Kyk, die heerlikheid van die HERE het in die wolk verskyn –Eks 16:10.
Wat ’n vreemde verskynsel is hierdie gekonsentreerde massa damp wat deur die lug bokant ons beweeg. In die een oomblik kan ’n wolk sulke ontsaglike seën en hoop bring, terwyl dit in ’n ander oomblik die aanleiding kan wees tot knaende onsekerheid en selfs die opwekking van onbeheerste vrees. Wolke was ongetwyfeld dikwels welkome skaduwee vir die hoofde van vermoeide vissers aan die See van Galilea en die bron van hoop vir die swoegende boer. Hoe dikwels skei hierdie wolke teen die middag om die son se stralende strale toegang tot die aarde te gee. Dan bied hulle saans die ondeursigtige agtergrond vir die pragtige silwer omlyning.
Ons kan ons verwonder wanneer ons sien hoe ’n vliegtuig wat meer as 700 000 pond weeg met sy vlerke opstyg en deur die hemele sweef, maar ’n wolk kan miljoene ton water dra sonder enige dinamika van menslike ingryping. Wolke vorm wanneer klam, warm lug na ’n koeler hoogte styg en water op mikroskopiese “saadjies” soos stof, as of bakterieë kondenseer. As daar meer waterdamp is as plekke waarop dit kan kondenseer, kan yskristalle ook as saadjies dien en vog opneem—Hy bind die waters saam in sy digte wolke; en die wolk skeur nie onder hulle nie –Job 26:8. Uiteindelik word hierdie saadjies te swaar vir die opstygende lugstrome om te dra, en dan, kyk, is dit tyd vir die sambreel.
Vir die dorstige land in Elia se dae was die kleinste wolkie (soos ’n man se hand in 1 Konings 18:44) die antwoord van die Almagtige dat Hy gereed was om sy volk weer met reën te seën. Vir ander, soos Job en Jeremia, was die wolk egter die toonbeeld van twyfel, wanhoop en ontmoediging. Vrees het my oorval; dit jaag my siel soos die wind; en my welvaart verdwyn soos ’n wolk –Job 30:15, en U het Uself met ’n wolk bedek, sodat ons gebed nie deurkom nie –Klaagl 3:44. Dit is dikwels in sulke spanningsvolle omstandighede dat God kies om Homself in ’n wolk te verberg. In sulke tye tas ons deur die digte, onheilspellende mis op soek na die pad van lig, maar ons vind dit nie. In ons ontmoediging verlang ons dalk na die straal van ’n wolklose dag, maar dit ontwyk ons. Ons weet dat God te midde van die mis is, maar ons kan Hom nie begryp of sy seën sien nie. Hy bedek die lig met wolke; en beveel dit om nie te skyn deur die wolk wat tussenbeide kom nie –Job 36:32.
Waarom sou ons God, wat graag met ons, die skepsels van sy eie handewerk, gemeenskap hou, kies om Homself in ’n wolk te verberg? Waarom verberg Hy dikwels sy wil vir ons soekende en seer harte? Ons beperkte verstand wonder dikwels watter heerlikheid moontlik uit so ’n skynbaar afsydige God kan voortspruit, en …met watter doel is hierdie verkwisting? –Matt 26:8. Hoewel ons nooit sou verwag dat dit God se goddelike plan is om ons vir altyd in ’n mistige verdwaasdheid te laat nie, kan dit vir ’n tyd lank sy wil wees. Soos ’n wandeling deur die dal van doodskaduwee, kan ’n tydelike gebrek aan duidelikheid op die pad ewige karakter in die siel bewerk. Ons weet goed dat die pad van die regverdiges soos die lig van die môre is, wat helderder skyn tot die volle dag toe –Spr 4:18. Tog het die meeste van ons soms die hopelose mis ervaar wat ons hede en toekoms omring. In sulke tye ontmoet ons duisternis bedags, en tas ons rond in die middag soos in die nag –Job 5:14. In ons verslae ontmoediging kan ons maklik God se goedheid uit die oog verloor. Die gevolglike gebrek aan dankbaarheid is ’n besliste pad na ’n menigte ander versoekings, terwyl die reus van wanhoop bo ons uittroon in ’n poging om ons weerstand teen sonde te verswak.
Ons weet dat Elia ’n mens was net soos ons, onderhewig aan dieselfde gevoelens –Jak 5:17. Tog het min van ons al ’n oorwinning ervaar wat so opwindend was soos syne toe hy die profete van Baäl op die berg Karmel oorwin het. Baie van ons kan egter goed verstaan hoe ontmoediging hom daarna oorval het toe hy by Horeb aangekom en daar in ’n grot gebly het. Dit is dieselfde plek as die berg Sinai, waar die eerste groot bergtoneel in die Skrif voor ons ontvou het. Toe het Moses God in die wolk ontmoet. Die wet is gegee, en God se heerlikheid is so wonderbaar geopenbaar, en die gesig was so vreeslik, dat Moses gesê het: Ek is baie bevrees en bewe –Heb 12:21. Hierdie berg wat aangeraak kon word was ’n gedugte en intimiderende berg, geflankeer deur versplinterende donker granietpieke en streng rante van onbeskryflike grootsheid. Die indrukwekkende en ontsagwekkende front van Horeb verrys in dreigende majesteit tot ’n loodregte hoogte van twaalfhonderd tot vyftienhonderd voet.
Met Elia se visie deur wolke verduister en sy gees besig om weg te kwyn op ’n laagtepunt van alle tye, het God op ’n verstommende manier op hom gereageer—…En kyk, die HERE het verbygegaan, en ’n groot en sterk wind het die berge geskeur en die rotse voor die HERE verbrysel; maar die HERE was nie in die wind nie; en ná die wind ’n aardbewing, maar die HERE was nie in die aardbewing nie; en ná die aardbewing ’n vuur, maar die HERE was nie in die vuur nie; en ná die vuur die geluid van ’n sagte gesuis. En toe Elia dit hoor, het hy sy gesig met sy mantel bedek en uitgegaan… –1 Kon 19:11-13.
Op die een of ander manier het ons begin glo dat ’n aardbewende ervaring die toppunt van God se geopenbaarde teenwoordigheid is. Ons reken dat God nader aan Elia op die berg Karmel was as op die berg Horeb. Dit was Elia se “dag in die son” toe hy op die berg Karmel gepraat het. Hy het die volk bestraf en die profete gespot. Hy het met vrymoedigheid in die Naam van die Here gepreek en die volk beveel om hulle dubbelhartigheid te bely. Maar nou is sy stem stilgemaak en luister hy … luister hy na die sagte gesuis wat sy eie dade en ambisies tot verantwoording roep. As ons dus net stilstaan en luister, sal die herinnering aan ons droewige mislukkings ons na die voordeur van ons Here begelei, eerder as om ons toe te laat om ons te verheug oor ons vermeende suksesse.
Dit is die geseënde bediening van die wolk. Dit is dikwels die middel wat die Here gebruik om ons na die plek te bring waar ons werklik sy geopenbaarde heerlikheid in ons harte kan ontvang. Dit is nie die wit, donserige stapelwolke van ’n sagte somersdag nie, maar eerder die plat en kenmerklose stratuswolke wat die hemele van oos tot wes bedek en al die strale van hemelse sonskyn heeltemal uitdoof. Hulle kan die dag op helder middag met ’n arsenaal van somberheid omhul wat ons harte tot in die diepste wese ontstel. Die klein dingetjies wat op ander dae min invloed op ons gesindheid gehad het, lyk nou soos reuse wat voor ons uittroon. Ons kan onverwagte gebeure beleef waarvan ons weet dat dit buite ons beheer is, maar ons verstand weier om tot rus te kom. In sulke tye, as daar toevallig ’n ongelukkige siel aan die ander kant van ons gesprek is wat ’n soortgelyke lot ervaar, kan ons eerstehands ondervind dat …die mens vir moeite gebore is, soos die vonke omhoog vlieg –Job 5:7. Ander kere kan ons melancholiese bui tevrede wees om ons af te sonder en homself te voed met ons eie teruggetrokke selfbejammering en mistige ellende.
Sommige wend hulle in hul wanhoop tot medikasie vir die verstand en vind daar ’n beperkte uitlaatklep vir verligting. Maar God het ons nie in die wolk gebring sodat ons die hulp van dokters en sielkundiges kan soek nie. Die bediening van die wolk is om alle ander alternatiewe af te sluit, sodat ons die volle seën van sy vertroosting van Hom kan ontvang. God wil hê dat ons die glinsterende sonskyn van vandag sal prysgee vir die volheid van sy teenwoordigheid môre.
Julle wat nie weet wat môre sal gebeur nie. Want wat is julle lewe? Dit is ’n damp wat ’n kort tydjie verskyn en dan weer verdwyn –Jak 4:14. In vervloë jare het ek oor hierdie vers gepreek, siele vermaan oor die kortstondigheid van die lewe en hulle aangemoedig om nie hulle jare te verspil nie. Maar ek het die grondslag daarvan heeltemal geïgnoreer—julle weet nie wat môre sal gebeur nie. Dit klink dalk onbenullig vir dié wat jonk van gees is, maar namate die vrug van my ouderdom aanhou ryp word, waardeer ek al hoe meer die gewone en vanselfsprekende sêgoed. Ons moderne wetenskaplike wêreld streef so hardnekkig die liefde vir die lewe na dat dit nie die lewe van liefde kan waardeer wat deur lyding voortgebring word nie. Terwyl dié wat in vorige eeue liggaamlik gely het en opgehou het met sonde (1 Pet 4:1), sien ek geen rede waarom dié wat die brose lyding van ’n verduisterde gemoed ervaar nie dieselfde heerlikheid kan deel as hulle maar net volhard en die uitkoms aan God toevertrou.
Ons is ’n hoogmoedige volk wat op die voorspellings van môre steun. Ons verbeel ons dat ons ons aftrede kan beplan en ons lewensgebeure met onberispelike besonderhede kan skeduleer. Die weervoorspellers vertel ons wat môre se temperatuur sal wees sodat ons ons dag noukeurig kan beplan. Ons versekering gee ons die versekering dat ons nie in die toekoms armoede sal ly nie. Ons vrieskaste en bankrekeninge is vol genoeg om ons verby môre te bring, en ons het gewoond geraak daaraan om te glo dat ons …sit as ’n koningin, en is geen weduwee nie, en sal geen droefheid sien nie –Op 18:7. Tog kan hartseer nie so maklik deur aardse geriewe uit die weg geruim word nie. Ons lewe is ’n damp (wolk), omdat ons …nie weet wat môre sal gebeur nie… –Jak 4:14. Ondanks al ons tegnologie kan ons steeds nie dié feit uit die weg ruim nie. Dit is hier waar ons al ons voorgevoelens, verwagtinge en ambisies oor hoe ons lewe behoort te wees, moet laat vaar en ons God in die wolk moet vind.
Hy hou die aansig van sy troon terug en sprei sy wolk daaroor uit –Job 26:9. Tot watter voordeel bedek die wolk die aangesig van God se troon? As dit maklik te aanskou was, sou die meeste van ons tevrede wees om van ver af by Hom te woon. Weens die naderende mis moet ons egter nader kom om sy volheid te ervaar. Hoe dankbaar behoort ons te wees dat dit so is, want hoe verwoestend sou ons geestelike verlies wees as dit nie so was nie.
As ons selfgenoegsame lewe altyd bruisend vol was en God maklik begryp kon word, sou ons verloor…
…Geloof
Ons soek die versekering dat ons beproewinge gelukkig sal eindig en dat ons gebede vanself onnodig sal word. Deur geloof glo ons in God se voorsiening, maar die feit dat ons nie weet wat ’n dag sal bring nie, vereis dat ons op ons swak knieë val en bid. Daar is dalk baie dinge wat dit vir ons moeilik maak om op God te vertrou, maar die versluierde môre maak dit makliker. Navorsers het miljoene bestee in hul pogings om die weer te beheer. Hulle het elke denkbare wolksaadjie in die lug gesaai in ’n poging om reënwolke te vorm. Nadat hulle 40 jaar se wolksaai-pogings in ’n gebied noord van Israel nagegaan het, het navorsers aan die Universiteit van Tel Aviv tot die gevolgtrekking gekom dat wolksaaiery nie werklik enige bykomende neerslag veroorsaak nie. Hoe dankbaar behoort ons te wees. Hoe meer ons die onbekende môre kan beheer, hoe minder geloof in die Meester van die Heelal het ons nodig.
Jakob het, toe hy ’n kwaai broer, ’n teleurgestelde vader en ’n verbroke band met sy moeder agtergelaat het, ’n volslae onbekende toekoms tegemoet gegaan. Dit is deel van die leer na die troon, en dit versterk ons toewyding aan ons almagtige God. Nou ken ons ten dele en sien ons ten dele. Miskien bring daardie klein deeltjie vir ons meer innerlike rykdom as wanneer die geheel ten volle verstaan is. As ons toekoms ruim binne ons eie vermoë om dit te manipuleer was, sou ons ’n volmaakte utopie uitdink, voorsien van die volmaakte aantal kinders wat weelderig leef in die volmaakte huis, onderhou deur die volmaakte werk, omring deur volmaakte gedrag wat volmaak steriel en dood is.
…Hoop
Ek wonder of ons besef hoe groot ons skuld aan die onverwagte is. Die Hebreërskrywer beskryf ons hoop as …’n anker van die siel, veilig en vas… –Heb 6:19. Kinders is gelukkig omdat hulle groot drome het. Dikwels is die afwagting en beplanning van ’n gebeurtenis amper net so opwindend soos die uitstappie self. Elke dag is ’n helder nuwe venster vir die onbevlekte, hoopvolle gemoed. Ervarings kan ons dikwels op die rand van sinisme en bitterheid bring wanneer ons dit deur die teleurstellings van gister beskou. Ná die wonderlike hereniging met sy seun Josef het Jakob steeds opgemerk: min en sleg was die dae van my lewe. Al is dit natuurlik so, hoef dit nie so te wees nie. Paulus sê …dat verdrukking lydsaamheid bewerk, en lydsaamheid beproefdheid, en beproefdheid hoop –Rom 5:3-4. As ons beslis geweet het wat môre inhou (goed sowel as sleg), sou die verkwikkende element van hoop kwyn. Eva het voorgegee dat die lewe beter sou wees as sy net meer kennis kon bekom. Maar watter geseënde hoop is prysgegee in haar wellustige strewe na duidelikheid.
…Liefde
Daar is ’n weemoedige teerheid in liefde wat niks behalwe onsekerheid kan gee nie. Dit is die onseker verwondering wat die weg van ’n jong man met ’n meisie omring. Die onbekende gevare van môre dryf ’n moeder om haar kinders lief te hê en vir hulle te bid. Die vooruitsig op ’n helderder môre vir sy gesin beweeg ’n vader tot ywer in sy daaglikse werk. Waar ’n man en sy vrou saamgebind is in die Bybelse eenheid van die heilige huwelik, is die misterie wat môre omhul soos die mineurakkoord in ’n groot melodie. Dit spreek met vreugde van ’n aangeduide droefheid en verhelder droefheid met vreugde wat dit omring. Sou Jakob se sewe jaar se wag soos ’n paar dae gevoel het as hy geweet het wat môre sou bring? As ons alles geweet het, sou liefde te moeilik wees. As ons alles geweet het, sou liefde te maklik wees. As ons alles geweet het, sou ons hart gebreek wees. As ons alles geweet het, sou ons onbesorgd wees. Met ander woorde, dit maak ons sterker om nie die ergste te weet nie, en dit maak ons teerder om nie die beste te weet nie. Want in ons vertroebelde en verduisterde blik …bly geloof, hoop en liefde, hierdie drie; maar die grootste hiervan is die liefde –1 Kor 13:13.
Dit is geen toeval dat, terwyl die dissipels …toekyk, Hy opgeneem is; en ’n wolk het Hom voor hulle oë weggeneem –Hand 1:9. Daarom durf ons nie verbaas wees dat ons soms geroep sal word om die geestelike spanning en stres van ’n onduidelike en onbekende môre te verduur nie. …Want wat is julle lewe? Dit is ’n damp wat ’n kort tydjie verskyn en dan weer verdwyn –Jak 4:14. Daar kom ’n dag wanneer ons …die Seun van die mens op ’n wolk met krag en groot heerlikheid sal sien kom –Luk 21:27. En weer staan daar geskrywe: Kyk, Hy kom met die wolke, en elke oog sal Hom sien … Ja, amen –Op 1:7.
