν οι χριστιανοί που εμπιστεύονται τον Θεό δεν βγάζουν νόημα, όμως δείχνουν στον κόσμο ότι πραγματικά εμπιστεύονται τον Θεό, κι αυτό είναι που θα αναποδογυρίσει ξανά τον κόσμο, σήμερα.
Θυμάμαι πολύ καλά μια μέρα. Έλειπα από το σπίτι όταν έλαβα ένα τηλεφώνημα από τη γυναίκα μου. Μου είπε να γυρίσω γρήγορα—ήταν επείγον! Τον δίχρονο γιο μας τον είχαν τσιμπήσει μέλισσες. Έτρεξα σπίτι και είδα τη γειτονιά σε αναστάτωση. Οι άνθρωποι έτρεχαν παντού. Βρήκα τη γυναίκα μου και τον γιο μου στο σπίτι του γείτονα, ενός τοπικού πάστορα. Ο γιος μου ήταν ξαπλωμένος στην αγκαλιά της γυναίκας μου, η οποία μου είπε ότι τον είχαν τσιμπήσει εκατοντάδες φορές. Ο πάστορας με κοίταξε πολύ σοβαρά και μου είπε πως, αν δεν πήγαινα αμέσως το αγόρι στο νοσοκομείο, σίγουρα θα πέθαινε. Θυμάμαι ότι σκέφτηκα ένα πράγμα—ο Θεός μπορεί να θεραπεύσει! Πήρα τον γιο μου και τον πήγα απέναντι, στο σπίτι μας, και προσευχήθηκα. Δεν πέρασε πολύς χρόνος πριν αρχίσει να αναρρώνει—την επόμενη κιόλας μέρα έπαιζε πάλι έξω.
Πολλοί άνθρωποι εδώ στην Αϊτή πηγαίνουν τους αρρώστους τους στον μάγο-γιατρό, και εκείνος τους θεραπεύει. Έτσι γίνεται. Πόσο περισσότερο μπορεί να κάνει ο Θεός μας! Σας παρακαλώ, μην παρεξηγήσετε τα λόγια μου. Δεν λέω ότι δεν πρέπει να πηγαίνουμε στον γιατρό ή στο νοσοκομείο· αντίθετα, προσπαθώ να τονίσω ότι πρέπει να εμπιστευόμαστε τον Θεό.
Πριν από χρόνια αποφάσισα να πιάσω μια δουλειά μερικής απασχόλησης πουλώντας μαχαίρια. Θα έπαιρνα τα μαχαίρια και θα πήγαινα από σπίτι σε σπίτι. Δεν με ενδιέφεραν τα μαχαίρια· απλώς προσπαθούσα να βγάλω λίγα επιπλέον χρήματα. Ήμουν απαίσιος πωλητής μαχαιριών. Όπου κι αν πήγαινα, όλοι έλεγαν όχι.
Μια μέρα το αφεντικό με πήγε στο γραφείο του, όπου μου είπε πως είχε παρατηρήσει ότι δεν πουλούσα καθόλου μαχαίρια και συνειδητοποίησε ότι είχε ξεχάσει να μου δείξει πώς λειτουργούσαν. Καθίσαμε λοιπόν εκεί στο γραφείο του και μου μίλησε για κάθε μαχαίρι. Είχε έναν μικρό σωρό από κουζινικά σκεύη μιας άλλης μάρκας, γνωστής για την ποιότητά της, και τα χρησιμοποιούσε για σύγκριση. Πρώτα σήκωσε ένα μικρό κομμάτι δέρμα και μου ζήτησε να το κόψω στη μέση με ένα από τα «άλλα» μαχαίρια. Έκοψα το κομμάτι του δέρματος πριονίζοντάς το, με σχετική ευκολία. Μετά μου είπε να χρησιμοποιήσω ένα από τα δικά του μαχαίρια και να κάνω το ίδιο. Το καινούργιο μαχαίρι έκοψε το δέρμα σαν να μην υπήρχε καν! Πραγματικά εντυπωσιάστηκα. Έπειτα πήρε ένα κέρμα του ενός σεντ και μου είπε να το κόψω στη μέση με το «άλλο» ψαλίδι. Προσπάθησα, αλλά απέτυχα· απλώς δεν μπορούσε να το κόψει. Μετά μου είπε να κάνω το ίδιο με το δικό του ψαλίδι. Έκοψε εύκολα το κέρμα, και πάλι εντυπωσιάστηκα με το προϊόν. Μου είπε πως τώρα ήξερα ότι αυτά τα μαχαίρια ήταν τα καλύτερα και ότι από εδώ και πέρα θα έπρεπε να μπορώ να τα πουλάω. Είχε δίκιο. Άρχισα να πουλάω μαχαίρια όπου κι αν πήγαινα! Θυμάμαι μάλιστα πως μπήκα σε ένα τροχόσπιτο που δεν το συντηρούσαν καλά, χωρίς να ελπίζω ιδιαίτερα ότι θα αγόραζαν. Προς έκπληξή μου, αγόρασαν μαχαίρια αξίας πάνω από 3.000 δολαρίων.
Ο λόγος που άρχισα να κάνω πωλήσεις είναι προφανής—πίστευα στο προϊόν μου. Παρόμοια, αν εμπιστευόμαστε τον Θεό, θα έχουμε αυτοπεποίθηση. Σε μια εποχή που οι περισσότεροι χριστιανοί που ομολογούν την πίστη τους ντρέπονται για τον Θεό και ντρέπονται να υπερασπιστούν την αλήθεια, μπορούμε να είμαστε ένα φως λαμπερό και φωτεινό. Μπορούμε να είμαστε ένας λαός που βγαίνει στον κόσμο και στις κοινότητές μας με ένα Ευαγγέλιο στο οποίο πιστεύουμε αληθινά! Όταν το κάνουμε, ο κόσμος θα το δει και θα ανταποκριθεί. Πολλοί αναζητούν· ψάχνουν απαντήσεις. Όταν κάποιος μας ρωτά γιατί κάνουμε όσα κάνουμε ή φοράμε όσα φοράμε, τι απαντάμε; Απαντάμε με σιγουριά; Έχουμε πρόχειρο κάποιο εδάφιο από τη Βίβλο; Ή ντρεπόμαστε και θα θέλαμε να ανοίξει η γη να μας καταπιεί; Αν ο κόσμος μπορούσε να δει ότι είμαστε βέβαιοι για τον Θεό μας και ότι Τον υπακούμε με ενθουσιασμό, αυτό θα ήταν μια ισχυρή μαρτυρία.
Θυμάμαι μια φορά που ταξίδευα στο αεροδρόμιο με μια μικρή ομάδα. Καθώς στεκόμασταν στην ουρά, άκουσα μια γυναίκα να ρωτά μία από τις ανύπαντρες αδελφές της ομάδας μας γιατί φορούσε αυτό το «πράγμα» στο κεφάλι της. Χάρηκα που μπορούσα να ακούω χωρίς να με προσέξουν, και ένιωσα χαρά ακούγοντας την απάντησή της. «Έχετε διαβάσει ποτέ το Α΄ Κορινθίους 11; Εκεί μας διδάσκει ότι οι γυναίκες πρέπει να καλύπτουν το κεφάλι τους. Είναι σημάδι υποταγής». Η γυναίκα ξαφνιάστηκε με την απάντησή της και είπε πως δεν είχε ξανακούσει κάτι τέτοιο και πως ο πατέρας της ήταν πάστορας. Συνέχισαν μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, που τελείωσε με τη γυναίκα να θέλει να πάει σπίτι και να μελετήσει τη Βίβλο της.
Ένα φυλλάδιο μπορεί να κάνει πολύ καλό· το ίδιο και ένα δυνατό κήρυγμα ή ένα δημοσιευμένο άρθρο, όμως αυτό που αναζητά ο κόσμος είναι κάποιος που εμπιστεύεται τον Θεό με όλη του την καρδιά! Θέλουν να «δουν κάτι που λειτουργεί», και γιατί όχι; Ο Θεός μας θέλει να μας χρησιμοποιήσει για να δείξει τη δύναμή Του. Ασφαλώς, ο καθένας μας θέλει να τον χρησιμοποιήσει ο Θεός. Μπορούμε. Ο καθένας μας μπορεί. Η απάντηση είναι να εμπιστεύεσαι τον Κύριο με όλη σου την καρδιά και να μη στηρίζεσαι στη δική σου σύνεση –Παρ 3:5.
