Si lazima utafute sana ili kupata mila iliyokufa. Zimetapakaa kuzunguka makanisa kama mawe ya zamani ya makaburi katika uwanja wa mazishi wa kanisa: zinaoza, zinabomoka, lakini zimejaa kumbukumbu kiasi cha kutoweza kuzitupa tu mahali fulani kule mlimani.
Vipi kuhusu mila zilizo hai? Kama miti ya tufaha ya uaminifu iliyo kwenye ukingo wa uzio wa makaburi na kuzaa matunda kwa ukawaida wa ... mila, hubariki nafsi tena na tena.
Unawezaje kuligeuza jiwe la kaburi linalobomoka kuwa mti wa tufaha ulio hai? Hapa, ulinganisho wangu unaanza kutofaa ... Hata hivyo, kwa baadhi ya watu, mila hizo za zamani, zilizokufa na kukauka haziwezi kufufuliwa kamwe: LAZIMA ziondolewe! Wamepitia mila hizo kwa miaka mingi—zikiwa zimekufa, zimekauka, hazina maana, na zimeanza kunuka—na WANAjua kwamba maisha ya kanisa hayawi na ustawi kamwe ikiwa yamezibwa na mawe ya makaburi ya karne zilizopita.
Lakini, njoni, tujadiliane. Je, tatizo ni mila? Au ni kifo?
Miaka kadhaa iliyopita nilipata somo lililobadili mtazamo wangu maishani. Kwa miaka mingi nilikuwa nimesoma kuhusu makanisa (kwa mfano, kanisa la kwanza na Wamethodisti wa kwanza) na Wakristo binafsi waliokuwa na desturi ya kufunga siku fulani kila juma. “Lazima iwe rasmi namna gani,” nilijiambia. Nidhamu ya kiroho kama kufunga kugeuka kuwa desturi ya kila juma?
Kitu pekee nilichoweza kuona ni mawe ya makaburi yaliyofunikwa na ukungu na kubomoka katika uwanja wa kanisa.
Lakini siku moja Bwana alinipa uwezo wa kuona ukweli ambao umeniweka huru kutokana na mashaka yangu kuhusu mambo yote ya kimila: mila huwa jinsi tunavyozifanya.
Kufunga mara moja kwa juma siku iliyopangwa kunaweza kuwa jiwe la kaburi au mti wa tufaha. Nilipokombolewa kutoka kwa hofu yangu ya mila, nilichukua ile desturi ya zamani (na ni ya zamani sana, ikianzia karne za kwanza za kanisa la Kikristo) ya kufunga mara moja kwa juma siku fulani.
Nayo ilikuwa kama mti wa tufaha wa zamani na mwaminifu ulionizalia baraka nyingi! Mila hiyo ikawa hai!
Sasa nina hakika kwamba ningeweza kuigeuza mila hiyo kwa urahisi kuwa jiwe la kaburi. Ninachohitaji kufanya tu ni kuanza kuifanya kwa sababu lazima niifanye badala ya kwa sababu nataka kuifanya. Lakini maadamu nimeiweka hai, sijawahi kujuta. (Na nitaongeza kwamba kwa sababu ya changamoto za ratiba, sikuifuata wakati wote tangu nilipoanza.)
Ninaandika maneno haya nikiwa na mzigo moyoni. Kwa miaka mingi nimewaona watu wakipinga mila kwa bidii ya mwanamageuzi wa kidini. Wakati mwingine, ndiyo, mila zinahitaji kuondolewa. Au angalau, hakika haitamdhuru mtu yeyote zikiondoka. Lakini si mara zote mila ndiyo tatizo. Mara nyingi—kwa kweli, pengine wakati mwingi zaidi—mila si tatizo. Tatizo liko moyoni mwa wale wanaofuata mila wakiwa na hali ya kufa kama uwanja wa makaburi ulioachwa.
Ni nini hutokea unapoimba wimbo wa Gregorian huku roho yako yote ikiwa imejikita katika uimbaji huo? Unakuwa hai! Ni nini hutokea unapombusu ndugu kwa busu takatifu, ukiwa na utakatifu na upendo wote ndani yako? Inakuwa hai! Ni nini hutokea unapofufua desturi ya zamani ya “karamu ya upendo,” na kuiadhimisha kwa upendo mwingi? Inakuwa hai!
Tuwe waangalifu tusipinge mila, na tuwe waangalifu tunapozidumisha.
Mila za kanisa huwa jinsi tunavyozifanya. Ifanye kwa sababu ni lazima, nayo ni mila iliyokufa. Ifanye kwa sababu unataka, nayo inaweza kuwa baraka hai ya maisha yote!
