Een paar maanden geleden haalde een jonge man, Michael Izbicki, behoorlijk de krantenkoppen. De ophef ontstond door het protest rond de aanvraag van deze jongeman om na zijn afstuderen aan de prestigieuze Amerikaanse Marineacademie als gewetensbezwaarde te worden erkend. Dit was een bijzonder harde klap voor het leger, omdat Izbicki een slimme, getalenteerde cadet was die tot de besten van zijn klas behoorde. Zoals altijd waren het de „christenen” die de hardste dingen zeiden. Een van zijn commandanten bij de marine zei dat de „pacifistische stroming binnen het christendom die de heer Izbicki aanhing, niet strookte met het gangbare christelijke geloof”. Dezelfde commandant zei zelfs dat de quakers die de heer Izbicki steunden, leken op „dominee Jim Jones en zijn Peoples Temple, een zelfmoordsekte”. Komend van iemand die carrière maakt met het bevel voeren over drijvende vliegvelden en kernonderzeeërs, die allemaal op een druk op de knop Armageddon kunnen ontketenen, vind ik zijn opmerkingen nogal ironisch. Wat ik interessant en zelfs beangstigend vind, is hoe de media vreedzame, oprechte pogingen om Jezus te volgen neerzetten.
Ik vraag me af hoeveel mensen ooit de tijd nemen om na te denken over wat ze zeggen te geloven. Voor Michael Izbicki kwam de ommekeer toen hij in 2008, na zijn afstuderen aan de Marineacademie, een psychologisch onderzoek onderging. Eén enkele vraag in dat onderzoek was doorslaggevend: zou hij een raket met een kernkop lanceren? Toen hij daar echt over nadacht ... zei hij „nee”. Daarna veranderde voor hem alles.
Vorige week zag ik op mijn werk een politieke cartoon aan de muur hangen, waarin het Vrijheidsbeeld in een ongebruikelijke houding werd geparodieerd. In plaats van de gebruikelijke fakkel in haar rechterhand had een kunstenaar er een gruwelijk hoofd van Osama Bin Laden geplaatst. Onder het beeld stonden de woorden „Game Over”. Je zou denken dat de gezamenlijke wijsheid van 6000 jaar menselijke geschiedenis ons zou leren dat dit „spel” nog niet voorbij is.
Het „spel” zal alleen maar heviger worden tot het einde van deze tijd. „En de vrouw vluchtte naar de woestijn, waar zij een plaats had die God voor haar had bereid, zodat men haar daar twaalfhonderdzestig dagen zou onderhouden.” De manier om dit „spel” te winnen is nooit veranderd en zal dat ook nooit doen tot die dag. Christus heeft ons de weg gewezen: „En zij hebben hem overwonnen door het bloed van het Lam en door het woord van hun getuigenis, en zij hebben hun leven niet liefgehad tot in de dood.” Openb. 12:5-6, 11
In dit nummer bekijken we een veelzijdige (als je een vijfhoek rond kunt noemen) kijk op het christendom. Wij mensen hebben de neiging om te reageren in plaats van te handelen, en veroorzaken soms verdeeldheid met andere gelovigen die Christus en zijn onderwijs met een ander accent benaderen. En nu we het toch over verdeeldheid hebben: lees het artikel „De oorzaak van verdeeldheid ... en de remedie”.
Verdeeldheid zou waarschijnlijk weinig voet aan de grond krijgen in de kerk als we allemaal Gelassenheit in praktijk zouden brengen. Voor wie de term niet kent: het is een Duits woord dat de anabaptisten vaak gebruikten om het „loslaten” van het oude leven te beschrijven. Dit artikel geeft een overzicht van een weinig bekend traktaat van een relatief onbekende auteur die aan het begin van de 16e eeuw hielp de anabaptistische herleving aan te wakkeren, maar later weer afgleed naar een soort compromis. Daarom zijn Karlstadts geschriften tegenwoordig niet erg bekend, ook al had hij veel invloed op het vroege anabaptisme.
Daarna bekijken we boeken: zowel de negatieve boeken die op de brandstapel moeten, als het boek dat op schoot bij je kind hoort te liggen. Vervolgens spreekt Origenes tot ons over sterven met Christus en de doop.
Vervolgens staan we stil bij de leer van de twee koninkrijken. Als mensen die een geestelijke wedergeboorte hebben ervaren, zijn we nu burgers van het koninkrijk van Christus. Maar ... we moeten ook omgaan met de regeringen van deze wereld, waarvan de wetten en waarden vaak botsen met de wet en waarden van Christus.
We sluiten af met een gedicht over genade. Genade die ons in leven houdt en ons het ingeplante karakter van Jezus laat uitdragen.
Moge dit nummer van The Heartbeat of the Remnant u ertoe aanzetten Hem nog meer lief te hebben! ~Broeder Dean
