Το να κυβερνάς μια ομάδα ανθρώπων συνοδεύεται από άγχος, δύσκολες αποφάσεις και άγρυπνες νύχτες—σίγουρα δεν είναι θέση για τους ψυχικά αδύναμους ή ανώριμους. Η θέση είναι δύσκολη, είτε πρόκειται για σερίφη, δήμαρχο, κυβερνήτη ή πρόεδρο. Σύμφωνα με νευροεπιστημονικές μελέτες, ο μέσος άνθρωπος δεν ωριμάζει πλήρως πριν από την ηλικία των 25 ετών.1 Και όμως, το 54 μ.Χ. διορίστηκε άρχοντας που ήταν μόλις δεκαεπτά ετών. Αυτός δεν ήταν κάποιος κατώτερος δικαστής ή πολιτικός γραμματέας. Στέφθηκε άρχοντας μιας από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες του κόσμου εκείνης της εποχής. Το όνομα του νεαρού ήταν Νέρων Κλαύδιος Καίσαρ Αύγουστος Γερμανικός—γνωστός συνήθως ως Νέρων. Ήταν ο πέμπτος αυτοκράτορας της Ρώμης.
Ο Νέρων δεν ανέβηκε στην εξουσία με εκλογή ή επιλογή των πολιτών του. Η μητέρα του, η Αγκριππίνα, είχε παντρευτεί τον Καίσαρα Κλαύδιο (τον θείο της), αυτοκράτορα της Ρώμης. Ο Κλαύδιος υιοθέτησε τον Νέρωνα ως γιο του. Αργότερα ο Νέρων παντρεύτηκε την κόρη του Κλαύδιου, την Οκταβία, την ξαδέλφη του, που είχε γίνει και θετή αδελφή του.
Στις 13 Οκτωβρίου του έτους 54 μ.Χ., η Αγκριππίνα δηλητηρίασε τον πανίσχυρο άνδρα της, και ο γιος της Νέρων έγινε αυτοκράτορας. Η φήμη έλεγε ότι ο Νέρων και η μητέρα του είχαν αιμομικτική σχέση, αλλά ο νέος άρχοντας έγινε δεκτός θερμά από τους υπηκόους του και έδειχνε πρόθυμος να τους ευχαριστήσει, διατάσσοντας την οικοδόμηση μεγαλοπρεπών δημόσιων κτιρίων, καθώς και τη μείωση των φόρων και των τιμών των τροφίμων. Ωστόσο, αυτό δεν κράτησε πολύ.
Ο Νέρων σύντομα σκότωσε τον κουνιάδο του, που ήταν δεκατεσσάρων ετών, πράγμα που εξόργισε τη σύζυγό του. Εκείνη την περίοδο ο αυτοκράτορας είχε σχέση με μια απελεύθερη (πρώην σκλάβα), οπότε εξόρισε τη γυναίκα του. Όταν αυτό προκάλεσε δημόσια οργή, διέταξε να αποκεφαλιστεί η Οκταβία με ψεύτικες κατηγορίες απιστίας.
Έπειτα ερωτεύτηκε παράφορα μια γυναίκα με το όνομα Πόππαια Σαβίνα, η οποία μηχανορραφούσε για να τον παντρευτεί. Η Σαβίνα προκάλεσε στον Νέρωνα τέτοιο φόβο και ζήλια που αποφάσισε να σκοτώσει τη μητέρα του από φόβο μήπως χάσει τον θρόνο. Το σχέδιο ήταν απλό—ενώ η Αγκριππίνα βρισκόταν σε πλοίο για κρουαζιέρα, αυτό θα βυθιζόταν διακριτικά και η μητέρα του Νέρωνα θα πνιγόταν. Ωστόσο, αυτό δεν συνέβη. Η Αγκριππίνα ήταν καλή κολυμβήτρια και κατάφερε να σωθεί. Χωρίς να πτοηθεί, ο Νέρων έστειλε τους εκτελεστές του να τη μαχαιρώσουν μέχρι θανάτου μέρα μεσημέρι. Δυστυχώς, τα πράγματα μόλις είχαν αρχίσει για τον ισχυρότερο άνδρα της αυτοκρατορίας και αυτές οι παράξενες και απάνθρωπες πράξεις ήταν μόνο ένα δείγμα από όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν.
Ο Νέρων είχε ξεσπάσματα οργής και έγινε βίαιος προς τη σύζυγό του σε ένα τέτοιο ξέσπασμα. Κλότσησε επανειλημμένα τη Σαβίνα μέχρι που και εκείνη και το αγέννητο παιδί της πέθαναν. Λέγεται ότι ο Νέρων το μετάνιωσε, και σύντομα ξεκίνησε να αναζητά οποιονδήποτε έμοιαζε με τη Σαβίνα, τη νεκρή σύζυγό του. Τελικά βρήκε έναν σκλάβο που λέγεται ότι της έμοιαζε πολύ, και τον παντρεύτηκε. Το παράδοξο; Ο σκλάβος ήταν άνδρας. Ο Νέρων άρχισε να τον ντύνει με γυναικεία ρούχα και να τον αποκαλεί κυρία. Σε αυτό το σημείο, ο ηθικός κατήφορος του Νέρωνα γινόταν όλο και πιο απότομος. Πίστευε πως ήταν καλλιτέχνης—ακόμη και ιδιοφυΐα—και έδινε μεγάλες δημόσιες παραστάσεις. Όσοι παρακολουθούσαν δεν μπορούσαν να φύγουν. Γιατί; Οι πόρτες ήταν κλειδωμένες. Ο Νέρων επίσης ονειρευόταν να τραγουδήσει στους εχθρούς του και να τους κάνει να κλάψουν για όσα θεωρούσε παραπτώματά τους.
Αλλά ο αυτοκράτορας δεν αρκούνταν μόνο σε μουσικές παραστάσεις. Το 67 μ.Χ. συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες, κάτι που ήταν αντίθετο με τους κανόνες (κανένας αυτοκράτορας δεν επιτρεπόταν να αγωνιστεί στους Αγώνες). Παρ’ όλα αυτά, ο Νέρων συμμετείχε. Εισήγαγε νέους διαγωνισμούς, όπως το παίξιμο της σάλπιγγας και η υποκριτική. Συμμετείχε σε αρκετούς και κέρδισε κάθε έναν. Οι ενέργειές του προκάλεσαν μεγάλη οργή, καθώς οι Ολυμπιακοί θεωρούνταν ιερό γεγονός και ο Νέρων τους είχε αλλάξει.
Ωστόσο ο Νέρων είχε έναν ακόμη μεγαλύτερο στόχο στο μυαλό του. Οι αρματοδρομίες ήταν το μεγαλύτερο θέαμα που προσέφεραν οι Ολυμπιακοί. Σ’ αυτές, οι ηνίοχοι δικαιούνταν ομάδα τεσσάρων αλόγων. Οι ομάδες έτρεχαν γύρω από ένα τεράστιο στάδιο για συνολικά επτά γύρους. Μερικές φορές έφευγαν τροχοί ή άρματα συγκρούονταν μεταξύ τους. Δεν ήταν ασυνήθιστο οι οδηγοί να εκτινάζονται από το όχημά τους και να ποδοπατούνται μέχρι θανάτου ή να σύρονται από την ίδια τους την ομάδα αλόγων. Ωστόσο, ο νικητής θα δεχόταν μεγάλες τιμές και υψηλή αμοιβή.
Γνωρίζοντας όλες τις δυσκολίες, τον κίνδυνο και το άγχος που εμπεριέχονταν, μπορείτε να φανταστείτε πώς ένιωσαν οι ηνίοχοι όταν είδαν τον αυτοκράτορα Νέρωνα να καταφτάνει στον ιππόδρομο με ακριβό άρμα και ομάδα που δεν είχε τέσσερα αλλά δέκα άλογα. Όπως αποδείχτηκε, ο Νέρων δεν είχε εμπειρία και ήταν εκτός φόρμας. Σχεδόν αμέσως έχασε τον έλεγχο της ομάδας του και εκτινάχθηκε από το άρμα, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά. Παρά το ότι δεν ολοκλήρωσε ποτέ τον αγώνα, ο Νέρων κέρδισε την πρώτη θέση.
Το περιστατικό αυτό δείχνει καλά τη στάση του Νέρωνα απέναντι στην εξουσία του εκείνη την περίοδο της βασιλείας του. Μάλιστα, το 66 μ.Χ. κέρδισε πάνω από 1.800 βραβεία πρώτης θέσης για τις δήθεν καλλιτεχνικές του επιδείξεις. Ήταν ένας άνθρωπος στον οποίο κανείς δεν μπορούσε να πει «όχι».
Τη νύχτα της 18ης Ιουλίου του έτους 64 μ.Χ. ξέσπασε φωτιά στο Circus Maximus της Ρώμης. Η φωτιά μεγάλωσε και εξαπλώθηκε, βγαίνοντας εκτός ελέγχου. Μαινόταν για τις επόμενες έξι ημέρες, αφήνοντας σχεδόν κανένα τμήμα της πόλης ανέγγιχτο. Ήταν καταστροφική για τους πολίτες της Ρώμης και έμελλε να γίνει το γεγονός για το οποίο ο Νέρων θα ήταν πιο ευρέως γνωστός. Πολλοί αρχαίοι συγγραφείς κατηγόρησαν τον Νέρωνα ότι ξεκίνησε την πυρκαγιά, αν και εκείνος δεν βρισκόταν στην πόλη όταν άρχισε. Είτε την ξεκίνησε είτε όχι, ο Νέρων χρειαζόταν κάποιον για να κατηγορήσει. Επέλεξε μια ομάδα ανθρώπων που οι Ρωμαίοι περιφρονούσαν και φοβούνταν και τους βασάνισε αδυσώπητα. Αυτή η ομάδα ήταν γνωστή ως οι Χριστιανοί. Ο Τάκιτος, ένας κοσμικός Ρωμαίος συγγραφέας, το περιέγραψε ως εξής: «Ο Νέρων απέδωσε την ενοχή και υπέβαλε στα πιο φρικτά βασανιστήρια μια ομάδα μισητή για τις βδελυρές πράξεις της, που ο λαός αποκαλούσε Χριστιανούς. Στον θάνατό τους προστέθηκε κάθε είδους εξευτελισμός. Σκεπασμένοι με δέρματα θηρίων, κατασπαράζονταν από σκύλους και πέθαιναν, ή καρφώνονταν σε σταυρούς, ή καταδικάζονταν στις φλόγες και καίγονταν, για να χρησιμεύουν ως νυχτερινός φωτισμός όταν έσβηνε το φως της ημέρας».
Εν τω μεταξύ, ο Νέρων έγινε ακόμη πιο κακός. Σφαγίαζε αδίστακτα χριστιανούς άνδρες, γυναίκες και παιδιά και βυθιζόταν όλο και βαθύτερα στην ανηθικότητα. Τέλος, στις 9 Ιουνίου του έτους 68 μ.Χ., ο Νέρων, ο τελευταίος αυτοκράτορας της Ρώμης, αυτοκτόνησε αφού είχε κηρυχθεί δημόσιος εχθρός από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο. Ήταν μόλις 31 ετών.
Εδώ, λοιπόν, έχουμε έναν άνθρωπο διεφθαρμένο από κάθε άποψη. Ο τρόπος ζωής του ήταν βαθιά προσβλητικός προς τον Χριστιανισμό, και ο διωγμός που εξαπέλυσε ήταν ένας από τους πιο φρικτούς στην ιστορία. Πώς θα αντιδρούσαμε σε έναν τέτοιο άρχοντα; Πώς αντέδρασαν οι Χριστιανοί απέναντί του;
Ο Παύλος έζησε κατά τη βασιλεία του Νέρωνα. Είδε όλα τα τρομερά πράγματα που περιγράφονται παραπάνω. Και όμως, έδωσε στην Εκκλησία την ακόλουθη παραίνεση: Ας υποτάσσεται κάθε ψυχή στις ανώτερες αρχές. Γιατί δεν υπάρχει εξουσία που να μην προέρχεται από τον Θεό· οι υπάρχουσες εξουσίες έχουν οριστεί από τον Θεό. Όποιος λοιπόν αντιστέκεται στην εξουσία, αντιστέκεται σε ό,τι όρισε ο Θεός· και όσοι αντιστέκονται θα επισύρουν την καταδίκη τους. Γιατί οι άρχοντες δεν προκαλούν φόβο στα καλά έργα, αλλά στα κακά. Θέλεις λοιπόν να μη φοβάσαι την εξουσία; Κάνε το καλό και θα έχεις έπαινο από αυτήν. Γιατί είναι υπηρέτης του Θεού για το καλό σου. Αν όμως κάνεις το κακό, να φοβάσαι· γιατί δεν κρατά το σπαθί χωρίς λόγο· είναι υπηρέτης του Θεού, εκδικητής που εκτελεί την οργή εναντίον εκείνου που κάνει το κακό. Γι’ αυτό είναι αναγκαίο να υποτάσσεστε, όχι μόνο εξαιτίας της οργής, αλλά και για λόγους συνείδησης –Ρωμαίους 13: 1-5.
Αυτά τα λόγια φαίνονται αδύνατα όταν εξετάζουμε την κατάσταση. Ωστόσο, ο Λόγος του Θεού μας λέει ότι οι κυβερνητικές αρχές μας τοποθετούνται από τον ίδιο τον Θεό. Τι μαρτυρία! Πόσο περισσότερο, λοιπόν, καλούμαστε να σεβόμαστε τις αρχές μας—να μην τις συκοφαντούμε· να τις υπακούμε σε κάθε δυνατή πτυχή· να απέχουμε από τις εκλογές και τις προεκλογικές τους εκστρατείες· και όμως, να υποτασσόμαστε στον Θεό και στην εξουσία Του, αναγνωρίζοντας ότι Εκείνος έχει τον τελευταίο λόγο;! Ή, όπως το έθεσε ο Παύλος, Ας υποτάσσεται κάθε ψυχή στις ανώτερες αρχές. Γιατί δεν υπάρχει εξουσία που να μην προέρχεται από τον Θεό… –Ρωμαίους 13:1.
Οι πιστοί της πρώτης Εκκλησίας έβλεπαν τον Νέρωνα—τον δολοφονικό, αιμοδιψή, διεφθαρμένο αυτοκράτορα—ως άνθρωπο διορισμένο από τον Θεό. Επιδίωκαν να τον τιμούν και να σέβονται την εξουσία του, ενώ τελικά υποτάσσονταν στην ανώτερη εξουσία του Θεού. Εδώ βλέπουμε ένα πιθανό παράδοξο: οι επίγειες αρχές είναι «υπηρέτες του Θεού» που πρέπει να τιμώνται και να υπακούονται, και όμως ΑΝ έρθει ο καιρός που οι πολιτικές αρχές απαιτήσουν από τον πιστό να παρακούσει τον Θεό, τότε έχουμε μια ανώτερη ευθύνη—…Πρέπει να υπακούμε στον Θεό παρά στους ανθρώπους –Πράξεις 5:29.
Όλα αυτά θέτουν μεγάλη ευθύνη στους ώμους μας σήμερα ως Χριστιανών που ζουν σε μια όλο και πιο διεφθαρμένη και κακή κοινωνία. Μπορούμε να βρούμε αυτήν τη βιβλική ισορροπία ανάμεσα στο να τιμούμε τους κυβερνητικούς μας ηγέτες και ταυτόχρονα να υπακούμε στον Θεό σε όλα; Ή αποτυγχάνουμε όπως οι μη αναγεννημένοι γύρω μας, επικρίνοντας σχολαστικά τα ελαττώματα των επίγειων αρχών μας όταν αισθανόμαστε ότι καταπατείται η «άνετη ζωή» μας;
Προσέχετε λοιπόν να ζείτε με σύνεση, όχι ως ανόητοι, αλλά ως σοφοί, αξιοποιώντας τον χρόνο, επειδή οι μέρες είναι πονηρές. Γι’ αυτό μη γίνεστε ασύνετοι, αλλά κατανοήστε ποιο είναι το θέλημα του Κυρίου –Εφεσίους 5:15-17. Και Ας μας θεωρεί κανείς υπηρέτες του Χριστού και διαχειριστές των μυστηρίων του Θεού. Επιπλέον, από τους διαχειριστές απαιτείται να αποδειχθεί ο καθένας πιστός –Α΄ Κορινθίους 4:2.
Ας ζούμε όλοι μας με σύνεση, ως αφοσιωμένοι, αναγεννημένοι Χριστιανοί που πιστεύουν στην Αγία Γραφή, αξιοποιώντας τον χρόνο. Γιατί όλοι θέλουμε να βρεθούμε πιστοί εκείνη την ημέρα που πλησιάζει, όταν όλοι θα σταθούμε ενώπιον του βήματος της κρίσης για να λάβουμε τη δίκαιη ανταμοιβή μας.
Σημείωση:
ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3621648
