Μόνο όταν ραγίζει η καρδιά μου,
όταν γύρω μου φουντώνει η σύγχυση,
αναζητώ στ’ αλήθεια την αγκαλιά του Σωτήρα μου
και στρέφεται προς Εκείνον η θέλησή μου;
Μόνο όταν απλώνεται το σκοτάδι,
κι όταν δεν μπορώ να βρω τον δρόμο μου·
ή όταν με ρωτούν κάτι που δεν γνωρίζω,
σκέφτομαι να σταματήσω και να προσευχηθώ;
Μόνο όταν νιώθω
τις δυνάμεις του κακού να μαζεύονται γύρω μου,
αναζητώ την προστασία Του,
για να βρω καταφύγιο στην αγκαλιά Του;
Ω, ανόητη καρδιά μου!
Πώς μπορείς να Τον αποκαλείς τον καλύτερό σου φίλο,
όταν μόνο στις δοκιμασίες σου
βασίζεσαι σ’ Εκείνον;
Τον χρειάζεσαι και στις καλές στιγμές,
ίσως ακόμη πιο απεγνωσμένα·
γιατί είναι ευκολότερο να ξεχάσεις να Τον αναζητήσεις
όταν νομίζεις πως βλέπεις τον δρόμο μπροστά σου.
Ακόμη κι όταν δεν καταφέρνεις να Τον ακούσεις,
όταν δεν μένεις κοντά Του,
θα σε ακούσει όταν Του φωνάξεις
και Του εμπιστευτείς τα βάσανά σου.
Μα πόσο καλύτερα θα ήταν
να αναζητάς με θέρμη το πρόσωπό Του
τόσο στις πιο ήρεμες στιγμές της ζωής
όσο και στις πιο δύσκολες!
Να Τον αναζητάς και να Τον γυρεύεις, να μένεις κοντά Του,
να μοιράζεσαι τη χαρά και τη λύπη,
τα άγνωστα να τα αφήνεις στα χέρια Του· Εκείνος θα είναι στο πλευρό σου
για ό,τι κι αν φέρει το αύριο.
