Η προσευχή αρπάζει το σχέδιο του Θεού και γίνεται ο κρίκος ανάμεσα στο θέλημά Του και στην πραγματοποίησή του στη γη. Συμβαίνουν καταπληκτικά πράγματα, και μας δίνεται το προνόμιο να είμαστε τα κανάλια της προσευχής του Αγίου Πνεύματος.
—Elisabeth Elliot
Τον Μάιο του 2001, ο Θεός ευλόγησε την οικογένειά μας με ένα κοριτσάκι. Αυτό το μωρό δημιούργησε πολλή αναστάτωση καθώς η είδηση διαδόθηκε σαν φωτιά. «Ακούσατε ότι οι Ιβαν έχουν κορίτσι;» Η μοναδική της αδελφή ήταν 14 ετών και τα τελευταία πέντε μωρά ήταν αγόρια. Ένα τόσο ιδιαίτερο μωρό άξιζε ένα ξεχωριστό όνομα. Την ονομάσαμε Judith Irene προς τιμήν της γιαγιάς της και τη φωνάζαμε σύντομα Judy.
Τις πρώτες 24 ώρες μετά τη γέννηση, η Judy αναστέναζε και γκρίνιαζε σχεδόν συνεχώς. «Είναι δυσαρεστημένη που γεννήθηκε», είπα αστειευόμενη. Μετά εκείνη την πρώτη μέρα, μπήκε σε έναν φυσιολογικό βρεφικό ρυθμό χωρίς σημάδια κάτι ασυνήθιστου.
Μια πρωία όταν η Judy ήταν περίπου 18 μηνών, ήμουν στο σαλόνι και έκανα τις προσωπικές μου προσευχές. Εκείνη ήταν στην παρακείμενη κουζίνα όταν ακούσαμε έναν παράξενο θόρυβο—ένα ρυθμικό ξύσιμο-κρότο. Κοίταξα με απορία τον Ivan. «Τι είναι αυτός ο θόρυβος;» Με σηκωμένα φρύδια, εκείνος σήκωσε τους ώμους του. Όταν οι ήχοι συνεχίστηκαν, έγινα αρκετά περίεργη για να σηκωθώ από την κουνιστή πολυθρόνα και να βαδίσω προς την πηγή των ήχων. Μια ανήσυχη υποψία αναδύθηκε στο πίσω μέρος του μυαλού μου και μεγάλωνε με κάθε βήμα που έκανα. Όταν μπήκα στην κουζίνα, η Judy βρισκόταν στο πάτωμα και έκανε ρυθμικές συσπάσεις. Δεν είχα ξαναδεί ποτέ κάποιον σε κρίση, αλλά κάπως το ήξερα. Κάνει κρίση!
«Θα καλέσουμε το 911;» Ο Ivan πήγε προς το τηλέφωνο. Μέτρησα τα υπέρ και τα κατά. Επειδή ο Ivan ήταν πυροσβέστης, είχαμε στο σπίτι έναν ασύρματο έκτακτης ανάγκης. Μετά από τόσες κλήσεις που είχα ακούσει όλα αυτά τα χρόνια και γνωρίζοντας ότι μερικές φορές το ασθενοφόρο μπορεί να αργήσει, δεν ήμουν ήρεμη αφήνοντας το σπίτι ενώ η κόρη μας είχε κρίση.
«Ας την πάμε εμείς.» Δεν ήμουν διατεθειμένη να καθίσω και να περιμένω μέχρι να φτάσει βοήθεια.
Η Judy ακόμη έκανε συσπάσεις. Ο Ivan την άρπαξε από το πάτωμα και μου την παρέδωσε ώστε να πάρει τα κλειδιά του. Κρατώντας την κοντά, έσπευσα προς την πόρτα. «Φέρε τα παπούτσια μου», φώναξα πάνω από τον ώμο μου καθώς βιαστικά κατέβηκα ξυπόλητη τα σκαλοπάτια της βεράντας και κατευθύνθηκα προς το φορτηγάκι που ήταν παρκαρισμένο στη χαμηλότερη είσοδο. Ο Ivan πέρασε μπροστά μου, άνοιξε την πόρτα για μένα και γύρισε στη θέση του οδηγού. Κατεβαίνοντας τον κοντό, απότομο λόφο, τα πόδια μου γλίστρησαν στη δροσιά της αυγής και βρέθηκα μισή κάτω από το φορτηγό με το ένα πόδι μπροστά και το άλλο λυγισμένο πίσω από μένα. Για μια στιγμή σκέφτηκα ότι είχα σπάσει το πόδι μου, αλλά μετά από ένα έκπληκτο δευτερόλεπτο ή δύο, σηκώθηκα, πήρα το πολύτιμο φορτίο μου και δυσκολεύτηκα να μπω στο φορτηγάκι. Η Judy ακόμη υπέφερε συσπάσεις και, το χειρότερο, είχε σταματήσει να αναπνέει σωστά. Σάλιο είχε μαζευτεί στις γωνίες του στόματός της, γυρίζοντας σε αφρό. Ω, μωρό μου! Τι της συμβαίνει; Θα πεθάνει;! Είναι εκπληκτικό πόσες σκέψεις μπορούν να περάσουν από το μυαλό σε μια τέτοια κατάσταση. Γιατί, γιατί ο Ivan δεν οδηγεί πιο γρήγορα; Δεν αναπνέει! Κοίταξα το κοντέρ. Δείκνυε απότομα δεξιά. Ωχ, οδηγούσε γρήγορα. Με όλο μου το σώμα και το μυαλό, ήθελα να φτάσουμε γρήγορα στο νοσοκομείο.
Είχαμε ένα ευθύ δρομολόγιο προς το νοσοκομείο, και ο Ivan ακινητοποίησε το αυτοκίνητο στην είσοδο των επειγόντων. Πήδηξα έξω με το μωρό μου, φώναξα πίσω να φέρει τα παπούτσια μου μέσα και έτρεξα προς την πόρτα επειγόντων. Μια νοσοκόμα έβγαινε τη γωνία και σχεδόν πέταξα το πολύτιμο μωρό μου στα έκπληκτα χέρια της. «Κάνει κρίση!» ψέλλισα. Η νοσοκόμα κοίταξε τη Judy, γύρισε και έτρεξε διάδρομο κάτω και εγώ την ακολούθησα. Μέχρι να μπούμε σε ένα δωμάτιο, η Judy είχε σταματήσει τελικά τις σπασμωδικές κινήσεις. Καθώς έκειτο στο φορείο, σε ημι-κώμα, έκανε μια δεύτερη, ηπιότερη κρίση.
Μόλις πέρασε η δεύτερη κρίση και ηρεμήσαμε, ο γιατρός διέταξε μερικές εξετάσεις. Μετά την ανασκόπηση των αποτελεσμάτων, αποφάνθηκε ότι είχε υποστεί μια πυρετική κρίση, δηλαδή μία που προκαλείται από ταχεία μεταβολή της θερμοκρασίας του σώματος προς τα πάνω ή προς τα κάτω. Είπε ότι ήταν συχνές σε βρέφη και μικρά παιδιά και δεν φαινόταν ιδιαίτερα ανήσυχος. Τα μητρικά μου ένστικτα αμφισβήτησαν τη διάγνωση, αλλά δεν ήμουν γιατρός, οπότε πήγαμε με ό,τι είπε.
Αυτή ήταν η πρώτη μας επαφή με τον κόσμο των κρίσεων. Λίγες εβδομάδες αργότερα είχε άλλη μια κρίση. Και μετά άλλη μία. Οι γονείς μας μας προέτρεψαν να ζητήσουμε δεύτερη γνώμη. Αυτός ο δεύτερος γιατρός αποφάσισε ότι η Judy έπρεπε να υποβληθεί σε μαγνητική τομογραφία, παρόλο που ο πρώτος γιατρός εξακολουθούσε να υποστηρίζει ότι ήταν απλώς πυρετικές κρίσεις και δεν βιαζόταν να κάνει την MRI. Πέρασαν αρκετές εβδομάδες μέχρι να την εντάξουν στο πρόγραμμα. Την επόμενη μέρα από την MRI, πήραμε τηλεφώνημα από το ιατρείο. Ένα ραντεβού με νευροχειρουργό είχε προγραμματιστεί για δύο ημέρες αργότερα. Η κατάσταση είχε αλλάξει από «δεν βιαζόμαστε» σε «θα είστε εκεί, χωρίς ερωτήσεις». Ο νευροχειρουργός είπε ότι η Judy είχε ένα AVM και προσπάθησε να εξηγήσει τι ήταν αυτό, αλλά οι περισσότερες πληροφορίες μού ξέφυγαν. Προγραμματίστηκε αγγειογραφία και εξηγήσεις διαδικασιών και απαιτήσεων για εμάς ως γονείς προστέθηκαν στο στρεσαρισμένο μυαλό μου. Καθώς προσπαθούσα να χωνέψω όλες τις πληροφορίες που λάμβανα σε ένα τηλεφώνημα, κατάλαβα ότι προετοιμάζονταν για την πιθανότητα χειρουργικής επέμβασης.
Οι προσευχές μας γίνονταν πιο θερμές καθώς προχωρούσαμε σε ένα EEG (ηλεκτροεγκεφαλογράφημα) και περισσότερες επισκέψεις σε γιατρούς. Επιθυμούσαμε τη θεραπεία του μωρού μας ώστε να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Η πίστη μας στον Θεό έπαιξε ρόλο καθώς προσπαθούσαμε να υποταχθούμε στο θέλημά Του. Φίλοι, συγγενείς και γνωστοί ενώθηκαν μαζί μας στην προσευχή.
Διατηρούσαμε ένα χονδρικής κατάστημα τροφίμων και πολλοί ντόπιοι μη-Μεννονίτες μας γνώριζαν. Είχαμε γίνει καλοί φίλοι με κάποιους Χριστιανούς από μια τοπική εκκλησία. Όταν άκουσαν τις συνθήκες, ρώτησαν αν μπορούσαν να κάνουν μια συνάντηση προσευχής για να επιθέσουν τα χέρια πάνω στη Judy και να προσευχηθούν για τη θεραπεία της. Παρότι η εκκλησία που πηγαίναμε συνήθως δεν το έκανε αυτό, εκτιμήσαμε την ειλικρίνειά τους και την πίστη τους στον Θεό, οπότε συμφωνήσαμε.
Ήρθε το βράδυ που μαζευτήκαμε στην εκκλησία τους με τον πάστορά τους και μερικά μέλη που μας γνώριζαν. Προσευχήθηκαν με τη σειρά και ανέλαβαν τη θεραπεία της Judy γιατί «ήξεραν» ότι ήταν θέλημα Του να τη θεραπεύσει. Συγκεκριμένα ζήτησαν να μην βρουν οι γιατροί τίποτε όταν θα έκαναν την αγγειογραφία. Έπειτα μας ζήτησαν να προσευχηθούμε. Αν και δεν είχαμε συνηθίσει να προσευχόμαστε δυνατά, ειδικά μπροστά σε άλλους, είχαμε εμπιστοσύνη ότι ο Θεός μπορούσε να θεραπεύσει το μωρό μας και θέλαμε να κάνουμε το δικό μας μέρος. Προσευχηθήκαμε για το θέλημα του Θεού και εκφράσαμε την αποδοχή μας σε ό,τι επέλεγε Εκείνος.
Την επόμενη μέρα, κάναμε την ώρα και μισή διαδρομή στο Παιδιατρικό Νοσοκομείο του Madison για την αγγειογραφία. Ο σκοπός αυτής της εξέτασης ήταν να εντοπίσουν τι προκαλούσε τις κρίσεις και να βρουν την ακριβή θέση του προβλήματος. Μετά την εξέταση, πήγαμε στο σπίτι για να περιμένουμε τα αποτελέσματα.
Δεν ήθελα να αφήσω την έλλειψη πίστης μου να μπλοκάρει τη θεραπεία της κόρης μου, και ήξερα ότι ο Θεός μπορούσε να τη θεραπεύσει, αλλά ποια ήμουν εγώ για να Του πω τι να κάνει; Καθώς παλεύαμε με αυτό, περιμέναμε νέα από το γιατρό.
Δύο ημέρες αργότερα λάβαμε τηλεφώνημα από το ιατρείο. Η νοσοκόμα στην άλλη άκρη της γραμμής μας είπε ότι η αγγειογραφία δεν είχε δείξει τίποτε! Φαινόταν να τους μπερδεύει. Δεν ήταν καθόλου αυτό που περίμεναν και δεν καταλάβαιναν γιατί δεν μπορούσαν να βρουν το πρόβλημα. Δόξα τω Θεώ! Θαυμάσαμε το θαύμα που είχε επιτελέσει.
Όταν πήγαμε τη Judy στο επόμενο ραντεβού με τον νευροχειρουργό, τον ρώτησα τι πρόβλημα είχε η Judy αφού η αγγειογραφία δεν βρήκε κάτι ασυνήθιστο. Είπε ότι φαινόταν πως υπήρχε μια μικρή αιμορραγία στον εγκέφαλό της, αλλά να μην ανησυχήσουμε γι' αυτό. Θεώρησα ότι ήταν μια από τις πιο περίεργες δηλώσεις που είχα ακούσει ποτέ. Πάντα είχα την εντύπωση ότι η αιμορραγία στον εγκέφαλο είναι πολύ σοβαρή και δεν πρέπει να την αγνοείς. Αλλά ήμουν αρκετά βέβαιη τι είχε συμβεί και είπα στον γιατρό για τις προσευχές. Η απάντησή του ήταν μη δεσμευτική και δεν μπορούσα να καταλάβω τι πραγματικά πίστευε.
Προγραμμάτισαν δεύτερη επίσκεψη για τη Judy και MRI σε έξι μήνες, κάτι που μου φάνηκε λίγο παράξενο, δεδομένου ότι δεν θεωρούσαν πως υπήρχε κάτι λάθος μαζί της. Δεν σκόπευα να χρειαστώ εκείνη την MRI ή το ραντεβού επειδή πίστευα ότι ο Θεός την είχε θεραπεύσει.
Εκείνο το καλοκαίρι, τη σταματήσαμε από τα αντισπασμωδικά φάρμακα και φαινόταν υγιής. Τα έξι μήνες σχεδόν είχαν περάσει και πιστεύαμε ότι τα προβλήματά της είχαν μείνει πίσω.
Τότε, μια εβδομάδα πριν από την προγραμματισμένη MRI, είχε μια κρίση. Τι σοκ! Πώς ήταν δυνατόν; Δεν την είχε θεραπεύσει ο Θεός;; Τι συνέβαινε; Ένιωσα προδομένη. Το μόνο που μπορούσα να ρωτήσω ήταν «Γιατί;» Και τώρα τι θα κάναμε;
Τέτοια συναισθηματική αναταραχή και βαθύς αυτοεξετασμός! Ένιωσα απογοητευμένη και κλονισμένη στην πίστη μου. Είχα πιστέψει στον Θεό και εκεί ήταν τελικά που κατέληγα κάθε φορά που πάλευα. Σταθερό σαν βράχος μέσα σε όλη την ταραχή ήταν η αλήθεια ότι ο Θεός υπάρχει και οι δρόμοι Του είναι πολύ πάνω από την κατανόησή μου. Βρήκα στον πυρήνα της πίστης μου στον Θεό ένα ασφαλές σημείο όπου Εκείνος γνωρίζει και έχει κατά νου το καλό μου. Και το σχέδιό Του μπορεί να μην περιλαμβάνει τα πράγματα που εγώ θέλω να συμβούν με τη δική μου περιορισμένη γήινη σκοπιά.
Τι γίνεται αν το σχέδιό Του είναι υψηλότερο; Τι γίνεται αν υπήρχε κάποιος που θα συναντούσαμε μέσα στην ιατρική μας πορεία που χρειαζόταν να δει τον Χριστό μέσα μας; Ήμασταν διατεθειμένοι να είμαστε το μάρτυρά Του σε βάρος της άνεσής μας και μιας ευκολότερης ζωής;
Το πολύτιμο κοριτσάκι μας τελικά υποβλήθηκε σε εγχείρηση στον εγκέφαλο όταν ήταν μόλις τριάμισι χρονών. Η αντιμετώπιση των κρίσεων, της χειρουργικής επέμβασης και των αμέτρητων εξετάσεων όλα αυτά τα χρόνια μας προκάλεσε όχι μικρό άγχος, αλλά ο Θεός είχε και εξακολουθεί να έχει σχέδιο, και τα «γιατί» που ρωτάμε μπορεί να μην αποκαλυφθούν μέχρι να Τον δούμε πρόσωπο με πρόσωπο.
Λοιπόν, ο Θεός πάντα απαντά στην προσευχή; Λέω ναι, απαντά. Κάποιες φορές λέει «Ναι» και παίρνουμε ό,τι ζητήσαμε· κάποιες φορές απαντά «Όχι» και δεν παίρνουμε ό,τι ζητήσαμε. Κάποιες φορές ψιθυρίζει «Περίμενε», και όταν έρθει ο καιρός Του με τον δικό Του τρόπο, μας επιτρέπει την επιθυμία της καρδιάς μας. Όπως ένα παιδί που εμπιστεύεται τους γονείς του, θα αφήσω τις απαντήσεις στις προσευχές μου στα χέρια του Παντοδύναμου Θεού μας και θα Τον εμπιστευτώ ότι ξέρει τι είναι καλύτερο για τη ζωή μου.
