Όποιος αφήνει ή εγκαταλείπει κάτι είναι ένας «αποδεσμευμένος» άνθρωπος. Αν και όποιος έχει εγκαταλειφθεί μπορεί να αποκληθεί αποδεσμευμένος, η διαφορά είναι ότι το «εγκαταλειμμένος» είναι παθητικό (η πράξη έχει γίνει σε βάρος του), ενώ το «αποδεσμευμένος» είναι ενεργητικό (ή αυτοπαθές, δηλαδή το άτομο το κάνει στον εαυτό του). Αν θέλετε έναν λατινικό όρο γι’ αυτό, δεν μπορώ να σκεφτώ καταλληλότερο από τη λέξη του Χριστού, ο οποίος είπε: «Όποιος αφήνει πατέρα και μητέρα κ.λπ.». Στα λατινικά χρησιμοποιείται το relinquo (εγκαταλείπω). Υπάρχουν, όμως, και άλλοι λατινικοί όροι, όπως deserere (εγκαταλείπω), renunciare (απαρνούμαι) ή dimittere (αποπέμπω), που περιγράφουν τη Gelassenheit.
Προσέξτε ότι η αγάπη προς τη σύζυγο υπερβαίνει και παραμερίζει την αγάπη προς τον πατέρα και τη μητέρα, όπως είναι γραμμένο: «Ο άνθρωπος θα αφήσει τον πατέρα και τη μητέρα του και θα προσκολληθεί στη γυναίκα του». Κατά τον ίδιο τρόπο, η αγάπη του Θεού οφείλει να παραμερίσει κάθε αγάπη και ευχαρίστηση που φυσικά αισθανόμαστε για τα δημιουργημένα πράγματα. Ναι, πρέπει να αποπέμψουμε όλα τα δημιουργημένα πράγματα, αν θέλουμε ο Θεός να είναι ο Προστάτης και ο Ένοικός μας ή ο Κύριός μας.
Από τη Gelassenheit που βιώνουν τα παντρεμένα ζευγάρια (αφήνοντας τον πατέρα και τη μητέρα για να προσκολληθούν στον/στη σύζυγο), μπορούμε να μάθουμε πώς να απογυμνωθούμε από όλα τα πράγματα και να υψωθούμε πάνω από τα δημιουργημένα, προς τα άκτιστα και ανώτερα πράγματα.
Τι πρέπει να αφήσουμε
Σημειώστε, λοιπόν, ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επιζητώ το δικό μου συμφέρον. Η λέξη «δικό μου» περιλαμβάνει την τιμή μου, το όφελός μου, τη βλάβη μου, την επιθυμία μου, τη δυσαρέσκειά μου, την ανταμοιβή μου, τα βάσανά μου, τη ζωή μου, τον θάνατό μου, τη λύπη μου, τη χαρά μου και καθετί που μπορεί να επηρεάσει έναν άνθρωπο—είτε πρόκειται για υλικά αγαθά είτε για πράγματα που επηρεάζουν το σώμα ή την εσωτερική του ύπαρξη, όπως η διάνοια, η δύναμη της θέλησης και οι επιθυμίες. Όλα όσα μπορεί να προσκολληθεί το εγώ και η «εγωικότητα» πρέπει να φύγουν και να αποκολληθούν, αν πρόκειται να είμαι «αποδεσμευμένος».
Πρέπει να συνεχίσουμε σε αυτόν τον δρόμο, όχι απλώς να τον ξεκινήσουμε. Πρέπει να βυθιστώ τόσο ολοκληρωτικά στο θέλημα του Θεού, ώστε να έχω πραγματικά πεθάνει ως προς τον εαυτό μου. Γι’ αυτό, πρέπει να επιθυμώ να καρφωθώ σε έναν σκληρό, ατιμωτικό σταυρό, να νιώθω ιερό δέος για τον «εαυτό μου» και να ντρέπομαι βαθιά για τις «δικές μου» σκέψεις, επιθυμίες και εγωκεντρικές πράξεις, σαν να ήταν μια φρικτή κακία που πρέπει να αποφεύγω, όπως αποφεύγει κανείς ένα κίτρινο απόστημα γεμάτο πύον. Πρέπει να βλέπω την αδυναμία μου να κάνω το καλό και, από την άλλη, την ικανότητα και την κλίση μου προς καθετί κακό, κολάσιμο και ντροπιαστικό.
Να επιζητάτε μόνο τα αναγκαία
Δεν πρέπει να επιζητώ από τα δημιουργημένα πράγματα τίποτε άλλο παρά μόνο ό,τι είναι αναγκαίο για την επιβίωση. Πρέπει να επιζητούμε τον Θεό, αλλά δεν πρέπει να επιζητούμε τα δημιουργημένα, παρά μόνο για να υπηρετούμε, όπως ο άρρωστος τρώει την τροφή του με μεγάλο φόβο, από καθαρή ανάγκη ή ως φάρμακο για να επιβιώσει, όχι για απλή ευχαρίστηση. Ναι, το φαγητό και το ποτό είναι αναγκαία για το σώμα, όμως ο θεοφοβούμενος άνθρωπος τα λαμβάνει με μεγάλο φόβο, έχοντας πάντοτε κατά νου ότι μόνο ο Θεός είναι Εκείνος που του έδωσε τροφή και ποτό.
Ο Χριστός λέει ξεκάθαρα: «Αν κάποιος δεν αφήσει όλα όσα έχει, δεν μπορεί να είναι μαθητής μου». Προσέξτε πόσο πικρή και αυστηρή είναι η σχολή του Χριστού και πόσο τρομακτικό και αξιολύπητο είναι αυτό για τη διάνοια, τη θέληση και τη φύση μας. Σημειώστε επίσης ότι ο Χριστός είχε δίκιο όταν είπε: «Όποιος δεν σηκώνει τον σταυρό του και δεν με ακολουθεί, δεν μπορεί να είναι μαθητής μου». Λουκ. 14:27 Ο Χριστός διδάσκει ότι η Gelassenheit (αποδέσμευση) που παραδίδει τα πάντα είναι ένας καθημερινός σταυρός, τον οποίο πρέπει να σηκώνουμε χωρίς να σταματάμε. Αντίθετα, πρέπει να ακολουθούμε τον Χριστό και να είμαστε εκεί όπου βρίσκεται ο Χριστός ως προς τη θέληση, τη σκέψη, την αγάπη και την επιθυμία, υποφέροντας στα δεξιά του Θεού. Όλα όσα είναι δικά μας πρέπει να συγχωνευτούν στο αιώνιο θέλημα του Θεού και να γίνουν ένα τίποτα.
Ο Χριστός δεν μίλησε γι’ αυτή την αρετή μόνο μία φορά ή σε αποχαιρετιστήριο λόγο. Αντίθετα, είπε πολλές φορές—και σε ένα επίλογο επανειλημμένα—ότι ο μαθητευόμενος πρέπει να κάνει ό,τι κάνει κάποιος που σκέφτεται να χτίσει ένα σπίτι ή έναν πύργο: πρέπει να ελέγξει το πουγκί ή το σακούλι του και να μετρήσει τα πλούτη του, για να δει αν μπορεί να ολοκληρώσει ένα τέτοιο οικοδόμημα. Όταν διαπιστώσει ότι έχει αρκετά μέσα, τότε αρχίζει να χτίζει.
Όλοι οι Χριστιανοί πρέπει να κάνουν το ίδιο. Όσοι σκοπεύουν να γίνουν μαθητές του Χριστού πρέπει πρώτα να συλλογιστούν και να εξετάσουν τα πάντα. Ναι, στο τέλος πρέπει να τους αποχαιρετήσουν και να τα παραδώσουν με τον τρόπο και την πρόθεση κάποιου που τελικά αφήνει κάτι που μισεί και δεν θέλει πια να αποκτήσει. Αυτό ονομάζεται renunciare (απαρνιέμαι)—να αφήνω κάτι εντελώς και να το απομακρύνω από τον εαυτό μου.
Όποιος παραδίδει έτσι τα πάντα μπορεί να γίνει μαθητής και μαθητευόμενος του Χριστού. Η ψυχή πρέπει να είναι «άμορφη», δηλαδή γυμνή και απογυμνωμένη από όλα τα δημιουργημένα πράγματα, για να δεχτεί τον Θεό και να αφήσει τον Θεό να την κατέχει, να την κυβερνά και να την στολίζει, όπως ακριβώς την πρώτη δημιουργία (του ουρανού και της γης). Μέχρι να μπορέσουμε να απογυμνωθούμε από καθετί δημιουργημένο, δεν πρέπει να ονειρευόμαστε ότι θα γίνουμε μαθητές του Χριστού. Κανείς ας μη νομίζει ότι εισέρχεται ο Θεός όσο τα δημιουργήματα γεμίζουν, παρηγορούν ή ευχαριστούν την ψυχή, όπως λέει στο Ιερεμίας 7:24: «Απομακρύνθηκαν από μένα ακολουθώντας τις επιθυμίες τους και την κακία της καρδιάς τους και αρνήθηκαν να με ακούσουν». Αν γυρίσουμε την πλάτη μας σε έναν τέτοιο Κύριο και Τον αποκηρύξουμε, θα στραφεί τότε Εκείνος προς εμάς και θα μας ευνοήσει; Όχι, αυτοί οι «διπρόσωποι» έχουν μετατρέψει τη συγχώρεση του Χριστού σε λαχείο.
Πνευματική περιτομή
Αν αγαπούσα κάτι άλλο εκτός από τον Θεό, δεν θα αγαπούσα τον Θεό με όλη μου την καρδιά. Γιατί εκείνο το μέρος της καρδιάς μου που αγαπά κάτι άλλο αφαιρείται από τον Θεό· συνεπώς, δεν μπορώ να αγαπώ τον Θεό με όλη μου την καρδιά. Αυτή η αγάπη είναι πνευματική περιτομή, δηλαδή η αποκοπή από την καρδιά όλων των δημιουργημένων πραγμάτων. Όσο δεν έχουν αποχωριστεί από την καρδιά όλα τα δημιουργημένα πράγματα, η καρδιά δεν μπορεί να αγαπά πλήρως τον Θεό. Όταν αναζητούνται βοήθεια, παρηγοριά και εμπιστοσύνη σε κάτι που δεν είναι ο Θεός, η καρδιά είναι απερίτμητη. Γι’ αυτό λέγεται ότι η πίστη περιτέμνει την καρδιά, επειδή την ανυψώνει ώστε να εμπιστεύεται τον Θεό, στερώντας της την παρηγοριά που βρίσκει σε οτιδήποτε άλλο.
Προσκολλημένοι στον Θεό
Πρέπει, επιπλέον, να σημειωθεί ότι ο Θεός μάς συνδέει και μας προσκολλά με την κόλλα που λέγεται αγάπη. Μια καρδιά που πιστεύει αληθινά δεν προσκολλάται σε τίποτε άλλο παρά μόνο στον Θεό, και αφού η αγάπη του Θεού είναι η κόλλα που μας δένει με τον Θεό, έπεται ότι μια περιτετμημένη και αγαπώσα καρδιά έχει εγκαταλείψει όλα τα δημιουργημένα πράγματα και, με αγάπη, δεν προσκολλάται σε τίποτε άλλο παρά μόνο στον Θεό. Επιπλέον, είναι αδύνατον να εισέλθει η αγάπη του Θεού σε μια καρδιά αν δεν έχουν φύγει από αυτήν η αγάπη, η επιθυμία, η παρηγοριά και η εμπιστοσύνη σε οτιδήποτε δημιουργημένο. Η περιτομή και η απομάκρυνση των δημιουργημένων γίνονται για να αγαπήσουμε τον Θεό με όλη μας την καρδιά, όπως λέει: «Ο Θεός θα περιτέμει την καρδιά σου, για να Τον αγαπάς με όλη σου την καρδιά». Δευτ. 30:6
Η Gelassenheit και η περιτομή της καρδιάς είναι το ίδιο πράγμα
Σκεφτείτε αν δεν είναι το ίδιο να λέμε: «Κανείς δεν μπορεί να αγαπά τον Θεό αν η καρδιά του δεν έχει περιτμηθεί από κάθε επιθυμία, εμπιστοσύνη, παρηγοριά και φόβο για τα δημιουργημένα πράγματα», και αυτό που λένε ο Μωυσής και ο Χριστός: «Αν δεν αφήσουμε όλα όσα έχουμε (δηλαδή τα πράγματα στα οποία βρίσκουμε παρηγοριά, ευχαρίστηση και εμπιστοσύνη ή τα οποία φοβόμαστε), δεν μπορούμε να είμαστε μαθητές Του». Διαβάζουμε ότι ο Χριστός κάλεσε πολλούς ανθρώπους στο δείπνο Του, αλλά κανείς τους δεν ήρθε, επειδή ο καθένας είχε μια δικαιολογία. Ο ένας είχε αγοράσει χωράφι, ο άλλος είχε αγοράσει βόδια, ο τρίτος είχε παντρευτεί κ.λπ. Λουκ. 14:18-21 Όλοι τους φανέρωσαν τις φραγμένες και αμετακίνητες καρδιές τους, αφού δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να ακούσουν τη φωνή του Θεού και να δεχτούν την πρόσκληση σε ένα καλό γεύμα.
Σε αυτή την παραβολή, ο Χριστός κατονομάζει επίσης τα δημιουργημένα πράγματα που πρέπει να εγκαταλείψουμε, αν θέλουμε να ακούσουμε και να υπακούσουμε στη φωνή και τη διδασκαλία Του και να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε αληθινά τον Θεό. Ο Χριστός κατονομάζει χωράφια, βόδια και μια σύζυγο. Αν και αυτά παραπέμπουν σε όλα τα άλλα δημιουργήματα που πρέπει να αφήσουμε, θα αναφέρω και μερικά άλλα πράγματα που επίσης ανέφερε ο Χριστός: σπίτια και χωράφια· αδελφούς, αδελφές, πατέρες και μητέρες, παιδιά και σύζυγο· και, επιπλέον, την ίδια μας την ψυχή.
Εγωικότητα και φιλαυτία
Αν θέλουμε να είμαστε άνθρωποι παραδομένοι και να γίνουμε μαθητές του Χριστού, πρέπει να αφήσουμε τα πάντα και να παραδώσουμε καθετί που μπορεί να μας επηρεάσει με οποιονδήποτε τρόπο. Για παράδειγμα, δεν πρέπει να οικειοποιούμαστε τίποτε καλό. Ούτε πρέπει να επιθυμούμε οτιδήποτε φυσικό. Είναι βέβαιο ότι, αν φτάσεις στο σημείο να έχεις απογυμνωθεί από το ίδιο σου το πρόσωπο, είσαι ελεύθερος από τα πάντα.
Πιστεύω ότι πρέπει να πω ξανά πως αυτή η Gelassenheit δεν είναι το ίδιο με το να αφήνει κανείς κάτι να πέσει από το χέρι του, σαν ένα νόμισμα. Φυσικά, δεν πρέπει ούτε να σκοτώσουμε τον πατέρα ή τη μητέρα μας ούτε να αυτοκτονήσουμε. Επομένως, αυτή η Gelassenheit είναι αποκοπή της αγάπης, της ευχαρίστησης, της ανησυχίας, της εμπιστοσύνης και του φόβου που μπορεί να έχουμε για τον εαυτό μας και για όσα μας ανήκουν. Με λίγα λόγια, ένα τέτοιο άφημα σημαίνει να καταστρέψουμε όλα όσα είμαστε και να απομακρυνθούμε από καθετί που θα μπορούσαμε να επιθυμήσουμε, ώστε μόνο ο Θεός να είναι η αγάπη, η ευχαρίστηση, η ανησυχία, η εμπιστοσύνη, η βοήθεια, ο φόβος και το παν μας. Σε Εκείνον πρέπει να προσκολληθούμε!
Αφήνοντας και εμπιστευόμενοι την πρόνοια του Θεού
Όπως τα ζώα, αναζητούμε τροφή και ποτό. Και έχουμε σχέσεις με τους συγγενείς μας. Όμως, ως Χριστιανοί, δεν έχουμε κοινό με τους απίστους το να είμαστε γεμάτοι ανησυχία γι’ αυτά τα πράγματα. Πρέπει να είμαστε απαλλαγμένοι από την έγνοια, όπως τα ζώα, και να απολαμβάνουμε την τροφή μας μόνο ως αναγκαιότητα—όπως τα ζώα.
Ωστόσο, είμαστε χειρότεροι από τα άλογα και τα μουλάρια, επειδή τρώμε και πίνουμε περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται και απ’ όσο είναι καλό για την υγεία μας. Παροργίζουμε τον Θεό κάνοντας την κοιλιά μας θεό. Πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια μας και να κοιτάξουμε τα κρίνα και τα δέντρα, καθώς και τα πουλιά, και να μάθουμε από αυτά τα πλάσματα ποιος τα ντύνει και τα τρέφει, και αν ανησυχούν ή όχι. Όμως, επειδή ανησυχούμε για τα ρούχα, το μέρος όπου θα αναπαυθούμε, την τροφή και το ποτό, είμαστε αναγκασμένοι να προσκολληθούμε σε αυτά τα δημιουργημένα πράγματα. Αλλά ο Χριστός λέει γι’ αυτό: «Ολιγόπιστοι».
Όποιος επιβαρύνεται από εμπιστοσύνη, παρηγοριά, επιθυμία, έγνοια και φόβο σχετικά με τα χρήματα ή την τροφή αμαρτάνει ενάντια στην πίστη, ανάλογα με το πόσο ανησυχεί για τα χρήματα και την τροφή. Γιατί; Επειδή ο Χριστός λέει ότι δείχνουμε πάντοτε μικρή εμπιστοσύνη και πεποίθηση στον ουράνιο Πατέρα Του όταν ανησυχούμε υπερβολικά για το φαγητό, το ποτό και τα ρούχα.
Σημειώστε ότι αυτή η αμαρτία (η αμετακίνητη στάση ως προς την εμπιστοσύνη στον Θεό) υποδηλώνει ή φανερώνει μια απερίτμητη καρδιά και ότι, με μια τέτοια αμαρτία, ο άνθρωπος πρέπει να μισεί ή τουλάχιστον να παραμελεί τον Θεό και να Τον θεωρεί ανύπαρκτο ή ασήμαντο. Από όλα αυτά μπορείτε να συμπεράνετε ότι πρέπει να προσκολληθούμε στον Θεό και μόνο στη βασιλεία Του, με ακλόνητη εμπιστοσύνη, ένθερμη αγάπη και βέβαιο φόβο… και όλα τα αναγκαία θα μας προστεθούν. Ματθ. 6:33
μπορέσουμε να κρατήσουμε τον ουρανό.
Αυτό το «άφημα» είναι η «Gelassenheit».
Μην κοιτάζετε πίσω
Ναι, πρέπει να επιζητούμε σταθερά και με ακλόνητο βλέμμα μόνο τον Θεό, ώστε να προτιμούμε να πεθάνουμε παρά να κοιτάξουμε πίσω. Παρόμοια, πρέπει να προτιμούμε να πεθάνουμε χίλιες φορές παρά να απομακρυνθούμε θεληματικά από τον Θεό έστω και μία φορά. Κάθε φορά που προσηλώνουμε το βλέμμα μας στα πρόσκαιρα αγαθά, απομακρυνόμαστε από τον Θεό. Ο Χριστός το λέει ως εξής: «Κανείς που έβαλε το χέρι του στο αλέτρι και κοιτάζει πίσω δεν είναι κατάλληλος για τη βασιλεία του Θεού». Λουκ. 9:62
Ακούστε, λοιπόν, αδελφοί μου, ότι δεν είμαστε κατάλληλοι να εισέλθουμε στη σχολή του Χριστού όταν κοιτάζουμε πίσω. Και κατανοήστε ότι πρέπει να αποκόψετε τα πάντα ή να αποχωρίσετε τα πάντα από την καρδιά σας και να καθαρίσετε το σπίτι σας, αν θέλετε να γίνετε μαθητές του Χριστού. Βάλτε δίπλα δίπλα το Λουκάς 9 και το Λουκάς 14 και συγκρίνετέ τα συνδυάζοντας το νόημά τους, και αναμφίβολα θα σοκαριστείτε και θα φωνάξετε! Τι φτωχοί άνθρωποι που είμαστε! Αχ, πόσο έχουμε ανάγκη τα πάθη του Χριστού σε κάθε στιγμή.
Θυμηθείτε τη γυναίκα του Λωτ
Η γυναίκα του Λωτ πιθανότατα κοιτούσε πίσω τα αγαθά της, το εισόδημά της ή τους φίλους της, όταν ο Θεός έκανε να πέσει θειάφι και φωτιά στα Σόδομα και τα Γόμορρα, καταστρέφοντας καθετί που άνθιζε. Τώρα, ό,τι θα συμβεί όταν εμφανιστεί ο Χριστός πρέπει να συμβεί και μέσα στον άνθρωπο, όταν ο Χριστός αφήνει κρυφά το φως Του να λάμψει στην καρδιά. Αν θέλουμε να είμαστε Χριστιανοί παραδομένοι, δεν πρέπει να αγωνιούμε να αποκτήσουμε αγαθά και να διατηρούμε φορτία αμαξιών γεμάτα τρόφιμα. Ούτε πρέπει να ταραζόμαστε όταν τα αγαθά που έχουμε ήδη αποκτήσει εξαφανιστούν μέσα σε μια στιγμή. Ούτε πρέπει τα αγαθά που έχουμε τώρα να μας παρηγορούν ή να μας προσφέρουν ανακούφιση. Αντίθετα, πρέπει να δεχτούμε με αγάπη και χαρά τη βασιλεία του Θεού, δηλαδή το αιώνιο θέλημά Του.
Μην υπερηφανεύεσαι για
τη Gelassenheit σου
Σημειώστε ότι, όταν αναγνωρίζετε, ομολογείτε και αποφεύγετε τα προαναφερθέντα πράγματα από τα οποία πρέπει να αποδεσμευτούμε, δεν πρέπει να αφήσετε τη γνώση, την ομολογία και το άφημά τους να γίνουν η αγάπη και η χαρά σας, μήπως αφανιστείτε επειδή αγαπάτε τη Gelassenheit σας. Συχνά συμβαίνει να δέχεται κάποιος ένα χαστούκι για χάρη του Θεού και να αποφασίζει να μην εκδικηθεί ούτε να προσβληθεί. Ωστόσο, θα ήθελε πολύ να επαινεθεί για την υπομονή του ή να θεωρηθεί Χριστιανός εξαιτίας της υπομονής του! Ή μπορεί κρυφά να ενοχλείται επειδή άφησε τον εαυτό του να χτυπηθεί χωρίς να ανταποδώσει, παρότι ήταν αρκετά δυνατός ώστε να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ή επειδή άφησε κάποιον να τον αποκαλέσει γάιδαρο, γλεντζέ ή χωριάτη, χωρίς να απαντήσει. Παρ’ όλα αυτά, έχει στραμμένο το βλέμμα στα βάσανά του και στέκεται εκεί, απολαμβάνοντάς τα και αγαπώντας τα, ενώ θα έπρεπε να έχει αποστραφεί και αυτή την αγάπη, για χάρη του Θεού, ώστε να υπηρετεί μόνο τον Θεό και να έχει το βλέμμα του στραμμένο μόνο στον Θεό.
Όλα συνοψίζονται σε αυτό: όσοι θέλουν να υπηρετούν τον Θεό δεν πρέπει να Τον υπηρετούν με μισή καρδιά, αλλά με όλη τους την ψυχή και τη θέληση.
Ο εαυτός
Από όλα αυτά μπορείτε να μάθετε τι σημαίνει εαυτός και επίσης πώς η αληθινή και αποδεσμευμένη υπηρεσία προς τον Θεό στρέφει τα μάτια της ψυχής προς το ανεξερεύνητο θέλημα του Θεού, εισχωρώντας στο απύθμενο αγαθό που είναι ο ίδιος ο Θεός, όπου δεν μπορεί να υπάρχει εγώ ή εαυτός. Για όσο διάστημα η ψυχή δεν κοιτάζει τίποτε άλλο παρά μόνο το θέλημα του Θεού και το αιώνια αγαθό που είναι ο Θεός, ούτε η καρδιά θα θεμελιώνεται σε κάποιο δημιουργημένο πράγμα.
Με λίγα λόγια, όποιος θέλει να είναι ολοκληρωτικά παραδομένος και να αποδεσμευτεί πρέπει αμετάκλητα να απογυμνωθεί από τον εαυτό του και να εγκαταλείψει ελεύθερα την εγωικότητα ή τον εγωκεντρισμό του. Τότε ο παραδομένος εαυτός πρέπει να γίνει ένα με το θείο θέλημα, ώστε να μη βλέπει, να μην ακούει, να μη γεύεται, να μην επιθυμεί, να μην κατανοεί και να μη θέλει τίποτε άλλο παρά μόνο το θέλημα του Θεού. Οτιδήποτε εμποδίζει ή αποσπά έναν άνθρωπο από το να δεχτεί το θέλημα του Θεού πρέπει να γίνει τόπος μαρτυρίου.
Αυτός είναι ο σταυρός που πρέπει να σηκώνουμε καθημερινά!
Η νέα ζωή εν Χριστώ
Τότε το περιφρονημένο, παραδομένο και εγκαταλειμμένο εγώ, η ατομικότητα ή η εγωικότητα, γίνεται μια ζωή όμοια με του Χριστού, μια χριστιανική ζωή. Και ανακαλύπτει κανείς ότι η ζωή του δεν είναι πλέον ανθρώπινη ζωή, αλλά θεία ζωή, και ότι δεν ζω εγώ, αλλά ο Χριστός ζει μέσα μου. Γαλ. 2:20 Το αν έχουμε παραδώσει έτσι το εγώ ή τον εαυτό μας μπορεί να διαπιστωθεί και να κριθεί από το αν τίποτε δεν μας ευχαριστεί παρά μόνο ό,τι ευχαριστεί τον Θεό, και από το αν δεν επιθυμούμε από κανένα δημιουργημένο πράγμα τίποτε άλλο παρά μόνο ό,τι θέλει ο Θεός. Τότε είμαστε αποδεσμευμένοι, επειδή δεν αγαπάμε πια αυτό που θέλουμε εμείς, αλλά μόνο αυτό που θέλει ο Θεός. Και επιθυμούμε τα πάντα να θέλουν αυτό που θέλει ο Θεός. Σε αυτό, δηλαδή στο θέλημα του Θεού, έχουν τις ρίζες τους η αγάπη, η επιθυμία, η χαρά, η δόξα, η ζωή και η σωτηρία μας. Γι’ αυτό προσευχόμαστε ειλικρινά: «Κύριε, ας γίνει το θέλημά Σου στη γη όπως και στον ουρανό! Ας ενεργήσει δυναμικά το θέλημά Σου σε όλα τα επίγεια πλάσματα!»
Ο Χριστός—η οδός, η αλήθεια, η ζωή
Ο Θεός μάς έστειλε τον Χριστό, τον Υιό Του (ο οποίος έζησε μια τόσο παραδομένη ζωή με τον ανώτατο και καλύτερο τρόπο), για να είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή. Δεν θα πλανηθούμε όσο ακολουθούμε τα βήματά Του και περπατάμε όπως περπάτησε Εκείνος. Γι’ αυτό πρέπει να δούμε τι διδάσκουν ο Χριστός και η αμετακίνητη αλήθεια.
Δύο είδη σπόρων
Ο Χριστός είπε μια παραβολή στην οποία ένας σπόρος που δεν πέθανε δεν καρποφορεί και μένει μόνος. Με αυτόν τον σπόρο ο Χριστός παρομοιάζει τον άνθρωπο που αγαπά τη φυσική ζωή του, αλλά καταλήγει να την καταστρέφει. Την καταστρέφει διατηρώντας την στη ζωή, όπως ακριβώς ένας κόκκος δεν μπορεί να καρποφορήσει όσο παραμένει ζωντανός.
Σύμφωνα με αυτό, δεν μπορούμε να έχουμε νέα ζωή ή καλά έργα όσο αγαπάμε τον εαυτό μας. Όλα είναι χαμένα, ανάξια και όχι από τον Θεό, όσο κι αν τα επιδεικνύουμε, εφόσον παραμένουμε στην αγάπη του εαυτού μας. Ο Θεός καταριέται ένα τέτοιο δέντρο και τα φύλλα του και το παραδίδει στη φωτιά, επειδή δεν καρποφορεί. Μπορεί να τρέχουμε, να εργαζόμαστε, να ψάλλουμε, να νηστεύουμε, να προσευχόμαστε, να υπομένουμε θλίψεις… αλλά όλα είναι μάταια στα μάτια του Θεού, αν συνεχίζουμε να αγαπάμε τη φυσική ζωή.
Απέχθεια για τη ζωή της ψυχής
Δεν αρκεί απλώς να μην αγαπά κανείς τη ζωή της ψυχής του. Πρέπει να προστεθεί ένα ισχυρό άλας· ένα υπερφυσικό μίσος και μια υπερφυσική ζηλοτυπία πρέπει να αντικαταστήσουν την αγάπη μας για τα δημιουργημένα πράγματα. Τότε πρέπει να πεθάνει ο κόκκος και να καρποφορήσει. Τότε πρέπει να πεθάνουν η αγάπη, η επιθυμία, η μεροληψία και όλες οι λαγνείες της ψυχής. Τότε η ψυχή αποστρέφεται αμετάκλητα τις φυσικές επιθυμίες. Αυτό είναι το βάπτισμα στον θάνατο του Χριστού—η παλιά, φυσική ζωή καρφώνεται στον σταυρό του Χριστού· τρυπιέται, θανατώνεται και θάβεται μαζί με τον Χριστό στο βάπτισμα, για να αναστηθεί. Όχι στην παλιά, φυσική ζωή, αλλά στη νέα, αφύσικη ζωή. Ρωμ. 6:4-11 Τότε μπορεί κανείς να πει αληθινά: «Δεν ζω πια εγώ, αλλά ο Χριστός μέσα μου». Γαλ. 2:20
τις φυσικές επιθυμίες, πρόκειται για βάπτισμα
στον θάνατο του Χριστού.
Υπάρχουν δύο ζωές που αντιτίθενται η μία στην άλλη και βρίσκονται σε ένταση: η παλιά και φυσική και η νέα ή υπερφυσική· η ζωή του παλιού Αδάμ και εκείνη του νέου Χριστού· η επίγεια και η ουράνια ζωή. Η αγάπη για την παλιά ζωή και η κλίση προς αυτήν προέρχονται από κάτω, από τη γη και τη σάρκα, και είναι επίγειες και σαρκικές. Γιατί ό,τι γεννιέται από τη σάρκα είναι σάρκα. Όμως, η νέα ζωή, η νέα αγάπη, η νέα κλίση και ο νέος φόβος έρχονται από ψηλά, από τον ουρανό, όπου συντελείται η αναγέννηση. Ιωάν. 3:6
Ο Θεός έδωσε τα πράγματα στον άνθρωπο για να τα χρησιμοποιεί, όχι για να τα αγαπά.
Η παλιά ζωή συνίσταται στην ανυπακοή και στο ίδιο θέλημα και αγαπά τον εαυτό της σε ό,τι κάνει· παραπονιέται και στενάζει όταν κάποιος πλησιάζει πολύ. Η νέα ζωή είναι το καθαρό θέλημα και η υπακοή του Θεού και μισεί την ψυχικότητα του ανθρώπου σε όλες τις ενεργητικές και συναισθηματικές της εκφάνσεις· φιλά το ραβδί του πατέρα, όσο σκληρά και για όσο καιρό κι αν χτυπηθεί.
Οι κίνδυνοι της ζωής μας
Μπορείτε να δείτε σε πόσο μεγάλο κίνδυνο βρίσκεται η ζωή μας και πόσο γρήγορα ένας άνθρωπος που δεν έχει παραδοθεί καταστρέφει την ψυχή του. Γιατί μόλις αγαπήσουμε τον εαυτό μας και όχι αποκλειστικά για χάρη του θελήματος του Θεού, διαφθειρόμαστε. Νομίζω ότι η Gelassenheit μπορεί να διακριθεί στα λόγια του Μωυσή: «Δεν πρέπει να καλλιεργείς ή να οργώνεις τη γη με πρωτότοκα βόδια. Δεν πρέπει να κουρεύεις τα πρωτότοκα πρόβατα. Είναι άγια για τον Θεό». Δευτ. 15:19 Τι άλλο μπορεί να θέλει να μας δείξει η καλλιέργεια και το όργωμα, παρά ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τα δώρα του Θεού για το δικό μας συμφέρον; Τα πρωτότοκα βόδια ανήκουν στον Θεό· γι’ αυτό κανείς δεν επιτρεπόταν να οργώσει με πρωτότοκα βόδια.
Όλα τα καλά δώρα και καθετί που θέλει ο Θεός τα δημιουργεί στους υπηρέτες Του· και καθετί καλό ανήκει στον Θεό, όχι σε εμάς. Γι’ αυτό δεν πρέπει να υπηρετούμε τον εαυτό μας, αλλά τον Θεό, με τα καλά πράγματα. Και τι σημαίνει το «Δεν πρέπει να κουρεύεις τα πρωτότοκα πρόβατα», παρά ότι δεν πρέπει να επιζητείς το δικό σου όφελος, τιμή, δόξα ή οτιδήποτε άλλο προς δικό σου όφελος, σε όλα όσα αφιέρωσε ο Θεός στον εαυτό Του—δηλαδή σε όλα όσα δημιούργησε ο Θεός;
Πίστη
Ο Χριστός δεν αποκρύπτει ποιος μπορεί να πιστέψει. «Επιζητήστε την τιμή του Θεού, η οποία προέρχεται μόνο από τον Θεό, αν θέλετε να πιστέψετε», λέει ο Χριστός. Όταν η δόξα, η τιμή, ο έπαινος, το θέλημα και η αγάπη του Θεού κυριαρχούν δυναμικά μέσα μας, τότε το εγώ, η εγωικότητα και η αυτοαπορρόφηση πρέπει να μαραθούν και να γίνουν ένα τίποτα. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό και η φύση της πίστης: να βλέπουμε τη δόξα του Θεού και τη ντροπή μας, την αρετή και τη δύναμη του Θεού και την κακία και την αδυναμία μας, την ύπαρξη και το παν του Θεού και τη δική μας ανυπαρξία.
Επομένως, είναι αδύνατον να έχει κανείς πίστη και να παραμένει έξω από τη Gelassenheit, επειδή η τιμή του Θεού πρέπει να αποδίδεται στον Θεό και όχι σε εμάς. Όπου δεν υπάρχει Gelassenheit, δεν υπάρχει πίστη.
Καθαρή αγάπη
Ο Χριστός λέει επίσης: «Ξέρω ότι δεν έχετε μέσα σας την αγάπη του Θεού, επειδή επιζητείτε τη δική σας τιμή». Ιωάν. 5:44 Η αγάπη του Θεού και η αγάπη της φιλαυτίας μας δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Μπορεί, λοιπόν, να συμβεί να εγκαταλείψουμε χωράφια, γονείς, παιδιά και σύζυγο, κι όμως να μην έχουμε παραδώσει την ψυχή μας. Αυτό συμβαίνει όταν αγαπάμε και απολαμβάνουμε την ίδια την παράδοση και την υποχώρηση.
Ό,τι πρέπει να αγαπώ, πρέπει να το αγαπώ για χάρη του Θεού και επειδή ευχαριστεί τον Θεό. Αν αγαπώ κάποιον για τη χαρά που μου δίνει ή για χάρη μου, πρέπει να εγκαταλείψω αυτή την αγάπη όταν το πρόσωπο αυτό αντιτίθεται στον Θεό.
Ο λόγος της δημιουργίας μας
Ο Θεός μάς δημιούργησε για καλά έργα, τα οποία ετοίμασε ώστε να περπατήσουμε σε αυτά. Εφεσ. 2:10 Αν υπάρχει μέσα μας μια καλή σκέψη, μια καλή θέληση, μια καλή ύπαρξη ή ένα καλό έργο, μόνο ο Θεός είναι ο δημιουργός τους. Δεν έχουμε δικαίωμα να τα διεκδικούμε ή να φανταζόμαστε ότι είμαστε εμείς που τα προκαλέσαμε. Αν αποδώσουμε στον εαυτό μας κάτι που δεν δικαιούμαστε να διεκδικήσουμε, κλέβουμε και στερούμε από τον Θεό αυτό που Του ανήκει.
Η μη παράδοση είναι ένας κλέφτης που ιδιοποιείται το καλό που δεν του ανήκει. Αν ο Θεός παρακινήσει κάποιον να κάνει το καλό, είναι σαν ένα ραβδί που κινείται. Δεν μπορούμε να οικειοποιηθούμε αυτό που γίνεται μέσα μας με τη δύναμη του Χριστού, όπως ακριβώς δεν μπορούμε να αποδώσουμε δύναμη σε ένα νεκρό ραβδί που κινείται.
Σύντομα θα γράψω περισσότερα γι’ αυτό το θέμα. Μέχρι τότε, να είστε ανδρείοι και δυνατοί στην επιθυμία σας για τον Θεό! Αμήν. ~
