Een paar jaar geleden zat ik vast in emotionele en fysieke uitputting, terwijl ik probeerde me aan te passen aan het leven buiten het Afrikaanse dorp dat voor acht jaar ons thuis was geweest. Depressie en angst waren een vast onderdeel van mijn leven. Terwijl ik me langzaam uit het gat kroop waarvan ik nooit had beseft dat ik erin was gevallen totdat het te laat was voor een gemakkelijke remedie, begon ik schoonheid op te merken.
In die intense jaren van bediening en taalleren in het dorp leek het verspilling van tijd om met schoonheid bezig te zijn. En eerlijk gezegd, we woonden in een dorp met heel weinig schoonheid om aan te bieden, het enige heldere waren de levendig gekleurde kleren die de vrouwen droegen. De hutten van modder, het vlakke landschap en overal stof waren het dagelijks leven voor de meeste maanden van het jaar. Hoewel ik een liefhebber ben van vrede, stilte en mooie dingen, maakte ik daar heel weinig ruimte voor in mijn leven, zelfs niet voor de dingen die ik in die omgeving had kunnen doen.
We wonen nu op een gemakkelijker plek; de Southern Highlands van Tanzania. Hier is er het hele jaar door frisse lucht en zonneschijn. Bloemen... van allerlei soort, en een lief huis met gladde vloeren en vers geschilderde muren. En nu besef ik hoe belangrijk schoonheid is voor de ziel en hoe belangrijk het is om daadwerkelijk de mooie dingen in mijn leven op te merken en schoonheid te creëren bij elke mogelijke gelegenheid.
Moeder en huishoudster zijn, waar God ons ook plaatst in de wereld, is op zichzelf iets moois als we het echt zien voor wat het is. Het is gemakkelijk om te klagen over de alledaagse, banale dingen die mijn leven vormen, het constante stof, of het feit dat ik week aan week opgesloten zit in ons compound. Maar ik ben verrast met blijdschap. Hier zijn een paar dingen die ik graag doe om het leven fris en inspirerend te houden:
Schrijven
Ik schrijf vooral graag over de goedheid en trouw van God. Ware vreugde komt van Hem, niet van mijn omstandigheden. Dat geloof ik al jaren, maar pas recentelijk heb ik deze realiteit echt ervaren. Mijn focus richt zich zo gemakkelijk op de dingen die ik graag anders zou zien, denkend dat ik zonder de onzekerheid en moeilijkheden gelukkig zou zijn. Ik besef nu dat moeilijkheden heel weinig te maken hebben met de hoeveelheid vreugde in mijn hart. In plaats daarvan kunnen we moeilijkheden toestaan ons te leren wat ware vreugde is en waar die vandaan komt.
Een redelijk schoon, aangenaam huis houden
Ik probeer de overtollige spullen weg te doen en het vuile, versleten en lelijke te vervangen door iets dat mooi en lieflijk is. Weg met het slappe, lelijke gordijn in het schoolkamertje en vervang het door een fris geel gordijn (ja, zelfs als het een paar dollar kost om te doen, herinner ik mijn zuinige ziel daaraan).
Alle horizontale oppervlakken opruimen
Een van mijn doelen is om alle vlakke oppervlakken in mijn huis schoon te maken en er alleen aangename, smaakvolle dingen op achter te laten. Ik functioneer veel beter als mijn huis een rustgevende, ordelijke plaats is. Hoewel met vijf kinderen rustgevend en ordelijk relatieve termen zijn, leer ik dat de haast, de rommel en het lawaai van een gezin ook mooi zijn. Het maakt de schone vloer des te meer verbazingwekkend en dankbaarmakend omdat het een zeldzame ervaring is.
Iets leuks doen met mijn kinderen
Ik plan graag iets leuks om met mijn kinderen te doen, zoals een leuk wetenschapproject of een uitstapje. Onze favoriet zijn uitstapjes naar de bloementuinen, die hier in de stad langs de weg worden gekweekt als een etalage om andere mensen ideeën te geven over hoe ze bloemen kunnen kweken en verzorgen. Verspreid in hoekjes hier en daar vind ik alle gewone bloemen die ik gewend was te zien in de Verenigde Staten. Het is verrukkelijk en nog leuker als sommige van de kinderen mijn liefde voor het kweken van planten delen.
Eten smaakvol serveren
Zelfs rijst en bonen kunnen geserveerd worden in mooie kommen in plaats van in de rommelige potten waarin ze werden gekookt. Raap wat op op de lokale markt en je zult verrast zijn wat je kunt vinden aan glaswerk en andere fraaie schalen die je tafel opfleuren.
Vrolijk spreken
Spreek vrolijk—tegen de wasserijvrouw, de huishoudster of de buurvrouw. Ik kan niet veel tijd besteden aan bediening met mensen buiten mijn kinderen, maar er zijn altijd mensen die langskomen die ik kan raken met een glimlach, vriendelijkheid of welke hulp ze nodig hebben. Het is gemakkelijk om geïrriteerd te zijn omdat de groenteboer niet kan onthouden om NIET te komen terwijl ik school geef, en haar stem aan de deur ons weer onderbreekt. En wat hebben tafelfeiten, brooddeeg en vuile vloeren nou echt te maken met vreugde? Hoe mengen het lawaai van het leven en norsige persoonlijkheden zich met het eeuwige? Het zit allemaal door elkaar in mijn hart, vaak met de stoffige realiteiten bovenop en dreigend over te lopen, maar als ik toegeef aan prikkelbare houdingen, is dat een ware vreugdedoder.
Tijd besteden aan het waarderen van de schoonheid van de natuur
Dit ontspant mijn geest en trekt mijn hart naar God. Hoewel ik nooit in de tuin van Eden of plaatsen van gelijke schoonheid heb gewoond, is er altijd wel iets om op te merken, iets kleins als een stuk groen gras dat worstelt om het droge seizoen te overleven (dat voor mij hier in dit land een beproevingsseizoen is). Het is koud (45 graden of kouder in de ochtend). De groene groei en verfrissende regen zijn voorbij. Alles wat groen is, sterft of is allang dood. Zelfs de daken van de huizen hebben hun kleur verloren terwijl het stof elk mogelijk oppervlak bedekt en de inspiratie dreigt weg te stikken uit de mensen. Zelfs de berg die vanuit mijn keukeraam zichtbaar is, heeft zijn mooie lappendeken van tuinen en velden verloren. Hij staat kaal en ernstig, wachtend met ingehouden adem op regen—net als mijn hart. Maar ik heb plezier gevonden in een klein stukje aarde in onze achtertuin dat ik blijf bewateren. Er zijn vredeslelies, rozen, hibiscus en andere felle bloemen die bloeien, en vetplanten die groeien in heerlijke kleine potjes. Ik sjouw met zware emmers water naar dat plekje en neem soms al mijn vijf kinderen met de stadsbussen mee om nog een andere bloementuin te bezoeken op zoek naar meer bloemen. Het is geen tijdsverspilling voor mij, want dat kleine plekje in mijn achtertuin tijdens dit droge seizoen verfrist mijn hart keer op keer!
Dankbaarheid oefenen
Met een zeer drukke man heb ik niet veel tijd met hem, en hij heeft niet veel zorgeloze tijd met de kinderen. Toch maak ik er een gewoonte van de kleine dingen op te merken die gebeuren, zoals hem zien zitten op een mat met de meisjes als ik uit mijn keukeraam kijk, gewoon genietend van hen. Ik blijf staan en kijk, God daarvoor dankend. Het had onopgemerkt kunnen voorbijgaan, vooral als mijn hart vol was geweest van prikkelbare ondankbaarheid. Het opmerken van de kleine flitsen van vreugde door mijn dag heen laat mijn leven uiteindelijk vol vreugde lijken, hoewel mijn leven in werkelijkheid genoeg beproevingen en uitdagingen heeft.
Het leven hier in de stad is op zoveel manieren gemakkelijker, maar we zijn gebombardeerd met veel uitdagingen in het werken met de overheid, wat Tims tijd en energie heeft opgeslokt. Hoewel we niet meer dan vier jaar in het dorp hadden gewoond, deden we veel ondersteunend werk voor onze mede-missies daar en maakten we reizen terug naar waar we nog steeds voelden dat ons thuis was. Maar we zijn allemaal uit dat dorp verbannen en hebben hard moeten werken om zelfs de benodigde documenten te verkrijgen die nodig zijn om gewoon in het land te mogen blijven.
Onlangs werd ons compound in het dorp overgenomen door het lokale leger, slechts weken nadat twee Tanzaniaanse missiefamilies waren ingetrokken. Toen Tim terugreisde om te communiceren en uit respect de sleutels over te dragen aan degenen die ons ertoe dwongen dit te doen, werd hij urenlang beledigd met irrationele woede en mishandeling, samen met veel eisen. Natuurlijk waren onze harten gebroken toen we zagen dat ons huis werd gebruikt voor legertraining in plaats van voor die kostbare nieuwe missiefamilies die hun huizen in de stad verlieten om het werk daar aan te nemen.
Mijn man is uitgeput, zowel lichamelijk als emotioneel, en toch vertrok hij vanmorgen voor een nieuwe reis terug naar het dorp om "hete kolen op het hoofd te leggen" door de boze legerofficier een zonnepaneel en een transformator te geven bovenop de andere dingen die hij eiste. Het is onze redelijke dienst. En ja, mijn hart vulde zich met tranen terwijl ik bij het raam stond en hem zag gaan. Ik weet dat hij zichzelf alleen maar meer mishandeling aandoet, en dat doet pijn in mijn hart. Maar ik weet ook dat het alleen door deze dingen is dat God mij leert vreugde. Terwijl ik dingen prijsgeef die dierbaar zijn voor mijn hart, word ik van mijn eigen verlangens geleegd. Er valt niets meer vast te houden en niets meer om voor te strijden. Dus is er volop ruimte voor God om mijn hart te vullen met wat Hij daar wil—Vreugde.
Ja, het leven heeft niet veel serendipiteit naar mij toe gebracht. Er zijn veel tranen geweest, maar dat is niet langer mijn focus, omdat ik doelbewust schoonheid in elk mogelijk kieren van mijn leven breng en mij verheug in de verrassing van vreugde. Mijn zoektocht is om mijn huis en deze kleine ruimte op deze aarde een plaats te laten zijn waar Gods koninkrijk komt. Het kan niet alleen maar gaan over gelukkige dingen, vrede en serendipiteit, want dat is mij niet gegeven. Het moet gaan over iets echt goeds dat in mijn hart gebeurt en hoe dat alles beïnvloedt wat mijn handen aanraken. Mijn hart kan de werken des Heren verklaren terwijl ik Hem zie beproevingen in mijn leven gebruiken om mijn geloof en het geloof van anderen die toekijken op te bouwen. Op die manier komt Zijn koninkrijk in deze kleine plaats, in dit kleine spleetje van het leven, in deze ruimte, leeg aan inspiratie, behalve voor Zijn verbazingwekkende genade, die beproeving in vreugde verandert.
Het artikel is op verzoek herdrukt. Het werd voor het eerst afgedrukt in The Heartbeat of the Remnant in het herfstnummer van 2019. Eerder afgedrukt in Earthen Vessels.
