Το μεσημεριανό είχε τελειώσει και ήταν εκείνη η ευχάριστη ώρα της ημέρας όταν η μαμά έλεγε ότι ήταν ώρα για ξεκούραση. Επειδή η Έλι ήταν δέκα χρονών, δεν ήταν πια υποχρεωμένη να παίρνει καθημερινό υπνάκο, οπότε άρχισε να αποφασίζει πώς θα περάσει αυτόν τον ελεύθερο χρόνο. Της άρεσε να βρίσκεται έξω, έτσι ο ηλιόλουστος ουρανός και ο καθαρός αέρας αυτής της ιδιαίτερα όμορφης καλοκαιρινής μέρας την τράβηξαν σχεδόν έξω.
«Ξέρω!» σκέφτηκε μέσα της. «Αυτή θα ήταν μια τέλεια στιγμή να δοκιμάσω λίγο ξυλογλυπτική με εκείνο το μαχαίρι που μου έδωσε ο Πολ.»
Είχε περάσει μια εβδομάδα με τη θεία και τον θείο της που ζούσαν σε μία γειτονική κομητεία και ενώ ήταν εκεί, ο ξάδερφός της Πολ της είχε δώσει ένα μαχαίρι που είχε φτιάξει ο ίδιος. Είχε μια κοντή, στρογγυλή λαβή και είχε βάλει ένα μικρό κομμάτι χάλυβα στο ένα άκρο. Έπειτα είχε ακονίσει τη λάμα σε μια ωραία κοφτερή ακμή. Μπορούσε να σκαλίσει τα πιο αστεία προσωπάκια σε μικρά ξύλινα κομμάτια και η Έλι πάντα ανυπομονούσε να δει τι θα δημιουργούσε στη συνέχεια. Προσπάθησε να τον μιμηθεί, αλλά δεν φαινόταν πως σύντομα θα έκανε κάτι πολύ εντυπωσιακό. Παρ’ όλα αυτά, της άρεσε να προσπαθεί, οπότε πήρε το μαχαίρι από το συρτάρι στο δωμάτιό της και βγήκε έξω.
Η μεγάλη σφενδάμνια μπροστά από το παλιό τους πέτρινο αγροτόσπιτο την καλούσε. Τα χαμηλά κρεμαστά κλαδιά της φάνηκαν το τέλειο μέρος για να καθίσει και να δοκιμάσει ξανά εκείνο το μαχαίρι. Η Έλι διάλεξε μερικά μεγάλα κλαδάκια και μετά σκαρφάλωσε στο δροσερό ίσκιο του δέντρου. Μόλις βολεύτηκε, άρχισε να κόβει και να ξύνει τα κομμάτια ξύλου της. Ακόμα δεν μπορούσε να φτιάξει μάτια και μύτη, αλλά διασκέδαζε σκαλίζοντας εγκοπές και ξυρίζοντας μικρά κομμάτια φλούδας. Ήταν κάτι χαλαρωτικό με το οποίο ασχολιόταν απολαμβάνοντας τη γαλήνη του απογεύματος. Χαιρόταν πολύ που το δέντρο αυτό ήταν στην αυλή τους, και ήταν πολύ χαρούμενη που ο Πολ της είχε δώσει εκείνο το μαχαίρι για ξυλογλυπτική.
Μετά από λίγο, το κλαδί στο οποίο καθόταν η Έλι άρχισε να γίνεται τραχύ και σκληρό, και τα κλαδάκια που ξυλογλύπτονταν είχαν σχεδόν εξαφανιστεί. «Πρέπει να δω τι κάνουν τα αγόρια», σκέφτηκε. Μετακινήθηκε στο χαμηλότερο κλαδί και κάθισε έτοιμη, έτοιμη να πηδήξει κάτω όπως πάντα για να βγει από το δέντρο.
Παύση, κοίταξε το μαχαίρι στο χέρι της. «Ποτέ μην πηδάς από κανένα μέρος κρατώντας μαχαίρι στο χέρι!» η φωνή της μητέρας της αντήχησε στη μνήμη της. «Είναι κάτι πολύ επικίνδυνο. Μπορεί να κοπείς πολύ άσχημα.» Η Έλι έκατσε και το σκέφτηκε λίγο.
«Ναι, ξέρω ότι πιθανότατα αυτό είναι αλήθεια», είπε μέσα της. «Αλλά νομίζω ότι αν είμαι πολύ προσεκτική, θα μπορούσα να πηδήξω και θα γίνει καλά», συλλογίστηκε.
Έπιασε γερά το μαχαίρι στο δεξί της χέρι και μετά γρήγορα πήδηξε στο έδαφος. Μόλις προσγειώθηκε, ο αστράγαλός της στράβωσε και λύγισε κάτω από αυτήν. Έπεσε άσχημα στο αριστερό της πόδι. Και, ωχ όχι! εκείνο το μικρό μαχαίρι είχε βυθιστεί στον αριστερό καρπό της καθώς προσπαθούσε να κρατήσει την ισορροπία της. Το τράβηξε γρήγορα έξω και παρακολούθησε, με την καρδιά της να χτυπά γρήγορα, το αίμα να βγαίνει, σκοτεινό και ζεστό. Ήταν μια μικρή κοπή, μόλις περίπου ένα τέταρτο της ίντσας, αλλά είχε μπει αρκετά βαθιά.
Τι να κάνει τώρα; Ναι, δεν υπήρχε αμφιβολία, η μαμά της είχε δίκιο τελικά! Στην καρδιά της ήξερε ότι το σωστό θα ήταν να πάει αμέσως στη μητέρα της και να της πει τι είχε κάνει. Αλλά ένιωθε ένοχη και ντροπιασμένη. Ήξερε πως δεν έπρεπε να πηδήξει κρατώντας εκείνο το μαχαίρι, και παρ’ όλα αυτά το είχε κάνει. Με ενοχή, πάτησε γρήγορα τον αντίχειρά της πάνω από το τραύμα και μπήκε στο σπίτι. Η αιμορραγία σύντομα σταμάτησε, και αφού βρήκε ένα μικρό αυτοκόλλητο επίδεσμο και το τοποθέτησε στο κόψιμο, σιωπηλά έβαλε το μαχαίρι στη θέση του και βρήκε ένα βιβλίο να διαβάσει. Δεν είπε ποτέ στη μαμά της τι είχε κάνει μέχρι πολλά χρόνια αργότερα, όταν ήταν πια ενήλικας.
Σήμερα, καθώς κοιτάζει αυτή την ουλή, που είναι ακόμα ορατή από πριν σαράντα χρόνια, αναρωτιέται γιατί ο Θεός την είχε προστατέψει. Είχε υπάρξει ένα ανόητο μικρό κορίτσι που δεν πήγε αμέσως στη μητέρα της να εξομολογήσει αυτό που είχε κάνει. Θα μπορούσε να είχε πάθει σοβαρή μόλυνση από το κόψιμο με ένα βρώμικο, ελαφρώς σκουριασμένο μαχαίρι. Παρ’ όλο που συμπεριφέρθηκε ανόητα, είναι ευγνώμων που ο Θεός την προστάτεψε, αλλά εξακολουθεί να εύχεται να είχε εξομολογηθεί την ανυπακοή της στη μητέρα της.
Δεν είναι ποτέ σοφό να κρύβεις οτιδήποτε από τους γονείς σου. Πρέπει να γνωρίζουν τα λάθη που κάνεις, όση ντροπή ή ταπείνωση και αν νιώθεις. Οι γονείς πρέπει να γνωρίζουν όλα όσα συμβαίνουν στα παιδιά τους. Είναι σχέδιο του Θεού οι πατέρες και οι μητέρες να είναι εκεί για τα παιδιά τους, να σε βοηθούν όταν τραυματίζεσαι και να σε καθοδηγούν και να σε διδάσκουν καθώς μαθαίνεις πώς να είσαι καλό, υπάκουο παιδί. Ο τρόπος του Θεού είναι πάντα ο καλύτερος.
