Πριν από λίγους μήνες, ένας νεαρός άνδρας ονόματι Μάικλ Ιζμπίκι έκανε μεγάλη αίσθηση στα πρωτοσέλιδα. Η αναστάτωση ξεκίνησε από τις διαμαρτυρίες για την αίτηση αυτού του νεαρού για αναγνώριση ως αντιρρησία συνείδησης, μετά την αποφοίτησή του από την περίφημη Ναυτική Ακαδημία των ΗΠΑ. Αυτό ήταν ιδιαίτερα σκληρό πλήγμα για τον στρατό, επειδή ο Ιζμπίκι ήταν ένας ευφυής και ταλαντούχος δόκιμος, από τους πρώτους της τάξης του. Όπως πάντα, οι «Χριστιανοί» είπαν τα πιο σκληρά πράγματα. Ένας από τους διοικητές του στο Ναυτικό είπε ότι «η ειρηνιστική τάση του Χριστιανισμού που ασπάζεται ο κ. Ιζμπίκι δεν συνάδει με την κυρίαρχη χριστιανική πίστη». Ο ίδιος διοικητής είπε μάλιστα ότι οι Κουάκεροι που υποστήριξαν τον κ. Ιζμπίκι έμοιαζαν με «τον αιδεσιμότατο Τζιμ Τζόουνς και τον Ναό του Λαού του, μια αίρεση αυτοκτονίας». Προερχόμενα από έναν άνθρωπο που κάνει καριέρα διοικώντας πλωτά αεροδρόμια και πυρηνικά υποβρύχια, όλα ικανά να φέρουν τον Αρμαγεδδώνα με το πάτημα ενός κουμπιού, τα σχόλιά του μου φαίνονται κάπως ειρωνικά. Αυτό που βρίσκω ενδιαφέρον, ακόμη και τρομακτικό, είναι να βλέπω πώς τα μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν ειρηνικές, ειλικρινείς προσπάθειες να ακολουθήσουμε τον Ιησού.
Αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι μπαίνουν ποτέ καν στον κόπο να σκεφτούν τι λένε ότι πιστεύουν. Η αλλαγή για τον Μάικλ Ιζμπίκι ήρθε όταν έδινε μια ψυχολογική εξέταση μετά την αποφοίτησή του από τη Ναυτική Ακαδημία το 2008. Μια και μόνο ερώτηση στην ψυχολογική εξέταση ήταν αρκετή: θα εκτόξευε έναν πύραυλο με πυρηνική κεφαλή; Όταν το σκέφτηκε πραγματικά... είπε «όχι». Μετά από αυτό, όλα άλλαξαν γι’ αυτόν.
Μόλις την περασμένη εβδομάδα είδα αναρτημένη στον τοίχο στη δουλειά μια πολιτική γελοιογραφία που σατίριζε το Άγαλμα της Ελευθερίας σε μια ασυνήθιστη στάση. Αντί για τον συνηθισμένο πυρσό που κρατά στο δεξί της χέρι, κάποιος καλλιτέχνης είχε τοποθετήσει το φρικιαστικό κεφάλι του Οσάμα μπιν Λάντεν. Κάτω από το άγαλμα ήταν γραμμένες οι λέξεις «Τέλος παιχνιδιού». Θα νόμιζε κανείς ότι η σωρευμένη σοφία 6.000 χρόνων ανθρώπινης ιστορίας θα μας έλεγε πως αυτό το «παιχνίδι» δεν έχει τελειώσει.
Το «παιχνίδι» θα γίνεται όλο και πιο έντονο μέχρι το τέλος της εποχής. «Και η γυναίκα έφυγε στην έρημο, όπου είχε τόπο ετοιμασμένο από τον Θεό, για να την τρέφουν εκεί χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες». Ο τρόπος να κερδίσουμε αυτό το «παιχνίδι» δεν άλλαξε ποτέ και δεν πρόκειται να αλλάξει μέχρι εκείνη την ημέρα. Ο Χριστός μάς έδειξε τον δρόμο: «Και τον νίκησαν με το αίμα του Αρνίου και με τον λόγο της μαρτυρίας τους· και δεν αγάπησαν τη ζωή τους μέχρι θανάτου. Απ. 12:5-6, 11
Σε αυτό το τεύχος εξετάζουμε μια ολοκληρωμένη (αν μπορεί κανείς να αποκαλέσει στρογγυλό ένα πεντάγωνο) θεώρηση του Χριστιανισμού. Εμείς οι άνθρωποι τείνουμε να αντιδρούμε αντί να ενεργούμε, μερικές φορές προκαλώντας διαιρέσεις με άλλους πιστούς που προσεγγίζουν τον Χριστό και τις διδασκαλίες Του με διαφορετική έμφαση. Και μιας και μιλάμε για διαιρέσεις, ρίξτε μια ματιά στο άρθρο με τίτλο «Η αιτία της διαίρεσης... και η θεραπεία».
Οι διαιρέσεις πιθανότατα θα είχαν μικρή απήχηση στην εκκλησία αν όλοι εφαρμόζαμε το Gelassenheit. Για όσους δεν γνωρίζουν τον όρο, είναι μια γερμανική λέξη που χρησιμοποιούσαν συχνά οι Αναβαπτιστές για να περιγράψουν την «αποδέσμευσή» τους από την παλιά ζωή. Αυτό το άρθρο παρουσιάζει συνοπτικά ένα ελάχιστα γνωστό φυλλάδιο ενός σχετικά άγνωστου συγγραφέα, ο οποίος συνέβαλε να πυροδοτηθεί η αναβίωση των Αναβαπτιστών στις αρχές του 16ου αιώνα, αλλά αργότερα διολίσθησε ξανά σε έναν συμβιβασμό. Γι’ αυτό τα συγγράμματα του Κάρλσταντ δεν είναι σήμερα ευρέως γνωστά, παρότι άσκησε ισχυρή επιρροή στον πρώιμο Αναβαπτισμό.
Έπειτα εξετάζουμε βιβλία. Τόσο τα αρνητικά, που πρέπει να καταλήξουν στον σωρό για κάψιμο, όσο κι ένα που πρέπει να βρίσκεται στην αγκαλιά του παιδιού σας. Στη συνέχεια, ο Ωριγένης μάς μιλά για το να πεθαίνουμε μαζί με τον Χριστό και για το βάπτισμα.
Κατόπιν εξετάζουμε το δόγμα των δύο βασιλείων. Ως άνθρωποι που έχουμε βιώσει μια πνευματική αναγέννηση, είμαστε πλέον πολίτες της βασιλείας του Χριστού. Όμως... πρέπει επίσης να αντιμετωπίζουμε τις κυβερνήσεις αυτού του κόσμου, των οποίων οι νόμοι και οι αξίες συχνά συγκρούονται με τον νόμο και τις αξίες του Χριστού.
Και ολοκληρώνουμε με ένα ποίημα για τη χάρη. Τη χάρη που μας κρατά ζωντανούς και μας βοηθά να φανερώνουμε τον χαρακτήρα του Ιησού που έχει εμφυτευτεί μέσα μας.
Είθε αυτό το τεύχος του The Heartbeat of the Remnant να σας παρακινήσει να Τον αγαπήσετε περισσότερο! ~Αδελφός Ντιν
