As ons ’n tree terugstaan en na ons eie lewe kyk, kan ons eerlik sê dat ons met ons hele hart op die Here vertrou? Ek dink dikwels aan my kinders—hulle vertrou my met hulle hele hart; daar is geen vrees in hulle nie; hulle bekommer hulle nie. My gebed is dat ek my Hemelse Vader op dieselfde manier kan vertrou.
Hier in Haïti word baie mense deur vrees gedryf. Hulle vrees die onsekerheid van môre. Hulle vrees of hulle kos, werk en klere sal kry. Dit is die teenoorgestelde daarvan om op God te vertrou. In die Westerse kultuur vrees mense nie hierdie dinge nie. Kos en klere is maklik bekombaar, daar is baie werk, en mediese hulp is net ’n 911-oproep ver.
Die arm mense hier in Haïti sê dat dit makliker sou wees om op God te vertrou as hulle in Amerika was, maar is dit werklik so? Hoewel baie min mense in Amerika vrees dat hulle nie genoeg sal hê om te eet nie, vrees baie dat ander mense hulle nie sal aanvaar nie. Daar is sommige wat dalk vrees dat hulle nie genoeg geld sal hê om van te leef nie, maar daar is baie wat die dood vrees. Wat ook al ons vrees is, ons antwoord is om op God te vertrou.
Kom ons kyk na Dawid se lewe. Dawid was ’n jong seun. Toe sy ouer broers oorlog toe gegaan het, het die jong Dawid uitgegaan om sy vader se skape te versorg. Op die slagveld was daar ’n reus by die Filistynse leër met die naam Goliat. Hy het die Israeliete uitgedaag en gesê dat as een man sou uitkom en teen hom veg, die leër van die oorwinnaar oor die ander party sou heers. In 1 Samuel 17:10-11 lees ons dat Goliat gesê het: …Ek daag vandag die leërs van Israel uit; gee my ’n man, dat ons saam kan veg. Toe Saul en die hele Israel hierdie woorde van die Filistyn hoor, was hulle verskrik en baie bevrees.
Later lees ons dat Isai, Dawid se vader, hom na die slagveld gestuur het om kos vir sy ouer broers te neem. Dawid het by die slagveld aangekom en gehoor hoe Goliat dieselfde woorde sê. Toe Dawid sien dat al die Israelitiese manne bang was, het hy dit nie verstaan nie. Waarom was God se volk bang vir hierdie onbesnede Filistyn?
Hoewel Dawid jonk was, was hy geen nuweling as dit daarby gekom het om sy vertroue op God te stel nie. Terwyl hy sy vader se skape opgepas het, het hy waarskynlik baie met God gepraat en Hom gevra om die skape te beskerm. Eendag het ’n beer gekom om die skape aan te val, en Dawid het die beer doodgemaak. ’n Ander dag het ’n leeu gekom om van die skape te vreet. Weer het die jong man, wat op God vertrou en geen vrees geken het nie, die bedreiging in die gesig gestaar en die leeu doodgemaak. Toe hy nou voor ’n skynbaar groter bedreiging te staan kom, vra Dawid eenvoudig: …wie is hierdie onbesnede Filistyn, dat hy die leërs van die lewende God moet uitdaag? –1Sa 17:26. Dawid het na koning Saul gegaan en gesê: Ek …sal gaan en teen hierdie Filistyn veg –1Sa 17:32. Dawid het weer op sy God vertrou, vyf gladde klippe geneem, gehardloop om die reus tegemoet te gaan en hom doodgemaak. Toe die mense hierdie skielike wending sien, was hulle verwonderd.
Volgens Psalm 20:7, wanneer ons op perde en strydwaens vertrou, is dit nie op die Here ons God nie. In Matteus 21:21 sê die Bybel dat ons deur geloof berge kan versit. Hier in Haïti het ek al in moeilike situasies beland waar God my enigste uitweg is. Wanneer ek gedwing is om op God te vertrou, het ek ontdek dat Hy steeds wonderwerke doen. Net soos Dawid met die leeu, die beer en die reus, kan ons ook leer dat dit die beste is om met ons hele hart op God te vertrou, en nie bloot as ’n laaste uitweg nie. Wanneer ons eerste op die Here vertrou, wys ons die wêreld iets wonderliks—dat hierdie God wat ons dien, lewe en werklik is.
Hier in Haïti was daar ’n man wat saam met sy vrou en drie jong kinders in ’n plakkershut hoog in die berge gewoon het. Maar daar was ’n probleem—hy was dodelik siek. Eendag het hy gehoor van ’n sendeling wat dikwels deur die berge gereis het. Ek het ’n boodskap van hom ontvang waarin hy sê dat hy amper dood was en dat hy nodig gehad het dat ek moes kom om vir hom te bid. Ek het gou na sy huis gegaan. Ek was verstom oor sy toestand. Hy het waarskynlik nie veel meer as 70 pond geweeg nie. Sy vrou het my vertel dat hy al langer as ’n jaar in die bed was. Hy kon nie praat nie; hy het net gefluister en diep, pynlike asemteue gehaal. Ons het heelwat tyd bestee aan ’n gesprek oor sy lewe, sy sonde en sy toekoms. Hy het vir my gesê dat as God hom sou genees, hy God sou dien en die res van sy lewe op Hom sou vertrou. Ek het geglo dat hy opreg was, maar ek was bang. Ek het begin bid, maar dit was beslis nie ’n kragtige gebed vol geloof nie. Dit was eerder ’n swak, nederige noodroep.
Toe ek huis toe gegaan het en deur daardie nag, kon ek aan niks anders as hom dink nie. Die duiwel het sy aanval begin. Ek het baie verwarrende, ontstellende gedagtes gehad: “Het jy alles gedoen wat jy kon? Wat as hy sterf? Waarom het jy hom nie hospitaal toe geneem nie?” Ek het in gebed na God gegaan. “O God,” het ek gebid, “hierdie man wou hê dat daar vir hom gebid moes word. Hy het nie vir ’n hospitaal gevra nie; hy het nie vir medisyne gevra nie. Asseblief, God, genees hierdie man. As hy sterf, wat sal ek volgende keer doen? O Vader, indien nie ter wille van hom nie, genees hom asseblief ter wille van my. Ek het U nodig, Vader.”
Ek het gebid soos nog nooit tevore nie, en toe het God my vrede gegee. Die volgende oggend het ek haastig teen die berg opgegaan na sy huis, maar hy was nie daar nie. “Nee, Here!” het ek gedink. Ek het rondgehardloop en my kop by ’n ander plakkershut ingesteek. Wat ek gesien het, het my oorweldig. Hy het daar gesit met ’n groot glimlag op sy gesig. Sy vrou het gesê dat hy daardie oggend in die tuin gewerk het. Sy het oor en oor gesê: “God het hom genees! God het hom genees!” Ek sal nooit die gevoel vergeet wat ek gehad het toe ek weer teen daardie berg afgereis het nie. My hart het oorgeloop van vreugde en dankbaarheid. “My God leef! Hy kan enigiets en alles doen! Hy is my God!” Ek het Hom gedank en geprys soos nog nooit tevore nie. “Die leeu” waarvoor ek te staan gekom het, was dood, en my geloof het gegroei. Die duiwel wil nie hê dat ons op God moet vertrou nie, want wanneer ons op God vertrou, doen Hy groot dinge en groei ons geloof.
Wanneer ons op God vertrou, is daar ’n risiko—wat as God nie ingryp nie? Ons kan in die verleentheid kom, of erger nog—“Wat as ek in geloof vorentoe tree en God niks doen nie?” Onthou, dit is nie geloof as ons die uitkoms ken nie. Geloof is om in gehoorsaamheid te wandel en God se Woord te glo wanneer ons nie die uitkoms ken nie. As God Dawid nie gehelp het nie, sou Goliat hom beslis doodgemaak het. Dit was Daniël se geloof wat hom laat aanhou bid het tot God, hoewel hy geweet het dat ’n leeukuil op hom gewag het. Sadrag, Mesag en Abednego het so ’n groot geloof in God gehad dat hulle vir die koning gesê het dat hulle, selfs as God sou kies om hulle nie uit die vuur te red nie, steeds …u gode nie sal dien of die goue beeld wat u opgerig het, sal aanbid nie –Dan 3:18. En dan was daar Gideon en sy driehonderd manne. Die lys godvresende manne wat hulle lewe op die spel geplaas het om te bewys dat hulle God leef, hou aan en aan.
Wanneer ons in geloof vorentoe tree en op ons God vertrou, gebeur daar altyd iets (soms nou, soms later; soms op ’n manier wat sin maak, soms op ’n manier wat skynbaar geen aardse sin maak nie). Tog tree God wel op, en ons geloof groei. Wanneer ons werklik in God glo, sal ons op Hom vertrou. Dan is dit baie makliker om die Evangelieboodskap met ander te deel. Net soos Josua nie ’n vloot stootskrapers gereed gehad het by Jerigo nie, het ons ook nie ’n rugsteunplan nodig wanneer ons op God vertrou nie.
Dit is waar dat die groot denkers en finansiële steun van baie mense in Amerika en ander moderne lande God vervang het. Daar is ’n manier om die meeste praktiese dinge sonder God te doen. Trouens, die meeste mense sê dat dit nie gesonde verstand is om op God te vertrou nie. As jy oor ’n siek kind bid, is dit nie gesonde verstand nie. As jy ’n goed betaalde werk van die hand wys omdat jy nie glo dat dit God se wil is nie, is dit nie gesonde verstand nie. As jy jou besittings verkoop en aan die armes gee, is dit nie gesonde verstand nie. Hierdie mense is reg—om op God te vertrou is nie gesonde verstand nie. Om sewe keer om ’n muur te trek in die geloof dat dit sal omval, is nie gesonde verstand nie. Om met net 300 manne teen ’n groot leër in die stryd te trek, wat so talryk soos sprinkane was, is ook nie gesonde verstand nie. Die meeste dinge wat Christene doen wat op God vertrou, maak nie sin nie, maar dit wys wel vir die wêreld dat hulle werklik op God vertrou, en dit is wat die wêreld vandag weer op sy kop sal keer.
Ek onthou een dag baie goed. Ek was weg van die huis toe ek ’n oproep van my vrou ontvang het. Sy het vir my gesê om gou huis toe te kom—dit was ’n noodgeval! Ons tweejarige seuntjie is deur bye gesteek. Ek het huis toe gejaag en die buurt in chaos aangetref. Mense het oral rondgehardloop. Ek het my vrou en seun by die buurman se huis aangetref, ’n plaaslike predikant. My seun het in my vrou se arms gelê, en sy het my vertel dat hy etlike honderde kere gesteek is. Die predikant het my baie ernstig aangekyk en gesê dat die seun beslis sou sterf as ek hom nie dadelik hospitaal toe neem nie. Ek onthou dat ek aan een ding gedink het—God kan genees! Ek het my seun opgetel, hom oorkant die straat na ons huis geneem en gebid. Dit was nie lank nie of hy het begin herstel—die volgende dag het hy weer buite gespeel.
Baie mense hier in Haïti neem hulle siekes na die toordokter, en hy genees hulle. Dit is maar wat gebeur. Hoeveel te meer kan ons God nie doen nie! Moet my asseblief nie verkeerd verstaan nie. Ek sê nie dat ons nie na die dokter of hospitaal toe moet gaan nie; ek probeer eerder beklemtoon dat ons vertroue op God moet wees.
Jare gelede het ek besluit om ’n deeltydse werk aan te pak deur messe te verkoop. Ek moes hierdie messe van huis tot huis neem. Ek het nie in messe belanggestel nie, maar het net probeer om ’n bietjie ekstra geld te verdien. Ek was ’n vreeslike mesverkoper. Oral waar ek gegaan het, het almal nee gesê.
Eendag het die baas my na sy kantoor geneem en vir my gesê dat hy opgemerk het dat ek geen messe verkoop nie, en besef het dat hy vergeet het om my te wys hoe die messe werk. Ons het toe daar in sy kantoor gesit terwyl hy oor elke mes gepraat het. Hy het ’n klein hopie kombuisgereedskap van ’n ander handelsmerk gehad, wat bekend was vir sy gehalte, en dit as vergelyking gebruik. Eers het hy ’n klein stukkie leer opgetel en my gevra om dit met een van die “ander” messe middeldeur te sny. Ek het die stuk leer redelik maklik deursaag. Toe het hy my aangesê om een van sy messe te gebruik en dieselfde te doen. Die nuwe mes het deur die leer gesny asof dit nie eens daar was nie! Ek was werklik verstom. Toe tel hy ’n pennie op en sê ek moet dit met die “ander” skêr middeldeur sny. Ek het probeer, maar misluk; hulle wou dit eenvoudig nie sny nie. Toe sê hy ek moet dieselfde met sy skêr probeer. Dit het maklik deur die pennie gesny, en ek was weer verstom oor die produk. Hy het gesê dat ek nou geweet het dat hierdie messe die beste was en dat ek hulle voortaan behoort te kan verkoop. Hy was reg. Ek het oral waar ek gegaan het, begin messe verkoop! Ek onthou selfs dat ek by ’n swak onderhoude sleepwa-huis ingestap het sonder veel hoop dat hulle iets sou koop. Tot my verbasing het hulle messe ter waarde van meer as $3,000 gekoop.
Die rede waarom ek begin verkoop het, is duidelik—ek het in my produk geglo. Net so sal ons selfvertroue hê as ons op God vertrou. In ’n tyd wanneer die meeste mense wat sê dat hulle Christene is, hulle vir God skaam en skaam is om vir die waarheid op te staan, kan ons ’n helder, skynende lig wees. Ons kan ’n volk wees wat die wêreld en ons gemeenskappe intrek met ’n Evangelie waarin ons werklik glo! Wanneer ons dit doen, sal die wêreld dit sien en reageer. Baie mense soek; hulle is op soek na antwoorde. Wanneer iemand ons vra waarom ons die dinge doen wat ons doen of die klere dra wat ons dra, wat antwoord ons? Antwoord ons met selfvertroue? Het ons ’n toepaslike Bybelvers? Of raak ons verleë en wil ons ’n gat hê om in weg te kruip? As die wêreld kon sien dat ons vertroue in ons God het en Hom met geesdrif gehoorsaam, sou dit ’n kragtige getuienis wees.
Ek onthou hoe ek een keer saam met ’n klein groepie deur die lughawe gereis het. Terwyl ons in die ry gestaan het, het ek gehoor hoe ’n vrou een van die ongetroude susters in ons groep vra waarom sy daardie “ding” op haar kop dra. Ek was opgewonde om ongemerk te luister, en ek was verheug toe ek haar antwoord hoor. “Het jy al ooit 1 Korintiërs 11 gelees? Daar word ons geleer dat vroue hulle hoofde moet bedek. Dit is ’n teken van onderdanigheid.” Die vrou was verstom oor haar antwoord en het gesê dat sy dit nog nooit gehoor het nie, en dat haar pa ’n predikant was. Hulle het ’n baie interessante gesprek voortgesit, wat geëindig het daarmee dat die vrou huis toe wou gaan om haar Bybel te bestudeer.
’n Traktaatjie kan baie goed doen; so ook ’n kragtige preek of ’n gedrukte artikel, maar waarna hierdie wêreld soek, is iemand wat volkome op God vertrou! Hulle wil “iets sien wat werk”, en waarom nie? Ons God wil ons gebruik om te wys hoe sterk Hy is. Elkeen van ons wil tog deur God gebruik word. Ons kan. Elkeen van ons kan. Die antwoord is om met jou hele hart op die HERE te vertrou en nie op jou eie insig staat te maak nie –Spr 3:5.
