Gebed raak God se plan vas en word die skakel tussen Sy wil en die bewerkstelliging daarvan op aarde. Wonderlike dinge gebeur, en ons kry die voorreg om die kanale van die Heilige Gees se gebed te wees.
—Elisabeth Elliot
In Mei 2001 het God ons gesin met ’n baba-meisie geseën. Die nuus het soos veldbrand versprei en baie opgewondenheid geskep. “Het julle gehoor die Ivans het ’n meisie?” Haar enigste suster was 14 jaar oud, en die laaste vyf babas was seuns gewees. So ’n spesiale baba verdien ’n spesiale naam. Ons het haar Judith Irene genoem na haar ouma en haar kortweg Judy genoem.
Die eerste 24 uur ná geboorte het Judy byna onafgebroke gesnor en gekreun. “Sy is ontevrede oor die geboorte,” het ek gegrap. Ná daardie eerste dag het sy in ’n normale baba-roetine gesetel met geen teken van iets ongewons nie.
Een oggend toe Judy omtrent 18 maande oud was, het ek in die sitkamer my persoonlike stil-tyd gehad. Sy was in die aangrensende kombuis toe ons ’n vreemde geluid hoor—’n ritmiese krap-donk. Ek het vragies na Ivan gekyk. “Wat is daardie geluid?” Met opgetrekte wenkbroue het hy sy skouers geskou. Toe die geluide voortgaan, het ek nuuskierig genoeg geword om uit my skisstoel te kom en in die rigting van die geluid te stap. ’n Onrusbarende vermoede het in die agterkant van my gedagtes opgesteek en met elke tree versterk. Toe ek die kombuis binnegaan, het Judy op die vloer gelê en ritmies geskok. Ek het nog nooit iemand in ’n aanval gesien nie, maar om een of ander rede het ek net geweet. Sy kry ’n aanval!
“Skal ons 911 bel?” Ivan het na die telefoon geloop. Ek het gedebatteer. Omdat Ivan ’n brandweerman was, het ons ’n noodskandeerder in die huis gehad. Ná jare se talle oproepe en die wete dat dit soms ’n rukkie kan neem vir die ambulans om te reageer, was ek nie rustig om by die huis te wag terwyl ons dogter ’n aanval gehad het nie.
“Kom ons vat haar in.” Ek was nie bereid om daar te sit en te wag totdat hulp sou arriveer nie.
Judy het nog steeds geskok. Ivan het haar van die vloer opgetel en aan my oorgegee sodat hy sy sleutels kon kry. Ek het Judy styf vashouend die deur toe gegaan. “Bring my skoene,” het ek oor my skouer geroep terwyl ek met die kouse-voet af die stoeptrappe af gehaas het en na die bakkie in die onderste oprit gehardloop het. Ivan het my ingehaal, die deur vir my oopgemaak en om die bestuurderkant gaan staan. Terwyl ek die kort, steil heuwel afkom, het my voete in die oggendbram gely, en ek het halfpad onder die vragmotor beland met een been vorentoe en die ander een teruggebuig onder my. Vir ’n oomblik het ek gedink ek het my been gebreek, maar ná ’n verstomde sekonde of twee het ek opgestaan, my kosbare las saamgetel en in die bakkie gesukkel. Judy het nog geskok en, erger nog, het nie meer behoorlik asemgehaal nie. Speeksel het in die mondhoeke versamel en in skuim verander. O my baba! Wat is verkeerd met haar? Gaan sy dood?! Dit is verstommend hoeveel gedagtes jou in so ’n situasie kan tref. Hoekom ry Ivan nie vinniger nie? Sy asemhaal nie! Ek het na die spoedmeter gekyk. Dit was heel regs. O, hy het vinnig gery. Met my hele liggaam en gedagtes het ek gereken dat ons by die hospitaal moet wees.
Ons het ’n reguit rit na die hospitaal gehad, en Ivan het reg voor die noodingang gestop. Ek het uit die bakkie gespring met my baba in my arms, oor my skouer geskree dat hy my skoene binne moet bring, en na die nooddeur gehardloop. ’n Verpleegster het net om die hoek aangekom en ek het my kosbare baba in haar geskokte arms gegooi. “Sy kry ’n aanval!” het ek gekir. Die verpleegster het een blik op Judy geneem, gedraai en met my in haar hakke deur die gang gehardloop. Teen die tyd wat ons in ’n kamer gekom het, het Judy uiteindelik opgehou skok. Terwyl sy op die draagbed gelê het, half-komaties, het sy in ’n tweede, ligter aanval geval.
Sodra sy uit die tweede aanval gekom het en dinge gekalmeer het, het die dokter ’n paar toetse bestel. Ná die oorsig van die toetsuitslae het die dokter besluit dat sy ’n koorsaanval gehad het, een wat veroorsaak word deur dat liggaamstemperatuur te vinnig op- of afbeweeg. Hy het gesê dit is algemeen by babas en jong kinders en het nie te veel kommer getoon nie. My ma-instinkte het sy diagnose bevraagteken, maar ek was geen dokter nie, so ons het gegaan met wat hy gesê het.
Dit was ons inleiding tot die wêreld van toevallen. ’n Paar weke later het sy nog ’n aanval gehad. En toe nog een. Ons ouers het ons aangemoedig om ’n tweede opinie te kry. Hierdie tweede dokter het besluit dat Judy ’n MRI moes hê, selfs al het die eerste dokter steeds volgehou dat sy net koorsaanvalle gehad het en nie haastig was om die MRI te laat doen nie. ’n Paar weke het verbygegaan voordat hulle haar in die skedule kon kry. Die dag ná die MRI het ons ’n oproep van die dokters se kantoor gekry. ’n Afsprake met ’n neurochirurg is vir twee dae later gemaak. Die situasie het verander van “geen haas” na “julle sal daar wees, geen vrae gevra nie”. Die neurochirurg het gesê Judy het ’n AVM en het probeer verduidelik wat dit was, maar die meeste van die inligting het reg oor my kop gevlieg. ’n Afsprake vir ’n angiogram is geskeduleer, en verduidelikings van prosedures en vereistes vir ons as haar ouers het by my draaiende brein gevoeg. Terwyl ek probeer het om al die inligting wat ek in een telefoongesprek ontvang het te verteer, het ek besef hulle berei voor vir die moontlikheid van ’n operasie.
Ons gebede het al hoe inniger geword terwyl ons deur ’n EEG (breinskandering om naar toevalsaktiwiteit te soek) en nog doktersbesoeke gegaan het. Ons het genesing vir ons baba begeer sodat sy ’n normale lewe kon hê. Ons geloof in God het in werking getree toe ons probeer het om onsself aan Sy wil oor te gee. Vriende, familie en bekendes het saam met ons gebid.
Ons het ’n graanwinkel besit, en baie plaaslike nie-Mennoniete het ons geken. Ons het goeie vriende geword met ’n paar Christene van ’n plaaslike kerk. Toe hulle van die omstandighede hoor, het hulle gevra of hulle ’n gebedsbyeenkoms kon hou om die hande op Judy te lê en vir haar genesing te bid. Alhoewel die kerk wat ons bywoon nie gewoonlik dit gedoen het nie, het ons hul opregtheid en geloof in God waardeer, so ons het ingestem.
Die aand het aangebreek toe ons by hulle kerk saamgekom het met hul predikant en sommige lidmate wat ons geken het. Hulle het beurten aangestel om te bid en het God se genesing vir Judy opgeëis omdat hulle “geweet” het dit was Sy wil om haar te genees. Hulle het spesifiek gevra dat die dokters niks sou vind toe hulle die angiogram doen nie. Toe het hulle ons gevra om te bid. Al was ons nie gewoond om hardop te bid nie, veral nie in die openbaar nie, het ons vertroue gehad dat God ons baba kon genees en wou ons ons deel doen. Ons het vir God se wil gebid en ons aanvaarding van wat Hy ookal kies uitgespreek.
Die volgende dag het ons die anderhalf uur se rit na Madison Children’s Hospital gemaak vir die angiogram. Die doel van hierdie toets was om te identifiseer wat haar aanvalle veroorsaak en om die presiese ligging daarvan te vind. Ná die toets het ons huis toe gegaan om die uitslae af te wag.
Ek wou nie hê my gebrek aan geloof moes my dogter se genesing blokkeer nie, en ek het geweet God kon haar genees, maar wie is ek om vir Hom te sê wat om te doen? Terwyl ek daarmee geworstel het, het ons op nuus van die dokter gewag.
Twee dae later het ons ’n oproep van die dokters se kantoor gekry. Die verpleegster aan die ander kant het ons vertel dat die angiogram niks getoon het nie! Dit het hulle blykbaar verbaas. Dit was glad nie wat hulle verwag het nie, en hulle het nie verstaan waarom hulle die probleem nie kon vind nie. Lof aan God! Ons het verwonderd gestaan oor die wonder wat Hy gewerk het.
Toe ons Judy na haar volgende afsprake met die neurochirurg geneem het, het ek hom gevra wat Judy se probleem was aangesien die angiogram niks uitsonderliks gevind het nie. Hy het gesê dit het gelyk of sy ’n klein hoeveelheid bloeding op haar brein gehad het, maar om nie daaroor te bekommer nie. Ek het gedink dit was een van die vreemdste stellings wat ek nog gehoor het. Ek het altyd gedink bloeding op die brein is baie ernstig en nie geïgnoreer moet word nie. Maar ek was redelik seker ek het geweet wat gebeur het en het die dokter oor die gebede vertel. Sy reaksie was nie-beslissend, en ek kon nie sien wat hy regtig dink nie.
Hulle het Judy vir ’n tweede doktersbesoek en MRI oor ses maande geskeduleer, wat ek bietjie vreemd gevind het, aangesien hulle nie gedink het daar was iets fout met haar nie. Ek het nie beplan om daardie MRI of afspraak nodig te hê nie omdat ek geglo het God het haar genees.
Daardie somer het ons haar van haar anti-aanvalmedikasie af gewean, en sy het gesond gelyk. Die ses maande was amper verby, en ons het geglo haar probleme was agter ons.
Toe, ’n week voor die geskeduleerde MRI, het sy ’n aanval gehad. Wat ’n skok! Hoe kon dit wees? Het God haar nie genees nie?? Wat gebeur? Ek het my verraai gevoel. Alles wat ek kon vra was: “Waarom?” En nou, wat sou ons doen?
Watter emosionele gevoelens van tumult en selfondersoek! Ek het teleurgesteld gevoel en in my geloof geskud. Ek het in God geglo en dit was uiteindelik waar ek elke keer uitgekom het wanneer ek geworstel het. Soos ’n rots onder al die onrus was die waarheid dat God is, en Sy weë is ver bo my verstand. Ek het by die kern van my geloof in God ’n veilige plek gevind waar Hy weet en my beste belang op het. En daardie plan mag nie die dinge insluit wat ek wil hê nie in my beperkte aarde-perspektief.
Wat as Sy plan hoër was? Wat as daar iemand was wat ons deur ons mediese reis sou ontmoet wat Christus in ons moes sien? Was ons bereid om Sy getuies te wees ten koste van ons gerief en ’n maklike lewe?
Ons kosbare dogtertjie het uiteindelik breinoperasie ondergaan toe sy slegs drie en ’n half jaar oud was. Om te worstel met toevallen, operasie en talle toetse oor die jare het ons nie geringe stres besorg nie, maar God het en het steeds ’n plan, en die “hoekom” wat ons vra mag nie onthul word totdat ons Hom aangesig tot aangesig sien nie.
So, beantwoord God altyd gebed? Ek sê ja, Hy doen. Soms sê Hy, “Ja,” en ons kry wat ons wil hê; soms is Sy antwoord “Nee,” en ons kry nie wat ons vra nie. Soms fluister Hy, “Wag”, en in Sy eie tyd en wyse laat Hy ons ons hart se begeerte ervaar. Soos ’n kind wat sy ouers vertrou, sal ek die antwoorde op my gebede in die hande van ons almagtige God laat en Hom vertrou om te weet wat die beste is vir my lewe.
