Het jy al ooit probeer om die wêreld te verander? Ek het. As tiener het ek gedroom van die gewaagde dade wat ek vir God sou verrig. Terwyl ek die tafel in my ouerhuis gedek het, het ek gewag op die dag wanneer ek groter dinge sou kon doen—dinge soos om my in Afrika te vestig, vreemde tale te praat en mense na Jesus te lei. Die gedagte om in ’n kleihut te woon en giftige slange te ontduik, het opwindend gelyk.
En toe het ’n deel van my drome waar geword! Ek het alles agtergelaat wat ek ooit geken het en met ’n adrenalienbelaaide landing in ’n Afrikaland aangekom. Ek het probeer om die klein wêreld waarin ek my bevind het, te verander—daardie Godverlate dorpie vol dronkenskap, gebroke huwelike, rusies en verwaarloosde kinders. Elke dag het ek die angs gevoel omdat ek so besig was met “onbeduidende”, aardse take, en ek het gewonder hoe ek ’n verskil kon maak. Toe is ons arbeid skielik beëindig deur uitbranding en ’n klomp agterdog van die regering. Niks hiervan was deel van my drome nie.
Ek vra steeds dieselfde vraag: “God, hoe kan ek ’n verskil maak?” Die buurvrou kom klop aan die deur. Die vrou wat die wasgoed was, moet haar betaling kry. Middagete moet oor 15 minute op die tafel wees. Ons graadvyfde kind het hulp nodig met die vermenigvuldiging van breuke. Donker wolke pak saam en die wasgoedlyn is vol wasgoed. Ek vee vir die soveelste keer die baba se neus af terwyl sy bo-op die tafel sit en haar broer se boeke en papiere deurmekaar krap. Ek bak brood, maak jogurt en karring botter, en kook 21 maaltye per week. Ek vou berge wasgoed op en die volgende week doen ek dit alles weer van voor af. Ek vee die vloer, wat in net twee uur ’n verstommende hoeveelheid vuiligheid opgegaar het. In baie opsigte is die lewe alledaagser as ooit tevore.
As ’n sterre-oog tiener kon ek nie die wêreld verander nie, en nou kan ek dit ook nie. God vra dit nie van my nie. Hy vra net dat ek saam met Hom wandel en sy stem gehoorsaam. Ek leer stadig dat die geestelike en die fisiese onafskeidbaar is—selfs Jesus het die evangelie van die koninkryk verkondig terwyl Hy gerus, geslaap en geëet het. Om ’n vloer te skrop en brood te sny, kan dade van aanbidding aan my Skepper wees as ek dit so beskou. Dit is Hy wat dit so ontwerp het dat my geestelike wandel en die verspreiding daarvan plaasvind terwyl my hande met die aardse besig is. Só word my gees gelouter. Dit is die enigste manier waarop ek my geloof as ’n lewende geloof kan uitleef. Dit is die enigste manier waarop ek die harte van my kinders kan raak en vir hulle ’n praktiese evangelie kan uitleef om na te volg. Só bewys my geloof aan die ongelowige dat dit eg is, wanneer hulle sien hoe ek deur dieselfde dinge worstel as hulle, en ook sien hoe ek daarop reageer.
Ek leer stadig dat diens aan God nie oor vasberadenheid of oor die verandering van die wêreld gaan nie. Dit gaan daaroor dat ek God se Gees toelaat om in my te woon, my te lei en met my te praat. Ek leer dat God meer belangstel in die mens wat ek besig is om te word as in alles wat ek vir Hom wil doen. Miskien is ek tog maar net ’n rokende vlaspit, eerder as die een wat die wêreld gaan verander. Ek dink Paulus kon hom met daardie gevoel vereenselwig toe hy geskryf het: Maar God het die dwase dinge van die wêreld uitgekies om die wyses te beskaam; en God het die swak dinge van die wêreld uitgekies om die dinge wat sterk is, te beskaam; en die onedel dinge van die wêreld en die dinge wat verag word, het God uitgekies, ja, die dinge wat nie bestaan nie, om die dinge wat bestaan, tot niet te maak, sodat geen mens voor Hom kan roem nie –1 Korintiërs 1:27-29.
Elisabeth Elliot het gesê: “Soms kom die lig uiters stadig op. Die koninkryk van God is soos suurdeeg en saad—dinge wat stilweg, in die geheim en stadig werk, maar wat ’n onberekenbare veranderende krag in hulle het. Selfs in die gewone grond, selfs in die vaal deeg, lê die moontlikheid van verandering.”1
Om my hart op prestasies en sukses te rig, is ’n selfsugtige manier om te leef. Toe daardie dorpie en daardie mense ons in ’n warboel van regeringskwessies en misverstande ontneem is, het ek gevoel dat God dit onmoontlik vir iemand se beswil kon gebruik. Hy het ons tog nog daar nodig gehad, nie waar nie? Die feit is dat Hy ons nie meer daar nodig gehad het nie. Ons was nie onmisbaar nie. Miskien het God dit alles toegelaat sodat ek kon leer dat sy aanvaarding van my nie op my prestasies gegrond is nie.
Want wie het die dag van klein dinge verag… –Sagaria 4:10.
Wie is ek om te oordeel of ’n bepaalde werk klein is of nie? Is ek ongeduldig met my pligte omdat ek glo dat God meer tevrede sou wees met my idee van “groot” pligte, wat skynbaar altyd buite bereik is? Vergeet ek dat diens aan Christus nie oor my en my gevoel van vervulling gaan nie, maar oor God en die werk wat Hy deur my wil doen?! Amy Carmichael het gesê: “Dit is nie die plek waar ons is, of die werk wat ons doen of nie kan doen nie, wat saak maak nie; dit is iets anders. Dit is die vuur binne-in wat brand en skyn, ongeag ons omstandighede.”2
Die vuur wat binne-in brand en skyn, is ons geheim. Daardie vuur kan brand terwyl ons vloere skrop, eindelose maaltye kook en ons kinders tuis onderrig. Dit sal die vrou wat die wasgoed was, die huishulp, die meisie by die kerk wat swaarkry en die bure raak. Soms gebeur dit onbewustelik; soms gebeur dit wanneer ons besluit om uit te reik eerder as om ’n middagslapie te geniet of iets anders aangenaams te doen. Maar dit verg altyd dat ons van onsself vergeet, ander liefhet en die klein geleenthede raaksien.
Maar pasop… ons moenie ons berusting in die kleinheid van ons lewens met traagheid verwar nie. Te veel Christene verwag nie dat God hulle sal gebruik nie, en daarom verval hulle in ’n trae geestelike toestand. Ons behoort te verwag dat God op wonderlike maniere sal werk. God kan ons gebruik om daardie dinge te bereik, maar dit gebeur dikwels op maniere wat ons die minste sou vermoed of verwag.
Die weduwee van Sarfat het ingestem om haar laaste handvol meel en die laaste druppels olie wat oorgebly het aan ’n vreemdeling te gee. Sy kon die profeet teëgestaan en geëis het dat hy dadelik vertrek; sy was immers verantwoordelik vir haar seun, en daardie bietjie meel was al wat sy gehad het om vir hom te gee. Maar nee, sy het gekies om alles te gee. God het haar gewillige gehoorsaamheid geseën deur haar meel en olie wonderbaarlik aan te vul so lank as wat sy dit nodig gehad het.3
God het Gideon se leër steeds verder uitgedun, totdat hy uiteindelik met net ’n paar honderd man geveg en die stryd gewen het. Gideon was gewoonlik gewoond aan leërs van duisende, en nou het God hom gevra om met net ’n paar honderd man ’n geweldige stryd aan te pak. Uiteindelik het hierdie menslik onmoontlike situasie ’n geleentheid geword vir God om sy krag te toon.4
Aan die begin van sy bediening het Jesus net twaalf mans gekies om op te lei, eerder as die skares. Uiteindelik het sy klein groepie mans Hom verlaat. Hy is bespot en doodgemaak. Vir almal wat toegekyk het, het dit gelyk asof die oorblyfsels van Jesus se werk saam met Hom gesterf het, maar die kosmiese verlossingsplan is in werking gestel—daardie eenvoudige vissers het met die evangelie die wêreld op sy kop gekeer.5
Uit hierdie voorbeelde sien ons dat God nie op soek is na die grootste, die sterkste of die beste nie. Hy gebruik nie net mense met gespesialiseerde vaardighede of indrukwekkende gawes nie. Ons krag en hulpbronne is dikwels soos die paar honderd soldate in Gideon se leër—eenvoudig nie genoeg vir die behoefte nie. Maar wanneer ons met ’n gewillige hart gee wat ons het, vermeerder God ons klein pogings tot ’n vertoon van sy genade—’n vertoon wat vir Hom bedoel is en dikwels nie vir ander sigbaar is nie. Die eenvoudige daad om ’n tafel te dek, is ’n daad van geloof, van gee, van diens, ongeag waar ons is. God het hierdie swak dinge gekies om betekenisvol in sy koninkryk te wees.
Die geheim van ’n suksesvolle lewe is Jesus in ons, nie ons vooraf gevormde idees oor sukses nie. Wanneer Hy in en deur ons werk, sal sy krag in ons huise en woonbuurte brand. Wanneer Hy die rede is waarom ons leef, kan ons Hom met die uitkoms vertrou. As ons na Jesus se stem luister, kan ons ’n verskil maak—een mens, een ontmoeting, een klein ding op ’n slag.
- Elisabeth Elliot, The Savage My Kinsman (hersiene uitgawe, Servant Publications 1981), epiloog, bl. 147
- Amy Carmichael, Edges of His Ways, bl. 218
- 1 Konings 17: 11-16
- Rigters 7
- Lukas 6:13-16, Johannes 19
