Πριν μεταστραφώ, δεν είχα ακούσει ποτέ τον όρο «Αναβαπτιστής» και μου ήταν ξένη η ιδέα να μοιράζεται κανείς την πίστη του στον Ιησού με άλλους. Αφού μεταστράφηκα, θυμάμαι ότι σκεφτόμουν όλους τους φίλους μου που δεν ήξεραν τίποτε για αυτό που μόλις μου είχε συμβεί. Μια σκέψη στριφογύριζε συνεχώς στο μυαλό μου: «Πρέπει να τους το πω!» Όταν συμβαίνει κάτι καλό σε κάποιον, συνήθως το λέει και σε άλλους. Κάποιοι το λένε σε έναν ή δύο, ενώ άλλοι θέλουν να το πουν σε όλους. Αυτό ήθελα κι εγώ να κάνω, όχι για χάρη μου, αλλά για χάρη τους.
Κάθε φορά που συναντούσα κάποιον παλιό φίλο, του έλεγα τι μου είχε συμβεί. Συνήθως έλεγαν πως το είχαν ήδη ακούσει και ύστερα προσπαθούσαν να με κάνουν να ηρεμήσω και να χαλαρώσω. Θα είμαι ο πρώτος που θα παραδεχτεί ότι έκανα λάθη εκείνα τα πρώτα χρόνια. Παρατήρησα ότι πολλοί δεν εκτιμούσαν όσα είχα να πω, αλλά αυτό που με εξέπληξε περισσότερο ήταν πως εκείνοι που ισχυρίζονταν ότι ήταν Χριστιανοί έμοιαζαν να προσβάλλονται περισσότερο απ’ όλους.
Μια μέρα επισκεπτόμουν έναν ηλικιωμένο άντρα, ο οποίος είπε ότι ήταν Χριστιανός το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Κατά τη συζήτηση έδειξε προς μια λάμπα και είπε: «Βλέπεις εκείνη τη λάμπα; Δεν μιλάει». Έμεινα έκπληκτος. Μου έλεγε πως, ναι, ο Ιησούς λέει ότι είμαστε το φως του κόσμου, αλλά τα φώτα είναι σιωπηλά. Δεν μιλούν. Πήγα σπίτι και μελέτησα προσωπικά τη Γραφή σχετικά με αυτό το ζήτημα. Ήταν αλήθεια; Δεν πέρασε πολύς καιρός προτού βρω εδάφια όπως το εξής: Και ο Ιησούς περιόδευε σε όλη τη Γαλιλαία, διδάσκοντας στις συναγωγές τους, κηρύττοντας το ευαγγέλιο της βασιλείας και θεραπεύοντας κάθε ασθένεια και κάθε αρρώστια ανάμεσα στον λαό. –Ματ 4:23. Επίσης, στο κατά Ματθαίον, ο Ιησούς λέει ότι σπλαχνίστηκε τους ανθρώπους που ήταν μαζί του, επειδή ήταν κουρασμένοι και διασκορπισμένοι. Παρακάτω διαβάζουμε: Τότε λέει στους μαθητές του: Ο θερισμός είναι πολύς, οι εργάτες όμως λίγοι· παρακαλέστε, λοιπόν, τον Κύριο του θερισμού να στείλει εργάτες στον θερισμό του. –Ματ 9:37-38
Μου φαίνεται πως όπου κι αν πήγαινε ο Ιησούς, μιλούσε στους ανθρώπους για τη βασιλεία. Έχω δει ανθρώπους να μαρτυρούν για τον Θεό με άσχημο τρόπο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να μαρτυρούμε. Αν διαβάσετε τις Πράξεις των Αποστόλων, αυτό σχεδόν μόνο βλέπετε: πιστοί να μεταδίδουν το μήνυμα του Ευαγγελίου σε άλλους! Σε μία αφήγηση, οι αρχές συνέλαβαν τους μαθητές και τους είπαν ότι μπορούσαν να φύγουν ελεύθεροι, αν σώπαιναν! Οι μαθητές, όμως, είπαν πως δεν μπορούσαν: Εμείς, βέβαια, δεν μπορούμε να μη μιλάμε για όσα είδαμε και ακούσαμε. –Πράξ 4:20. Τελικά, τους έκαναν να σωπάσουν για πάντα — με τον θάνατο.
Αργότερα άκουσα για αυτούς τους ανθρώπους που ονομάζονται Αναβαπτιστές. Άρχισα να διαβάζω γι’ αυτούς και για το πώς ούτε εκείνοι σιωπούσαν. Παρήγγειλα το «Καθρέφτης των Μαρτύρων» και έμεινα κατάπληκτος με όσα διάβασα. Αυτοί οι αγαπητοί άνθρωποι ζούσαν όπως οι μαθητές που βρίσκουμε στη Γραφή. Εκπλήρωσαν όσα είπε ο Ιησούς: Και θα σας μισούν όλοι εξαιτίας του ονόματός μου· όποιος όμως υπομείνει μέχρι τέλους, αυτός θα σωθεί. –Ματ 10:22. Και στην προς Ρωμαίους: Όπως είναι γραμμένο: Για χάρη σου θανατωνόμαστε όλη την ημέρα· θεωρηθήκαμε πρόβατα για σφαγή. –Ρωμ 8:36. Ύστερα από κάποιο διάστημα, βρήκα μια εκκλησία με αναβαπτιστικό όραμα.
Γιατί, λοιπόν, γράφω αυτά; Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, πιστεύω πως η φλόγα σβήνει. Ακούω συνεχώς κάποιους από τους Αναβαπτιστές μας να μιλούν για το ότι πρέπει να ζούμε ήσυχη και ειρηνική ζωή. Ο Ιησούς μάς λέει στην παραβολή του σπορέα: Εκείνος, επίσης, που δέχτηκε τον σπόρο ανάμεσα στα αγκάθια είναι αυτός που ακούει τον λόγο· όμως οι μέριμνες αυτού του κόσμου και η απάτη του πλούτου πνίγουν τον λόγο, κι έτσι γίνεται άκαρπος. –Ματ 13:22. Μήπως έτσι έχουν τα πράγματα για μερικούς από εμάς; Ζούμε σε έναν δυτικό πολιτισμό όπου τα χρήματα φαίνεται να αποκτώνται εύκολα, κι έτσι επικεντρωνόμαστε στον δικό μας πλούτο και στις μέριμνες αυτού του κόσμου. Ας προσέξουμε να μη γίνουμε σαν τον κόσμο, για να αποφύγουμε τον διωγμό του κόσμου.
Μια ομάδα Αναβαπτιστών, καθώς έφευγε από τον διωγμό, εγκαταστάθηκε σε μια χώρα όπου δεν είχαν ακόμη διωχθεί. Άρχισαν ένα εργαστήριο επίπλων για να συντηρούνται, αλλά δεν μπορούσαν να πουλήσουν κανένα έπιπλο, επειδή ήταν οι φοβεροί Αναβαπτιστές. Σύντομα η κατάσταση έγινε απελπιστική, γιατί χρειάζονταν χρήματα για φαγητό. Μια μέρα μπήκε στο μαγαζί ένας πλούσιος άντρας. Όλοι οι εργάτες σταμάτησαν να δουλεύουν. «Ίσως αυτός ο άνθρωπος αγοράσει κάτι και μπορέσουμε να φάμε!» σκέφτηκαν. Ένας ηλικιωμένος αδελφός πλησίασε τον πιθανό πελάτη και τον ρώτησε αν γνώριζε τον Ιησού. Μετά από μια σύντομη κουβέντα, ο άντρας βγήκε οργισμένος από το κατάστημα. Λίγο αργότερα, κάποιοι πεινασμένοι εργάτες ρώτησαν τον ηλικιωμένο γιατί έπρεπε να διώξει τη μοναδική τους ευκαιρία να πουλήσουν κάτι. Εκείνος εξήγησε ότι ήταν πολύ σημαντικότερο να γνωρίσει αυτός ο άνθρωπος τον Ιησού, παρά να ανησυχούν εκείνοι για το αν θα έκαναν μια πώληση. Αυτή ήταν η νοοτροπία των πρώτων Αναβαπτιστών: το Ευαγγέλιο ήταν πάνω απ’ όλα. Δεν μπορούσαν παρά να μιλούν για όσα είχαν δει και ακούσει, και κι εκείνοι θανατώνονταν όλη την ημέρα.
Έχω διαβάσει πολλές αφηγήσεις για πρώτους Αναβαπτιστές Χριστιανούς που είχαν συλληφθεί για την πίστη τους. Οι αρχές τους παρακαλούσαν να σωπάσουν επιτέλους! Εκείνοι όμως αρνούνταν, όπως ακριβώς και οι μαθητές. Κι εκείνοι διάλεξαν τον θάνατο αντί για την ήσυχη ζωή. Ένας νεαρός άντρας συνελήφθη, αφήνοντας πίσω την αγαπημένη του σύζυγο, που περίμενε το πρώτο τους παιδί. Οι αρχές περίμεναν να γεννηθεί το παιδί και ύστερα έφεραν το νεογέννητο βρέφος στον νέο πατέρα στη φυλακή. Του είπαν ότι τώρα ήταν πατέρας και μπορούσε να πάει σπίτι και να είναι με τη σύζυγο και τον γιο του. Είπαν πως μπορούσε επίσης να συνεχίσει να πιστεύει τα ίδια, αλλά έπρεπε να σωπάσει και να μην μιλάει εναντίον της αμαρτίας στην εκκλησία. Ο νεαρός πατέρας αρνήθηκε κι έτσι τον έκαψαν στην πυρά. Η σιωπή δεν ήταν επιλογή.
Τι εννοούν, λοιπόν, οι Γραφές όταν μιλούν για ήσυχη και ειρηνική ζωή; Ο Παύλος γράφει στον Τιμόθεο: Σας προτρέπω, λοιπόν, πρώτα απ’ όλα, να γίνονται δεήσεις, προσευχές, παρακλήσεις και ευχαριστίες για όλους τους ανθρώπους· για βασιλιάδες και όλους όσοι βρίσκονται σε θέση εξουσίας, ώστε να ζούμε ήσυχη και ειρηνική ζωή, με κάθε ευσέβεια και σεμνότητα. –Α΄ Τιμ 2:1-2. Για βασιλιάδες και όλους όσοι βρίσκονται σε θέση εξουσίας, ώστε να ζούμε ήσυχη και ειρηνική ζωή, με κάθε ευσέβεια και σεμνότητα; Ναι, αυτό λέει ο απόστολος Παύλος, αλλά τι εννοούσε; Μήπως εννοούσε ότι πρέπει να σωπαίνουμε για το Ευαγγέλιο; Ή ότι δεν πρέπει ποτέ να ερχόμαστε αντιμέτωποι με έναν αμαρτωλό; Ο Παύλος δεν μας λέει να κάνουμε κάτι που ο ίδιος δεν έκανε ποτέ, ή κάτι που δεν έκανε ποτέ ο ίδιος ο Χριστός. Στην πραγματικότητα, οι Γραφές αποκαλύπτουν ακριβώς το αντίθετο.
Φαίνεται πως οι Χριστιανοί της Καινής Διαθήκης, όπως τους συναντούμε στη Γραφή και στην πρώτη εκκλησία, διέδιδαν ενεργά το Ευαγγέλιο και ήταν ενθουσιασμένοι με την Εκκλησία του Ιησού Χριστού. Πήγαιναν από τόπο σε τόπο κηρύττοντας το Ευαγγέλιο: κάνοντας συναθροίσεις στα βουνά, στα δάση ή οπουδήποτε συγκεντρώνονταν άνθρωποι. Αυτή ήταν η ζωή τους. Εδώ ο Παύλος λέει ότι πρέπει να προσευχόμαστε ώστε, αν υπακούμε στον Θεό κάνοντας πράγματα που δεν αρέσουν στις αρχές, εκείνες να μας αφήνουν ήσυχους καθώς ασχολούμαστε με τις συνηθισμένες καθημερινές μας δραστηριότητες. Ως Χριστιανοί, πρέπει να διαδίδουμε την αλήθεια του Λόγου του Θεού και να δραστηριοποιούμαστε για την εξάπλωση της Βασιλείας του Θεού. Η προσευχή μας πρέπει να είναι να μας επιτρέπουν οι αρχές να ζούμε ειρηνικά, ενώ υπηρετούμε τον Άρχοντα της Ειρήνης.
Μερικοί Χριστιανοί προσπαθούν να γίνουν σαν τον κόσμο για να κερδίσουν τον κόσμο. Προσπαθούν να κάνουν τους ανθρώπους να ζήσουν μια ευτυχισμένη ζωή, να ενταχθούν στη δική μας ομάδα, να ελευθερωθούν εν Χριστώ, να πάνε σε ένα συναρπαστικό ιεραποστολικό ταξίδι, να ζήσουν τη ζωή στο έπακρο, να γίνουν ό,τι καλύτερο μπορούν. Όλα περιστρέφονται γύρω από το «αγάπα τον Ιησού», όχι γύρω από την υπακοή σε Εκείνον.
Τι γίνεται με εμάς; Είμαστε πρόθυμοι να μιλάμε στους ανθρώπους για τον Ιησού, ακόμη κι αν αυτό μας κοστίσει κάτι; Για πολλούς από εμάς είναι πολύ εύκολο να μιλάμε για τη γεωργία, τις οικοδομικές εργασίες, το κυνήγι ελαφιών και πολλά άλλα πράγματα· όταν όμως πρόκειται για τα πράγματα του Θεού, δεν έχουμε πολλά να πούμε. Φοβόμαστε τόσο πολύ τον διωγμό; Φοβόμαστε μήπως μας μισήσει ο κόσμος; Θυμηθείτε τι είπε ο Ιησούς: Αν ο κόσμος σάς μισεί, να ξέρετε ότι μίσησε εμένα πριν από εσάς. Αν ήσασταν από τον κόσμο, ο κόσμος θα αγαπούσε τους δικούς του… –Ιω 15:18-19. Και: Όποιος, λοιπόν, ντραπεί για μένα και για τα λόγια μου σε αυτή τη μοιχαλίδα και αμαρτωλή γενιά, γι’ αυτόν θα ντραπεί και ο Υιός του ανθρώπου, όταν έρθει με τη δόξα του Πατέρα του μαζί με τους αγίους αγγέλους. –Μάρ 8:38
Είναι εύκολο να είσαι Χριστιανός αν τακτοποιηθείς και ζεις ήσυχη και ειρηνική ζωή, χωρίς ποτέ να έρχεσαι αντιμέτωπος με έναν αμαρτωλό, να διορθώνεις έναν αδελφό ή να πατάς τον κάλο του Σατανά· ποιος όμως είπε ότι θα ήταν εύκολο; Εδώ στην Αϊτή, εμείς ως εκκλησία προσπαθούμε να ακολουθούμε τον Ιησού, όποιο κι αν είναι το κόστος. Μόλις χθες δύο μέλη μάς είπαν ότι πρόκειται να χάσουν τη δουλειά τους εξαιτίας του Ευαγγελίου. Μια άλλη αδελφή της εκκλησίας ανέφερε ότι το σχολείο όπου φοιτούν τα παιδιά της απαιτεί στολές και ότι τα κορίτσια πρέπει να φορούν παντελόνια. Έστειλε την κόρη της στο σχολείο με ένα σεμνό φόρεμα, αλλά την έστειλαν πίσω στο σπίτι με ένα σημείωμα από τη διεύθυνση, που έλεγε ότι δεν έπρεπε να επιστρέψει στο σχολείο φορώντας «αυτό το πράγμα». Αν σας χλευάζουν για το όνομα του Χριστού, είστε μακάριοι, γιατί το Πνεύμα της δόξας και του Θεού αναπαύεται πάνω σας· από τη δική τους πλευρά βλασφημείται, αλλά από τη δική σας δοξάζεται. –Α΄ Πέτ 4:14
Η ευτυχία προέρχεται από το να υποφέρουμε για χάρη της δικαιοσύνης. Η βιβλική οδύνη προέρχεται από την υπακοή στον Ιησού ενώ αντιμετωπίζουμε αντίσταση. Είμαστε τόσο απασχολημένοι να διαφωνούμε για προσωπικές δογματικές απόψεις και να είμαστε πολιτικά ορθοί, ενώ ο κόσμος μάς περιγελά και πηγαίνει στην κόλαση; Ας γίνουμε σαν τον Ιησού και τους πιστούς Χριστιανούς όλων των αιώνων, ζώντας με τέτοιον τρόπο ώστε οι γύρω μας να μην μπορούν να αρνηθούν ότι η δύναμη του Θεού βρίσκεται μέσα μας. Έχουμε κάτι που το χρειάζονται όλοι. Τι περιμένουμε, λοιπόν; Ας ενωθούμε ξανά, ας συγκεντρωθούμε πάλι, ας απαρνηθούμε τον εαυτό μας, ας σηκώσουμε τους σταυρούς μας και ας Τον ακολουθήσουμε!
