Έχω ακούσει πολλούς χριστιανούς να λένε ότι δεν είναι ικανοποιημένοι από τη σχέση τους με τον Θεό. Αναρωτιούνται γιατί ο Θεός δεν τους μιλά όπως μιλούσε στους ανθρώπους της Βίβλου ή ακόμη και της πρώτης εκκλησίας. Έχω σκεφτεί συχνά αυτό το θέμα και κατά καιρούς έχω νιώσει το ίδιο. Έχω καταλάβει ότι ο Θεός εξακολουθεί να μιλά στα παιδιά Του και σήμερα, όπως έκανε πάντα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν ακούμε πάντοτε.
Ωστόσο, σας λέω την αλήθεια· σας συμφέρει να φύγω εγώ· γιατί, αν δεν φύγω, ο Παράκλητος δεν θα έρθει σε σας· αν όμως φύγω, θα τον στείλω σε σας. Και όταν έρθει, θα ελέγξει τον κόσμο για την αμαρτία, τη δικαιοσύνη και την κρίση: –Ιω 16:7-8.
Έχω εξαιρετική ακοή. Ωστόσο, έπρεπε να αναρωτηθώ αν ακούω μόνο όσα και όσους θέλω και, χωρίς να το συνειδητοποιώ, αποκλείω όσα δεν θέλω να ακούσω.
Σήμερα ο θεός αυτού του κόσμου έχει γεμίσει τη ζωή των ανθρώπων με περισπασμούς και, μολονότι δεν είναι όλοι κακοί, εκείνος (ο Σατανάς) θέλει την προσοχή και την εστίασή μας στραμμένες σε άλλα πράγματα· κι έτσι, όταν ο Θεός μάς μιλά, δεν ακούμε. Τι συμβαίνει, λοιπόν, όταν σταματάμε να ακούμε τον Θεό; Εκείνος σταματά να μιλά και τελικά απομακρυνόμαστε από την αλήθεια. Ο Θεός έδωσε σε όλους συνείδηση. Είναι κάτι υπέροχο, που μας κρατά στον στενό και ίσιο δρόμο. Όμως ο λόγος του Θεού λέει ότι, αν συνεχίσουμε να αγνοούμε τα κεντρίσματα του Πνεύματος, η συνείδησή μας θα πάψει να λειτουργεί σωστά. Το Πνεύμα λέει ρητά ότι στους έσχατους καιρούς μερικοί θα αποστατήσουν από την πίστη, προσέχοντας πνεύματα πλάνης και διδασκαλίες δαιμονίων· θα λένε ψέματα με υποκρισία, έχοντας καυτηριασμένη τη συνείδησή τους· –Α΄ Τιμ 4:1-2. Με άλλα λόγια, κάνουμε το κακό, αλλά επειδή η συνείδησή μας δεν λειτουργεί πια, δεν αισθανόμαστε τίποτα. Αρχίζουμε να δικαιολογούμε τις πράξεις μας· έχουμε πάντα δίκιο.
Θυμάμαι, πριν από χρόνια, καθώς οδηγούσα προς τη δουλειά, είδα ένα περιπολικό να έρχεται προς το μέρος μου. Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν φορούσα τη ζώνη ασφαλείας μου, κι έτσι την έβαλα διακριτικά, ελπίζοντας πως δεν το είχε προσέξει. Προς απογοήτευσή μου, έκανε αναστροφή και με σταμάτησε. Μου έκανε μια πολύ ευθεία ερώτηση: «Κύριε, μόλις τώρα βάλατε τη ζώνη ασφαλείας σας όταν με είδατε;»
Χαμογέλασα και του είπα απολογητικά πως ναι. Γύρισε στο αυτοκίνητό του και, λίγα λεπτά αργότερα, επέστρεψε. Μου είπε ότι βλέπει πολλούς ανθρώπους να κάνουν το ίδιο. Τον βλέπουν και βάζουν γρήγορα τη ζώνη τους, αλλά ποτέ κανείς δεν το έχει παραδεχτεί. Όλοι επιμένουν ότι φορούσαν ήδη τη ζώνη τους. Μου έδωσε μια προειδοποίηση και με ευχαρίστησε που ήμουν ειλικρινής.
Είναι λυπηρό ότι σήμερα τόσο πολλοί άνθρωποι δεν ακούν πια τη συνείδησή τους, η οποία τους λέει να κάνουν το σωστό. Αντίθετα, ακόμη κι όταν ξέρουν ότι έχουν άδικο, αντιδρούν προσπαθώντας να αρνηθούν ή να δικαιολογήσουν το λάθος τους. Αυτό το περιμένουμε από τον κόσμο, αλλά μήπως βλέπουμε αυτή την πρακτική όλο και συχνότερα στην εκκλησία σήμερα; Έχω ακούσει ακόμη και πολλούς ανθρώπους να χρησιμοποιούν τη Βίβλο για να δικαιολογήσουν τις αδικοπραγίες τους. Σταματήσαμε να ακούμε τον Θεό; Μήπως καλομάθαμε τον «εαυτό» μας σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην μπορούμε πια να παραδεχτούμε όταν έχουμε άδικο; Θα προτιμούσαμε να φαινόμαστε «σωστοί» και να έχουμε ένοχη συνείδηση; Ή να ταπεινωθούμε, να παραδεχτούμε την αποτυχία μας και να χαρούμε με καθαρή συνείδηση; Φίλοι μου, εκτιμούμε την καθαρή συνείδηση; Μπορούμε να πούμε μαζί με τον απόστολο Παύλο ότι …έζησα με κάθε αγαθή συνείδηση ενώπιον του Θεού μέχρι σήμερα … να έχω πάντοτε συνείδηση καθαρή από κάθε προσβολή προς τον Θεό και προς τους ανθρώπους –Πρ 23:1-24:16.
Ας εξετάσουμε την αφήγηση για τον Δαβίδ και τη Βηθ-σαβεέ. Ο Δαβίδ ήταν άνθρωπος σύμφωνα με την καρδιά του Θεού· γιατί, λοιπόν, συνέβη αυτό; Η αφήγηση βρίσκεται στο Β΄ Σαμουήλ, κεφάλαιο 11. Ήταν η εποχή που οι βασιλιάδες έβγαιναν σε πόλεμο, και εκείνοι πολεμούσαν τους γιους του Αμμών. Όμως ο Δαβίδ παρέμεινε στην Ιερουσαλήμ. Όταν αρχίζουμε να κάνουμε τα πράγματα όπως θέλουμε και αγνοούμε το κάλεσμα του Θεού στη ζωή μας, εμποδίζουμε το Πνεύμα. Έτσι, ο Δαβίδ απλώς τριγυρνούσε· λέει πως ο Δαβίδ ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του. Αναζητούσε τον Θεό; Δεν φαίνεται. Μια αρχαία παροιμία λέει ότι «η αργία είναι το εργαστήρι του διαβόλου». Ο Δαβίδ αποφασίζει να κάνει μια βόλτα στην ταράτσα. Ήταν άραγε αθώος ο Δαβίδ ακόμη και τότε; Ίσως ήδη ήξερε ότι μπορούσε να δει αυτή τη γυναίκα από την ταράτσα του; Ίσως είχε μπει στον πειρασμό και παλιότερα, «το δειλινό», να κοιτάξει προς το σπίτι της Βηθ-σαβεέ. Όπως κι αν είχε, τώρα βρέθηκε σε μια δύσκολη κατάσταση. Αυτό που με εκπλήσσει είναι ότι δεν σκέφτηκε καθόλου — ο Δαβίδ δεν φαίνεται να δίνει στη συνείδησή του ούτε στιγμή για να λειτουργήσει. Απλώς έστειλε αγγελιοφόρους να τη φέρουν κοντά του και έπειτα κοιμήθηκε μαζί της. Και πάλι, φαίνεται πως η συνείδηση του Δαβίδ δεν λειτουργεί. Αντίθετα, περνά αμέσως στη συγκάλυψη. Καλεί τον σύζυγο της Βηθ-σαβεέ και τελικά φροντίζει να σκοτωθεί… κι έπειτα παντρεύεται τη Βηθ-σαβεέ. Όμως ο Θεός δεν είχε τελειώσει με τον Δαβίδ. Στο Β΄ Σαμουήλ, κεφάλαιο 12, λέει ότι ο Θεός έστειλε τον Νάθαν στον Δαβίδ. Συχνά, προτού μας παραδώσει ο Θεός στην πορεία μας, στέλνει έναν αγγελιοφόρο. Ίσως είναι ένας αδελφός στην εκκλησία, ίσως ένας εκκλησιαστικός ηγέτης. Έχουμε επίγνωση των αγγελιοφόρων που μας στέλνει ο Θεός και τους ακούμε;
Ο Νάθαν πήγε στον Δαβίδ και του διηγήθηκε μια ιστορία…
Υπήρχαν δύο άνθρωποι σε μια πόλη· ο ένας ήταν πλούσιος και ο άλλος φτωχός. Ο πλούσιος είχε πάρα πολλά κοπάδια και αγέλες. Ο φτωχός, όμως, δεν είχε τίποτε, παρά μόνο ένα μικρό θηλυκό αρνί, που είχε αγοράσει και μεγαλώσει· κι αυτό μεγάλωσε μαζί του και με τα παιδιά του, έτρωγε από το φαγητό του, έπινε από το ποτήρι του και κοιμόταν στην αγκαλιά του· ήταν γι’ αυτόν σαν κόρη.
Κάποτε ήρθε ένας ταξιδιώτης στον πλούσιο, κι εκείνος λυπήθηκε να πάρει από το δικό του κοπάδι ή από το δικό του κοπάδι βοοειδών για να ετοιμάσει φαγητό για τον οδοιπόρο που είχε έρθει σ’ αυτόν· πήρε, λοιπόν, το αρνί του φτωχού και το ετοίμασε για τον άνθρωπο που είχε έρθει σ’ αυτόν. Και ο Δαβίδ οργίστηκε πάρα πολύ εναντίον εκείνου του ανθρώπου και είπε στον Νάθαν: «Όπως ζει ο Κύριος, ο άνθρωπος που έκανε αυτό αξίζει τον θάνατο· και θα αποζημιώσει το αρνί στο τετραπλάσιο, επειδή έκανε αυτό το πράγμα και δεν έδειξε οίκτο». Και ο Νάθαν είπε στον Δαβίδ: «Εσύ είσαι αυτός ο άνθρωπος»… –Β΄ Σαμ 12:4-7.
Τώρα ο Δαβίδ ήρθε αντιμέτωπος με την αμαρτία του· υπήρχε ακόμη χρόνος. Ο Δαβίδ μετανόησε με γνήσια θεοσεβή λύπη και συγχωρήθηκε (διαβάστε τον Ψαλμό 51).
Ο Δαβίδ θα μπορούσε να θυμώσει με τον Νάθαν και να τον σκοτώσει. Ή τι θα γινόταν αν ο Νάθαν αρνιόταν να πάει να μιλήσει στον Δαβίδ επειδή τον φοβόταν; Πιστεύω ότι, όταν θέλουμε καθαρή συνείδηση, οι άνθρωποι γύρω μας θα το καταλάβουν και θα τους είναι εύκολο να έρθουν να μας μιλήσουν για την αμαρτία στη ζωή μας. Πολύ συχνά, όμως, συμβαίνει το αντίθετο· προτιμάμε να ζούμε όπως θέλουμε και να προφυλασσόμαστε από τη συμβουλή των άλλων, και όταν ένας αδελφός ή μια αδελφή έρχεται να μας μιλήσει, θυμώνουμε και δεν ξανάρχονται να μας μιλήσουν.
Ο δρόμος του άφρονα φαίνεται σωστός στα μάτια του· εκείνος όμως που ακούει συμβουλές είναι σοφός –Παρ 12:15.
Αν ο Νάθαν αρνιόταν να μιλήσει στον Δαβίδ, ίσως ο Δαβίδ να μην έβλεπε ποτέ την αμαρτία του. Είναι ευθύνη μας να μιλάμε ο ένας στον άλλο, κι αυτό οδηγεί σε καθαρή συνείδηση. Συχνά δεν είναι ευχάριστο όταν μας κεντρίζει η συνείδησή μας, όμως έτσι το σχεδίασε ο Θεός, ώστε να ενεργούμε όταν έχουμε ένοχη συνείδηση. Δυστυχώς, στον λόγο του Θεού υπάρχουν πολλές άλλες αφηγήσεις όπου κάποιος αρνήθηκε να μετανοήσει και ξεχύθηκε η κρίση του Θεού.
Όταν μας κεντρίζει η συνείδησή μας, έχουμε δύο επιλογές: είτε να θυμώσουμε και να αρνηθούμε είτε να ταπεινωθούμε και να μετανοήσουμε. Είναι πραγματικά τόσο απλό. Τι κάνουμε όταν ο Θεός μάς μιλά μέσω της συνείδησής μας; Συντριβόμαστε;
Στο βιβλίο των Πράξεων έχουμε μερικές αφηγήσεις για το πώς αντέδρασαν οι άνθρωποι όταν κεντρίστηκε η συνείδησή τους. Η πρώτη αφήγηση βρίσκεται στο κεφάλαιο 2, την ημέρα της Πεντηκοστής. Ο Πέτρος γέμισε με Άγιο Πνεύμα, ύψωσε τη φωνή του και είπε μερικά πολύ σκληρά πράγματα στο μεγάλο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί. Λέει ότι, όταν ο Πέτρος τελείωσε το κήρυγμα, οι άνθρωποι ένιωσαν συντριβή στην καρδιά τους. Πώς αντέδρασαν, λοιπόν, αυτοί οι άνθρωποι; …είπαν στον Πέτρο και στους υπόλοιπους αποστόλους: «Άνδρες αδελφοί, τι να κάνουμε;» Και ο Πέτρος τούς είπε: «Μετανοήστε, και ας βαπτιστεί ο καθένας σας στο όνομα του Ιησού Χριστού για άφεση των αμαρτιών σας, και θα λάβετε τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος» –Πρ 2:37-38. Και περίπου 3.000 ψυχές προστέθηκαν στη Βασιλεία.
Όταν ανταποκρινόμαστε σ’ αυτό το κέντρισμα της καρδιάς ή στη φωνή του Θεού στη συνείδησή μας, ο Θεός μάς ακούει και θα μας συγχωρήσει! Ωστόσο, αν γυρίσουμε λίγες σελίδες στις Βίβλους μας, βλέπουμε μια άλλη αντίδραση στο κέντρισμα του Θεού στη συνείδησή μας.
Στις Πράξεις, κεφάλαιο 5, βλέπουμε ότι οι απόστολοι περιόδευαν κηρύττοντας και θεραπεύοντας τους αρρώστους, και ο αρχιερέας μαζί με όσους ήταν μαζί του τούς έβαλαν στη φυλακή. Όμως ο Θεός άνοιξε τις πόρτες και τους ελευθέρωσε. Προσέξτε ότι αυτή η ομάδα, που αποτελούνταν πιθανότατα από πολύ νέους άντρες και νέους στην πίστη, σηκώθηκε νωρίς το επόμενο πρωί και πήγε στον ναό για να διδάξει. Ήταν ολοκληρωτικά αφοσιωμένοι. Εκείνη την ημέρα ο αρχιερέας θέλησε να μιλήσει με τους μαθητές, γι’ αυτό έστειλε κάποιον στη φυλακή, αλλά εκείνοι δεν ήταν εκεί. Τότε ήρθε κάποιος και τους είπε: «Να, οι άντρες που βάλατε στη φυλακή στέκονται στον ναό και διδάσκουν τον λαό» –Πρ 5:25. Πήγαν, λοιπόν, στον ναό και τους έφεραν στον αρχιερέα. Τότε ο Πέτρος άρχισε και πάλι να μιλά με τόλμη, λέγοντάς τους ότι πρέπει να υπακούμε στον Θεό και όχι στους ανθρώπους: …εμείς είμαστε μάρτυρές του γι’ αυτά τα πράγματα· και το Άγιο Πνεύμα επίσης, το οποίο ο Θεός έδωσε σ’ εκείνους που υπακούουν σ’ αυτόν. Όταν τα άκουσαν αυτά, ένιωσαν βαθιά πληγωμένοι στην καρδιά και αποφάσισαν να τους σκοτώσουν –Πρ 5:32-33.
Και πάλι βλέπουμε τον Θεό να μιλά και να ελέγχει τη συνείδηση· προσέξτε όμως την αντίδρασή τους στη φωνή του Θεού: «Αποφάσισαν να τους σκοτώσουν». Παρόλο που είμαστε πιστοί, εξακολουθούμε να αντιδρούμε με παρόμοιο τρόπο όταν μας κεντρίζει η συνείδησή μας. Θέλουμε να εξουδετερώσουμε ό,τι μας ειπώθηκε. Όπως ο Δαβίδ φρόντισε να σκοτωθεί ο Ουρίας, οι Σαδδουκαίοι επιδίωξαν να σκοτώσουν τους μαθητές, ο Ηρώδης αποκεφάλισε τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και ο κόσμος σκότωσε τον Κύριό μας, έτσι κι εμείς αποφεύγουμε ανθρώπους που λένε την αλήθεια και τα δύσκολα πράγματα που θέλει ο Θεός να ακούσουμε. Ο Κύριος μισείται από τον κόσμο επειδή μαρτυρεί …γι’ αυτόν, ότι τα έργα του είναι πονηρά –Ιω 7:7.
Ίσως αρχίζουμε να έχουμε κνησμό στα αυτιά και να ακούμε μόνο όσα θέλουμε. Απαλλασσόμαστε από την παρουσία ανθρώπων που μας αγαπούν και θέλουν να μιλήσουν στη ζωή μας. Συχνά ξεχνάμε ότι η συνείδησή μας είναι δώρο από τον Θεό και πολύ σημαντικό μέρος της ζωής ενός πιστού. Όταν πάψει να λειτουργεί, έχουμε μεγάλο πρόβλημα.
Η ένοχη συνείδηση έχει αποδειχθεί εξαιρετικά δύσκολο πράγμα να αντιμετωπιστεί. Έχει οδηγήσει πολλούς στα ναρκωτικά και στο αλκοόλ. Έχει επίσης κάνει πολλούς, όπως τον Ιούδα, να βάλουν τέλος στη ζωή τους. Πολλοί δεν καταλαβαίνουν ότι η ταραγμένη συνείδηση είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Θεός καλεί κάποιον κοντά Του. Υπάρχει μεγάλη ελπίδα για μια κακή συνείδηση. Δεν είναι τα χάπια, τα μαθήματα, τα ναρκωτικά ή η ψυχαγωγία. Είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός και μόνο Αυτός. Είναι αδύνατο να πνίξεις μια κακή συνείδηση.
Χειρότερη από μια κακή συνείδηση είναι μια καυτηριασμένη συνείδηση. Αυτό συμβαίνει όταν κάποιος αγνοεί για τόσο πολύ καιρό το κάλεσμα του Θεού να μετανοήσει και να απομακρυνθεί από το κακό του, ώστε Εκείνος τον παραδίδει στην αμαρτία του. Τον αφήνει να πιστεύει ότι αυτό που κάνει είναι εντάξει. Αυτή είναι μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση και λίγοι βρίσκουν τον δρόμο της επιστροφής στην αλήθεια.
Πριν από εκατό χρόνια ήταν συνηθισμένο μια πόλη ή ένα χωριό να έχει μόνο έναν σερίφη για να ελέγχει την εγκληματικότητα. Πριν από σαράντα χρόνια, κάποιος ρώτησε έναν από αυτούς τους σερίφηδες, που είχαν πλέον συνταξιοδοτηθεί, πώς κατάφερναν να ελέγχουν μόνοι τους όλη την εγκληματικότητα. Εκείνος είπε ότι ήταν εύκολο· τότε η συνείδηση των ανθρώπων λειτουργούσε ακόμη. Συνέχισε λέγοντας ότι οι περισσότεροι εγκληματίες τελικά παραδίδονταν μόνοι τους. Προτιμούσαν να αντιμετωπίσουν τη φυλακή παρά να συνεχίσουν να ζουν με ένοχη συνείδηση.
Σήμερα υπάρχουν πολλοί εγκληματίες που διαφεύγουν, και άνθρωποι παντού ζουν άνετα μέσα στην αμαρτία. Φαίνεται ότι η συνείδησή τους δεν λειτουργεί πια, έχει καυτηριαστεί με πυρακτωμένο σίδερο. Αυτό δεν είναι η σημερινή μου ανησυχία· η ανησυχία μου είναι η εκκλησία του Ιησού Χριστού. Έχουμε καθαρή συνείδηση ενώπιον του Θεού; Περιμένουμε πραγματικά με λαχτάρα την επιστροφή του Κυρίου; Έχουμε χαρά στη ζωή μας, στις σχέσεις μας και στους γάμους μας; Επιδιώκουμε ενεργά τη Βασιλεία του Θεού ή προσπαθούμε να καθησυχάσουμε τη συνείδησή μας με τους τρόπους του κόσμου, τα χρήματα, την ψυχαγωγία, τις απολαύσεις και τα παρόμοια;
Τα παιδιά μου ήθελαν εδώ και καιρό έναν σκύλο, κι έτσι τελικά αποφάσισα πως είχε έρθει η ώρα και έφερα ένα κουτάβι στο σπίτι. Τους επόμενους μήνες τα παιδιά το αγάπησαν πολύ. Έπειτα κάποιος το έκλεψε. Τα παιδιά ήταν συντετριμμένα και προσεύχονταν κάθε βράδυ να φέρει ο Θεός πίσω το κουτάβι. Μια μέρα, καθώς γυρίζαμε με τα πόδια από την κυριακάτικη σύναξη, ένα κουτάβι έτρεξε από ένα μικρό σπίτι, πηδώντας και κλαψουρίζοντας. Καταλάβαμε αμέσως ότι ήταν το δικό μας κουτάβι. Πήγα στο σπίτι και ρώτησα τον άντρα αν αυτός ήταν ο σκύλος του. Είπε πως ναι, κι έτσι τον ρώτησα από πού τον είχε πάρει. Ο άντρας ισχυρίστηκε ότι είχε αγοράσει τον σκύλο. Τότε τον ρώτησα αν ήταν χριστιανός· με ενοχή είπε πως ήταν. Χαμογέλασα και του είπα ότι θα έπρεπε να ξέρει πως ο Θεός γνωρίζει την αλήθεια, πως ο Θεός βλέπει τα πάντα. Του χτύπησα φιλικά την πλάτη και πήγαμε σπίτι.
Ύστερα περιμέναμε… και πράγματι, ακούστηκε χτύπος στην πόρτα. Όταν άνοιξα, είδα τον άντρα να κρατά το κουτάβι μας. Είπε ότι λυπόταν και μας το επέστρεψε. Του έσφιξα το χέρι και του είπα ότι ο Θεός ήταν ευχαριστημένος με την ανταπόκρισή του στη συνείδησή του. Ο άντρας έφυγε χωρίς κουτάβι, αλλά με κάτι πολύ ανώτερο: καθαρή συνείδηση ενώπιον του Θεού.
Όταν επιλέγουμε να αγνοούμε τη συνείδησή μας, τελικά γινόμαστε πικρόχολοι· πιστεύουμε ότι όλοι θέλουν να μας βλάψουν. Έχουμε πρόβλημα με τα κηρύγματα που ακούμε, έχουμε πρόβλημα με τον σύζυγο ή τη σύζυγό μας και τα παιδιά μας. Κλεινόμαστε στον εαυτό μας, απομακρυνόμαστε από τον Θεό και τον λαό Του.
Αν διαπιστώνεις ότι βρίσκεσαι σε αυτή την κατάσταση, θυμήσου: ένας καθαρός ουρανός απέχει μόνο μία προσευχή.
Οι θυσίες του Θεού είναι πνεύμα συντετριμμένο· καρδιά συντετριμμένη και ταπεινωμένη, Θεέ μου, δεν θα την περιφρονήσεις –Ψαλ 51:17.
◆ ◆ ◆ ◆ ◆ ◆ ◆ ◆
