Όλοι έχουμε μια ιστορία. Μερικές φορές κάποιοι νιώθουν σαν τον Ιώβ. Κάποιοι έχουν χάσει τους γονείς τους, ή τον/τη σύντροφό τους, ή τα παιδιά τους, ή τα αδέλφια τους, ή φίλους. Κάποιοι υποφέρουν από σοβαρές ασθένειες. Κάποιοι δεν θα αναρρώσουν ποτέ από τις ασθένειές τους. Οι αγαπημένοι μας μπορεί να πάσχουν από ανίατη ασθένεια. Ίσως ένας σύζυγος ή ένας γονέας να είναι κακοποιητικός ή άπιστος. Όπως συνέβη με τον Ιώβ, οι φίλοι μας μπορεί να έχουν στραφεί εναντίον μας. Ίσως υπάρχουν προβλήματα στην εκκλησία που μοιάζουν αδύνατο να λυθούν. Μπορεί να πρόκειται για κάτι όπως ένα μωρό με κολικούς ή ένα υπερκινητικό παιδί. Ίσως απλώς να έχουμε κρυώσει και να νιώθουμε ότι όλα πάνε στραβά. Ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Μπορούμε να ταυτιστούμε με τα λόγια αυτού του τραγουδιού.
Ώσπου να περάσει η καταιγίδα
Μέσα στο σκοτάδι των μεσάνυχτων έχω συχνά κρύψει το πρόσωπό μου,
καθώς η καταιγίδα λυσσομανούσε από πάνω μου και δεν υπήρχε καταφύγιο.
Μέσα στον κρότο των βροντών, πολύτιμε Κύριε, άκουσε την κραυγή μου,
κράτησέ με ασφαλή ώσπου να περάσει η καταιγίδα.
ρεφρέν:
Ώσπου να περάσει η καταιγίδα, ώσπου να πάψουν να ηχούν οι βροντές,
ώσπου τα σύννεφα να φύγουν για πάντα από τον ουρανό·
κράτησέ με γερά, άφησέ με να σταθώ στο κοίλωμα της παλάμης σου,
κράτησέ με ασφαλή ώσπου να περάσει η καταιγίδα.
Πολλές φορές ο Σατανάς ψιθύρισε: «Δεν υπάρχει λόγος να προσπαθείς,
γιατί η θλίψη δεν έχει τέλος και δεν υπάρχει ελπίδα στο μέλλον».
Μα ξέρω πως είσαι μαζί μου και αύριο θα σηκωθώ
εκεί όπου οι καταιγίδες δεν σκοτεινιάζουν ποτέ τον ουρανό.
Όταν τελειώσει η μακριά νύχτα και δεν έρχονται πια καταιγίδες,
άφησέ με να σταθώ στην παρουσία σου, στην φωτεινή, ειρηνική ακτή·
σε εκείνη τη χώρα όπου δεν έρχεται ποτέ η θύελλα, Κύριε, είθε
να κατοικώ μαζί σου όταν περάσει η καταιγίδα.
–του Mosie Lister
Όταν ήμουν μικρό κορίτσι, νόμιζα ότι ο στιχουργός αναφερόταν στις καταιγίδες με κεραυνούς. Φοβόμουν τις καταιγίδες με κεραυνούς. Τώρα καταλαβαίνω ότι αναφερόταν στις θύελλες της ζωής που περνάμε. Στις 14 Ιουλίου 2013, βρέθηκα ξαφνικά στο νοσοκομείο με ένα έμφραγμα που απειλούσε τη ζωή μου, το οποίο προκλήθηκε από αυτόματο διαχωρισμό στεφανιαίας αρτηρίας. Τι σοκ για μια μητέρα 40 ετών. Η καταιγίδα λυσσομανούσε και οι βροντές έσκαγαν. Δεν υπήρχε καταφύγιο από τον κίνδυνο, γιατί βρισκόταν μέσα μου. Είχα μόνο μία καρδιά και δεν μπορούσα να την εμπιστευτώ. Κι αν συνέβαινε ξανά; Θα πέθαινα; Τότε τα παιδιά μου θα έμεναν χωρίς μητέρα.
Αυτό ήταν ένα τραγούδι με τα λόγια του οποίου προσευχόμουν μέσα στο σκοτάδι των μεσάνυχτων, όταν δεν μπορούσα να κοιμηθώ και ο φόβος απειλούσε να με καταβάλει. Η παρουσία του Κυρίου ήταν πολύ πραγματική για μένα. Πέρασα αυτή την καταιγίδα με βαθύτερη επίγνωση του τρόπου με τον οποίο ο Θεός μας αποκαλύπτει τον εαυτό Του βαθύτερα όταν περνάμε δύσκολες στιγμές. Πρέπει να επιλέξουμε να παραδοθούμε ολοκληρωτικά σε Εκείνον και να πούμε: «Ας γίνει όχι το δικό μου θέλημα, αλλά το δικό σου».
Όταν οι μαθητές βρίσκονταν στη θάλασσα μέσα στην καταιγίδα, ο Ιησούς ήταν μαζί τους. Είναι και μαζί μας. Μπορούμε να Τον εμπιστευόμαστε. Δεν θα συμβεί τίποτα που να μην είναι σύμφωνα με το θέλημά Του. Δεν καταλαβαίνουμε πάντα γιατί συμβαίνουν κάποια πράγματα, αλλά δεν πειράζει. Ένας παλιός ιεροκήρυκας συνήθιζε να παραθέτει:
«Όχι τώρα, μα στα χρόνια που θα έρθουν,
ίσως σε μια καλύτερη χώρα
θα καταλάβουμε το νόημα των δακρύων μας,
και κάποτε εκεί θα καταλάβουμε.»
Είναι τόσο σημαντικό να αποδεχόμαστε όσα επιτρέπει ο Θεός στη ζωή μας. Αποδοχή δεν σημαίνει ότι δεν κάνουμε τίποτα γι’ αυτό. Θα πάμε στον γιατρό αν χρειαστεί. Θα απευθυνθούμε σε άλλους για παρηγοριά και συμβουλή. Θα συνεχίσουμε να νιώθουμε κάθε λογής συναισθήματα, αλλά πρέπει να έχουμε ειρήνη. Δεν μπορούμε να βουλιάζουμε στην αυτολύπηση και να έχουμε τη στάση «αλίμονό μου». Και ξέρουμε ότι όλα συνεργούν για το καλό εκείνων που αγαπούν τον Θεό, σε όσους είναι καλεσμένοι σύμφωνα με τον σκοπό του –Ρωμαίους 8:28. Το πιστεύω αυτό. Δεν μπορώ πάντα να δω το καλό, αλλά ο Θεός το βλέπει.
Η ζωή είναι μερικές φορές δύσκολη, αλλά το τραγούδι μιλά για τη στιγμή που θα τελειώσει η μακριά νύχτα και δεν θα έρχονται πια καταιγίδες. Αγαπητές αδελφές, ας μείνουμε πιστές και ας στηριζόμαστε γερά στον Κύριο μέσα στις θύελλες της ζωής.
Και είδα έναν νέο ουρανό και μια νέα γη· γιατί ο πρώτος ουρανός και η πρώτη γη είχαν παρέλθει, και η θάλασσα δεν υπήρχε πια. Και εγώ, ο Ιωάννης, είδα την αγία πόλη, τη νέα Ιερουσαλήμ, να κατεβαίνει από τον Θεό, από τον ουρανό, ετοιμασμένη σαν νύφη στολισμένη για τον άντρα της. Και άκουσα μια δυνατή φωνή από τον ουρανό να λέει: «Να, η σκηνή του Θεού είναι με τους ανθρώπους, και θα κατοικήσει μαζί τους, και αυτοί θα είναι λαός του, και ο ίδιος ο Θεός θα είναι μαζί τους και θα είναι Θεός τους. Και ο Θεός θα σκουπίσει κάθε δάκρυ από τα μάτια τους· και δεν θα υπάρχει πια θάνατος ούτε λύπη ούτε κλάμα ούτε πόνος, γιατί τα πρώτα έχουν παρέλθει». Αποκάλυψη 21:1-4.
