Ek is Ted. Ek is as ’n man gebore en ek weet ek is ’n man. My velkleur is wit, en ek weet ek is wit. My ouers is wit, my grootouers was wit, en ek het geen rede om te vermoed dat my ander voorouers enigiets anders as wit was nie. Dit is grondliggende, onweerlegbare waarhede oor myself. Ek dink nie ek is enigiets anders as wat ek is nie. Ek begeer ook nie om enigiets anders as wat ek is te wees nie.
Ek is ’n Christen. Om my geloof beter te omskryf—omdat daar baie mense is wat die Christelike geloof bely—is ek ’n “Bybelse” Christen. Ek glo dat die Bybel die Woord van God is, dat dit letterlik opgeneem moet word, en dat dit ’n lewenspatroon en lewenswyse voorskryf wat alle gelowiges behoort te aanvaar. Op 24-jarige ouderdom—nadat ek ’n lewe volgens my eie keuses gelei het en op soek was na God, wat ek wou leer ken as Hy werklik bestaan—het ek my tot Hom gewend en is ek weergebore. My transformasie as ’n nuwe skepping in Christus het onmiddellik begin en duur tot vandag toe voort. My geloof in Jesus Christus en my verhouding met Hom is net so grondliggend en onweerlegbaar soos my geslag en ras.
Ek skryf in reaksie op dit waaroor die sekulêre media gedurende die lente en somer van 2015 breedvoerig berig het: ’n man wat na bewering sy hele lewe lank homself as ’n vrou beskou het en besig was om ’n vrou te word; ’n wit vrou wat volgehou het dat ras “vloeibaar” is en dat sy swart is; en die herdefiniëring van die huwelik deur die Hooggeregshof van die Verenigde State van Amerika, wat ook die definisie van “gesin” vir ’n hele nasie beïnvloed het. Dit is onderwerpe wat eenvoudig nie afgemaak of andersins geïgnoreer kan word nie.
Die wit vrou het min openbare steun vir haar verklaring oor ras gekry. Trouens, sy is aansienlik bespot oor haar standpunt. Dit was egter nie die geval met kwessies oor geslagsidentifikasie of “gay”-huwelike en gesinne nie, en ’n mens moet wonder waarom. As ander ’n “geneties/fisiologies gekonstrueerde” man as ’n vrou kan aanvaar bloot omdat dit is wat hy dink hy is, en as ’n man met ’n man kan “trou” en ’n vrou met ’n vrou kan “trou” en deur ander as ’n getroude paartjie aanvaar kan word op grond van die uitgangspunt van gelyke regte en omdat dit is wat hulle wil doen, waarom kan ’n wit vrou dan nie as ’n swart vrou aanvaar word wanneer sy oortuig is dat sy swart is nie?
Die vraag wat geopper word, gaan oor werklikheid. Al dink ek dalk dat ek die grootste pianis en musiekkomponis van alle tye is, staaf die bewyse eenvoudig nie daardie oortuiging nie. Al sê ’n wit vrou sy is swart, staaf die bewyse daardie oortuiging eweneens nie. Dieselfde geld vir ’n man wat sê hy is ’n vrou. Die genetiese en fisiologiese bewyse staaf daardie oortuiging nie. Sonder die herdefiniëring van die huwelik kan twee mense van dieselfde geslag nie getroud wees nie. En ongeag die definisie kan hulle nie op hul eie voortplant nie—een van God se primêre doelstellings met die huwelik.
Sonder God doen die mens wat reg is in sy eie oë. Sogenaamde “progressiewe denke” is bloot die mens se poging, gegewe sy verwerping van God, om die wêreld beter te verstaan en sy probleme beter aan te spreek en op te los. In wese is dit “enigiets is toelaatbaar”, gegrond op die nuutste idees.
’n Bybelse Christen glo egter dat God die heelal ontwerp en geskep het, en dat Hy baie betrokke is daarby … selfs by die individuele lewens van die mense wat daarin woon. Daar is absolute waarhede. Daar is ’n onderskeid tussen reg en verkeerd. Daar is morele waardes en—iets wat ons in hierdie moderne tye dikwels vergeet—daar lê ’n ewigheid voor. As gevolg van progressiewe denke het Darwinisme nou Kreasionisme in ’n groot deel van ons onderwysstelsel vervang; word studente sowel as onderwysers wat geloof in die God van die Bybel bely, bespot en andersins teen gediskrimineer; is miljoene ongebore babas (die polities korrekte verkies om hulle “fetusse” te noem) wettiglik uitmekaar geskeur, verbrand, vergruis, uitgesuig en farmakologies vermoor (geaborteer); en het egskeiding sonder skuldtoewysing die gesinne van ons nasie verwoes. Kyk maar na die dinge wat vroeër as verkeerd of boos beskou is, maar nou ’n normale deel van ons “vooruitstrewende” samelewing is.
En wat van die ewigheid? Maak dit ook nie meer saak nie?
In reaksie op die Hooggeregshof se uitspraak oor gay-huwelike het die destydse president Barack Obama, duidelik een van ons nasie se invloedrykste progressiewe denkers, te kenne gegee dat hy wou hê “godsdienstige mense” moes dienooreenkomstig reageer deur ook hul definisie van die huwelik aan te pas. Omdat ek in die God van die Bybel glo as die Skepper van die heelal en as die Een wat die huwelik ontwerp en ingestel het as ’n lewenslange verbond tussen een man en een vrou, wys ek mnr. Obama se versoek met respek van die hand. Namate die wêreld op sy eie manier van God se ontwerp en wil afwyk, word ’n ware gelowige in Christus geroep om Hom te volg. Jesus het gesê: Gaan in deur die nou poort. Want wyd is die poort en breed die pad wat na die verderf lei, en baie gaan daardeur in. Maar klein is die poort en smal die pad wat na die lewe lei, en min vind dit. –Matt 7:13-14 NIV
Ek is Ted. Ek is ’n wit man. Ek is ’n Christen wat nie diegene met wie ek dalk verskil, wil verkleineer, bespot of andersins sleg behandel nie, maar daar sal meningsverskille wees. Ek word geroep om God lief te hê en my naaste soos myself lief te hê, ongeag wie my naaste mag wees. My uiteindelike hoop lê nie in hierdie wêreld nie. Dit lê in die ewigheid saam met Christus. En my gebed vir ander is dat hulle Hom ook mag leer ken, vergifnis vir hul sondes ontvang, verander word in die mense wat God so graag wil hê hulle moet wees, en ’n ewigheid saam met Hom deurbring. Dit is nie ’n gewilde boodskap in vandag se liberale media nie. Maar vir diegene wat belangstel, vir diegene wat op soek is na iets veel beters as wat hierdie wêreld kan bied, het God ’n antwoord: Want so lief het God die wêreld gehad, dat Hy sy eniggebore Seun gegee het, sodat elkeen wat in Hom glo, nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe kan hê. –Joh 3:16
