Κάτι που έχω παρατηρήσει επανειλημμένα καθώς διαβάζω τον Λόγο του Θεού είναι ότι ο λαός του Θεού έχει πεποίθηση. Σκεφτείτε τον Νώε. Όταν ο Θεός τού είπε να κατασκευάσει μια κιβωτό, δεν δίστασε καθόλου. Τα επόμενα 120 χρόνια τα πέρασε κάνοντας ακριβώς αυτό, με πεποίθηση. Έπειτα σκέφτομαι τον Αβραάμ, που με πεποίθηση έκανε ό,τι του ζητούσε ο Θεός, ακόμη κι όταν του ζήτησε να θυσιάσει τον μοναχογιό του. Δεν μπορούμε να μιλάμε για πεποίθηση χωρίς να αναφέρουμε τον Χάλεβ και τον Ιησού του Ναυή, οι οποίοι, αφού άκουσαν όλους τους συντρόφους τους να εκφράζουν αμφιβολίες, περιέγραψαν με πεποίθηση τι έπρεπε να κάνουν με αυτή τη νέα γη της Χαναάν: …Ας ανεβούμε αμέσως, και ας την κυριεύσουμε· διότι ασφαλώς μπορούμε να υπερισχύσουμε εναντίον της –Αριθμοί 13:30.
Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τον Δαβίδ, που βγήκε και αποστόμωσε τον μεγάλο αρνητή — τον Γολιάθ. Ούτε μπορούμε να ξεχάσουμε τον Δανιήλ, τον Γεδεών, τον Ιώβ, τον Ιεζεκιήλ, τον Ησαΐα ή τον Ιερεμία και όλα όσα έκαναν με πεποίθηση. Καθώς μελετούμε καθέναν από αυτούς τους άνδρες της πίστης και πολλούς άλλους, βλέπουμε καθαρά ότι είχαν μεγάλη πεποίθηση στον Θεό τους!
Κάποιοι μπορεί να πουν ότι αν ο Θεός ενεργούσε σήμερα με τον ίδιο τρόπο όπως τότε, θα είχαμε μεγαλύτερη πεποίθηση. Ίσως, αν ο Θεός εξακολουθούσε να είναι Θεός της Παλαιάς Διαθήκης, να ήταν ευκολότερο. Αν μας οδηγούσε στη μάχη, κατέστρεφε τους εχθρούς μας, χώριζε τις θάλασσες και έκανε ψωμί να πέφτει από τον ουρανό, τότε θα είχαμε μεγαλύτερη πεποίθηση σ’ Αυτόν.
Ας εξετάσουμε τώρα την Καινή Διαθήκη. Είναι εντελώς διαφορετική. Ο λαός του Θεού διατάζεται να αφήσει τα πάντα για χάρη του Χριστού. Του υπόσχονται ότι ο κόσμος θα τον μισήσει. Του λένε ότι είναι δύσκολο να μπει ένας πλούσιος στη βασιλεία του Θεού. Του εγγυώνται ότι θα είναι μακάριος αν υποφέρει, αν είναι φτωχός, αν πεινάει και αν πενθεί.
Μπορούν οι άνθρωποι να έχουν ακόμη πεποίθηση σε έναν Θεό που ζητά από τον λαό Του να Τον ακολουθήσει κάτω από αυτές τις συνθήκες; Ναι! Οι μαθητές το απέδειξαν. Περιόδευαν κηρύττοντας και διδάσκοντας. Τους καταδίωκαν και τους έδερναν επανειλημμένα. Ο διάκονος Στέφανος έδειξε μεγάλη πεποίθηση όταν τον έφεραν ενώπιον των καταπιεστών του, ακόμη κι όταν εκείνοι άρχισαν να τρίζουν τα δόντια τους εναντίον του και να τον λιθοβολούν. Ο Στέφανος έδειξε πεποίθηση μέχρι την τελευταία, οδυνηρή του ανάσα.
Πριν γίνει ο απόστολος Παύλος, ο Σαύλος ήταν εχθρός του σταυρού, ο πρώτος των αμαρτωλών και Φαρισαίος από Φαρισαίους. Ήταν άνθρωπος με κύρος, μαθητής των καλύτερων. Ύστερα συνάντησε τον ζωντανό Θεό και όλα άλλαξαν. Αφού βαφτίστηκε ο Παύλος, …αμέσως κήρυττε τον Χριστό μέσα στις συναγωγές, ότι αυτός είναι ο Υιός του Θεού –Πράξεις 9:20. Το επόμενο εδάφιο λέει ότι ο κόσμος έμεινε έκπληκτος και, έπειτα, στο εδάφιο 23, πέντε εδάφια μετά τη βάπτισή του, λέει ότι οι Ιουδαίοι συμβουλεύτηκαν να τον σκοτώσουν.
Χρειάζεται μεγάλη πεποίθηση στον Θεό για να αλλάξει έτσι ένας άνθρωπος, να τον κάνει μέσα σε μια νύχτα να αλλάξει εντελώς στρατόπεδο. Σύμφωνα με τη δική του μαρτυρία, ο Παύλος έμεινε πιστός μέχρι τον θάνατό του: Εγώ τώρα προσφέρομαι ως σπονδή, και ο καιρός της αναχώρησής μου έφτασε. Τον καλό αγώνα αγωνίστηκα, τον δρόμο τελείωσα, την πίστη φύλαξα· –Β΄ Τιμόθεο 4:6-7.
Ο Θεός έκανε θαυμαστά έργα στην Καινή Διαθήκη. Θεράπευσε τυφλούς και ανέστησε νεκρούς. Ελευθέρωσε φυλακισμένους και θανάτωσε ανθρώπους. Κάποιοι μπορεί να πουν ότι θα ήταν ευκολότερο να έχουμε μεγάλη πεποίθηση στον Θεό αν ζούσαμε ακόμη στους βιβλικούς χρόνους της Καινής Διαθήκης, όταν ο Ιησούς περπατούσε και μιλούσε σωματικά εδώ στη γη.
Τι έγινε μετά την Αγία Γραφή;
Στην πρώτη εκκλησία βλέπουμε και πάλι μια ομάδα ανθρώπων που δεν κλονίζονταν· είχαν πεποίθηση στον Θεό τους, έναν Θεό που δεν μπορούσαν να δουν. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι του Θεού στάθηκαν με τόλμη μπροστά στον κόσμο και διακήρυξαν την κακία του, και δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι του Θεού θανατώθηκαν. Η πεποίθηση αυτών των ανθρώπων δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Τους αποκαλούσαν ανόητους επειδή πίστευαν σε «έναν Θεό που δεν μπορούσαν να δουν». Τους χλεύαζαν και τους περιφρονούσαν για την «ανοησία» τους· …θανατωνόμαστε όλη την ημέρα… –Ψαλμός 44:22. Οι άνθρωποι αμφισβητούσαν τις πρακτικές τους, αμφισβητούσαν την εκκλησιαστική τους δομή, αμφισβητούσαν το μήνυμα που κήρυτταν, αμφισβητούσαν πολλά πράγματα, αλλά ποτέ δεν αμφισβητούσαν την πεποίθησή τους. Αυτοί οι χριστιανοί πίστευαν στον Θεό τους, και γι’ αυτό δεν υπήρχε αμφιβολία.
Παράξενο κι όμως, δεν ενδιαφέρονταν για τις απολαύσεις αυτής της ζωής· δεν τους ένοιαζαν τα πράγματα αυτού του κόσμου, και ακόμη και την ίδια τους τη ζωή θεωρούσαν μικρό τίμημα για να την προσφέρουν στον Θεό τους. Οικογένειες διαλύονταν, σπίτια και χωράφια κατάσχονταν, εκκλησίες καίγονταν, αλλά αυτό δεν τους πτοούσε ούτε τους σταματούσε. Ζούσαν για κάτι μεγαλύτερο, κάτι που οι ειδωλολάτρες δεν μπορούσαν να καταλάβουν.
Κατά την περίοδο της πρώτης εκκλησίας και την περίοδο της Μεταρρύθμισης, άνθρωποι προστίθενταν στη Βασιλεία σε μεγάλους αριθμούς. Ναι, τα παιδιά μεγάλωναν και γίνονταν μέλη της εκκλησίας των γονιών τους, αλλά υπήρχαν επίσης πλήθη νέων πιστών που προέρχονταν από τον κόσμο. Πώς θα μπορούσε κανείς να πείσει έναν άνθρωπο του κόσμου να ενταχθεί σε μια ομάδα που καταδιωκόταν και θανατωνόταν — σε μια ομάδα που υπέφερε όπως υπέφερε η εκκλησία του Ιησού Χριστού; Ναι, ξέρουμε ότι η σωτηρία είναι από τον Κύριο, αλλά η πεποίθηση του λαού του Θεού έκανε τους άλλους να αναρωτιούνται και να εξετάζουν σοβαρά αυτή τη νέα θρησκεία των αιρετικών. Αυτή ήταν μια ομάδα ανθρώπων που θα δέχονταν με χαρά τη λεηλασία των αγαθών τους, θα χαίρονταν να δώσουν όλα όσα είχαν για να βοηθήσουν τους άλλους και δεν θα αντιστέκονταν όταν οι αρχές τούς συλλάμβαναν. Η αληθινή εκκλησία του Ιησού Χριστού ήταν μια ομάδα ανθρώπων που έκανε πάντα τους άλλους να αναρωτιούνται: «Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι;» Έθεταν ξεκάθαρα όλη τους την πίστη στον Θεό τους, και αυτό δεν ήταν συνηθισμένο. Υπερασπίζονταν την Αλήθεια του Θεού, όσο κι αν έκαιγε η φωτιά, όσο άθλια κι αν γίνονταν η ζωή τους. Όλα αυτά έδειχναν μεγάλη πεποίθηση, όχι στον εαυτό τους, αλλά στον Θεό τους.
Όταν κοιτάζουμε την εκκλησία σήμερα, τι βλέπουμε; Μερικοί από τον λαό του Θεού σηκώνουν τους σταυρούς τους και αρνούνται τον κόσμο και τις επιθυμίες του, ενώ άλλοι όχι. Είναι η σημερινή εκκλησία ακόμη γνωστή για την πεποίθησή της στον Θεό της;
Ως άνθρωποι που ομολογούμε ότι είμαστε χριστιανοί, έχουμε χάσει λίγη από αυτή τη βιβλική πεποίθηση; Εξακολουθούμε να υπηρετούμε αδιαμφισβήτητα τον έναν αληθινό Θεό; Μας κοιτάζουν οι άνθρωποι και στέκονται με δέος μπροστά στην πεποίθηση που δείχνουμε στον Θεό μας; Πάρα πολλοί άνθρωποι σήμερα λένε ότι είναι χριστιανοί, αλλά δείχνουν ελάχιστη πεποίθηση στον Θεό. Ζουν αρκετά κοντά στους τρόπους του κόσμου. Αντί να χαίρονται για τους διωγμούς, απολαμβάνουν πολλά από τα ίδια πράγματα που απολαμβάνει και ο κόσμος. Ο καθένας μας χρειάζεται τη φωτιά του Θεού να καίει βαθιά μέσα στην καρδιά του, μια φωτιά που δεν μπορεί να σβήσει.
Η πεποίθηση ισοδυναμεί με υπακοή. Έχω γνωρίσει πολλούς χριστιανούς της εποχής μας των οποίων οι πρόγονοι έδωσαν τη ζωή τους για τον Χριστό και οι παππούδες τους οδήγησαν με γενναιότητα την εκκλησία, αλλά τώρα φαίνεται να λείπει κάτι. Καθώς συναναστρέφομαι πολλούς θεοφοβούμενους χριστιανούς, μοιάζει να κυριαρχεί ο αγώνας με την πεποίθηση — την πεποίθηση σε έναν ζωντανό Θεό που είναι παντοδύναμος, παντογνώστης και πανταχού παρών.
Μέσα στην αβεβαιότητα του σημερινού κόσμου μας, χρειάζεται να διακηρύξουμε ξανά με τόλμη το μήνυμα του ευαγγελίου, όπως ακριβώς έκαναν οι αληθινοί πιστοί στο παρελθόν. Χρειάζεται να χαράξουμε ξεκάθαρα, σύμφωνα με τη Βίβλο, τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος. Χρειάζεται να απαλλαγούμε από όλες αυτές τις άθλιες γκρίζες ζώνες και να αποκαλούμε την αμαρτία αμαρτία. Φαίνεται πως χάσαμε την πεποίθηση να μιλήσουμε ανοιχτά ενάντια στην αμαρτία της εποχής μας. Αν διακηρύξουμε με πεποίθηση όσα έχει δηλώσει ο Θεός, κάποιοι άνθρωποι δεν θα μας συμπαθήσουν. Χρειαζόμαστε αδελφούς που δεν φοβούνται να γίνουν αντικείμενο χλευασμού και είναι πρόθυμοι να πάρουν τον λιγότερο ταξιδεμένο δρόμο.
Λίγο πριν ο Κύριός μας αναληφθεί στα ύψη, έδωσε στους μαθητές Του μια ένδοξη υπόσχεση: …θα λάβετε δύναμη, όταν έρθει επάνω σας το Άγιο Πνεύμα, και θα είστε μάρτυρές μου και στην Ιερουσαλήμ και σε όλη την Ιουδαία και τη Σαμάρεια και μέχρι το έσχατο μέρος της γης –Πράξεις 1:8.
Θα λάβετε δύναμη! Όχι δύναμη από ανθρώπους, ούτε δύναμη από τα βασίλεια αυτού του κόσμου, αλλά αληθινή δύναμη που υπερνικά — δύναμη που έρχεται μόνο από το Άγιο Πνεύμα! Αφού λάβουμε αυτή τη δύναμη, προχωρούμε ως νέο κτίσμα, διακηρύττοντας με πεποίθηση το ευλογημένο Ευαγγέλιο του Λυτρωτή μας.
Χρειαζόμαστε καρδιές που φλέγονται από το θέλημα και τον λόγο του Θεού. Χρειαζόμαστε καρδιές που φλέγονται!
Μια μέρα έτρωγα μεσημεριανό, όταν με πλησίασε ένα ζευγάρι με μια σοβαρή ερώτηση: «Γιατί πιστεύει η εκκλησία ότι πρέπει να μας ελέγχει;» Αφού εξήγησαν πώς θεωρούν ότι θα έπρεπε να μπορούν να είναι «ελεύθεροι εν Χριστώ», χάρηκα που θα απαντούσα στις ερωτήσεις τους. Ωστόσο, δίπλα μου καθόταν ένας άλλος χειροτονημένος αδελφός. Έτσι, αποφάσισα να περιμένω, ελπίζοντας ότι εκείνος θα έπιανε κουβέντα με το ζευγάρι, αλλά δεν είπε τίποτα. Αφού πέρασαν άλλα σαράντα πέντε λεπτά, προσπάθησα να εξηγήσω στο ζευγάρι ότι έπρεπε να απαρνηθούν τον εαυτό τους και να υποταχθούν στην εκκλησία. Και ότι αν αφιέρωναν πλήρως τη ζωή τους, αν παραδίδονταν ολοκληρωτικά, δεν θα δυσκολεύονταν πια τόσο με την εκκλησιαστική δομή.
Το ζευγάρι φάνηκε ενθαρρυμένο και έτοιμο να δοκιμάσει ξανά. Ωστόσο, ο λειτουργός δίπλα μου δεν φαινόταν και πολύ ευχαριστημένος, οπότε τον ρώτησα τι γνώμη είχε. Μου είπε ότι ο πατέρας του τού είχε πει πριν από χρόνια πως, όταν ήταν νέος, νόμιζε ότι είχε όλες τις απαντήσεις. Όταν μεγάλωσε, κατάλαβε ότι δεν ήξερε τίποτα και ότι τα ζητήματα της εκκλησίας είναι πολύ περίπλοκα για να λυθούν. Πρέπει απλώς να προσπαθούμε να τα βρίσκουμε μεταξύ μας.
Είναι αυτή η απάντηση, να κάνουμε απλώς σαν να μην ξέρουμε τίποτα και να ελπίζουμε ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά; Καταλαβαίνω ότι δεν έχουμε όλες τις απαντήσεις. Άλλωστε, συνειδητοποιώ ότι τις περισσότερες φορές έχω περισσότερες ερωτήσεις παρά απαντήσεις. Ωστόσο, ξέρω τι θέλει ο Θεός για την εκκλησία Του! …ο Χριστός αγάπησε και την εκκλησία, και παρέδωσε τον εαυτό του γι’ αυτήν· για να την αγιάσει, αφού την καθάρισε με το λουτρό του νερού μέσω του λόγου· για να την παραστήσει στον εαυτό του ένδοξη εκκλησία, χωρίς να έχει κηλίδα ή ρυτίδα ή κάτι τέτοιο, αλλά να είναι άγια και άμωμη –Εφεσίους 5:25-27.
Ένδοξη εκκλησία, χωρίς να έχει κηλίδα ή ρυτίδα ή κάτι τέτοιο, αλλά να είναι άγια και άμωμη! Θα σταθούμε ξανά εμείς, ο λαός του Θεού, υπέρ της αλήθειας, θα αρνηθούμε τον κόσμο και, σαν πρόβατα, θα αφήσουμε να μας οδηγήσουν στη σφαγή; Ή έχουμε κάνει τη ζωή μας υπερβολικά άνετη για να την απαρνηθούμε; Έχουμε επιλέξει τον εύκολο (πλατύ) δρόμο και έχουμε αρνηθεί τον στενό και δύσκολο; Έχουμε υπογράψει συμφωνία ειρήνης με τους υπηρέτες της αμαρτίας; Αν κλαίω καθώς γράφω, θα κλάψετε καθώς διαβάζετε;
Ο ορισμός της λέξης πεποίθηση είναι το αίσθημα ή η συνειδητοποίηση των δυνάμεων κάποιου. Πολλοί άνθρωποι σήμερα έχουν συγχύσει την πεποίθηση με την υπερηφάνεια, και δικαιολογημένα. Οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν πεποίθηση έχουν πεποίθηση στον εαυτό τους, αντί στον Χριστό. Βλέπουμε αυτή την αυτοπεποίθηση παντού γύρω μας. Υπάρχουν παντού στον κόσμο σύμβουλοι ζωής και ψυχολόγοι, που λένε στους ανθρώπους να πιστεύουν στον εαυτό τους, να έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. Όταν κάποιος έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, συχνά γίνεται υπερήφανος. Να θυμάστε ότι ο κόσμος δεν αποδοκιμάζει την υπερηφάνεια. Όπου κι αν κοιτάξετε, ακούτε τον κόσμο να καυχιέται για την υπερηφάνειά του. Οι άνθρωποι είναι υπερήφανοι για τα παιδιά τους, για τη χώρα τους, για την αγαπημένη τους αθλητική ομάδα, για τους κήπους τους, για σχεδόν καθετί καλό στη ζωή τους. Πρέπει να θυμόμαστε ότι η υπερηφάνεια είναι αμαρτία και δεν θα μπει στον ουρανό. Ενώ η πεποίθηση στον εαυτό μας ή σε πράγματα είναι υπερηφάνεια, η πεποίθηση στον Θεό δεν είναι!
Δεν είναι καινούργια ιδέα να συγχέουμε την πεποίθηση στον Θεό με την υπερηφάνεια. Ο Ελιάβ, ο μεγαλύτερος αδελφός του Δαβίδ, του είπε: «Ξέρω την υπερηφάνειά σου». Ήταν ο Δαβίδ υπερήφανος; Όχι, απλώς είχε μεγάλη πεποίθηση στον Θεό του.
Μήπως μια ψεύτικη αίσθηση ταπεινότητας έχει φιμώσει την εκκλησία; Μήπως αυτή η τακτική του εχθρού είναι ένα από τα σημερινά όπλα του Σατανά εναντίον των χριστιανών; Μήπως είναι επίσης ο λόγος που η Εκκλησία φαίνεται να αγωνίζεται σε όλα τα μέρη του κόσμου; Κι αν πιστοί άνδρες έβγαιναν ξανά μπροστά με πίστη στον Θεό τους, με μεγάλη πεποίθηση, και με τα λόγια και τις πράξεις τους έδειχναν σε αυτόν τον κόσμο, λερωμένο από την αμαρτία, τον στενό και δύσκολο δρόμο — προς τη Βασιλεία του Θεού;!
Όλοι πρέπει να συμφωνήσουμε ότι ζούμε σε έναν συγχυσμένο κόσμο — έναν κόσμο που δεν ξέρει τι είναι σωστό και τι λάθος. Τι θα γινόταν αν ο κόσμος μπορούσε να κοιτάξει την Εκκλησία και να βρει ξανά μια ομάδα ανθρώπων που ξέρουν ακριβώς πού πηγαίνουν — μια εκκλησία που δεν αμφιβάλλει για το ποιος είναι ο σωστός δρόμος — μια εκκλησία που μπορεί να διακηρύξει με τόλμη την απάντηση στα προβλήματα της εποχής μας — μια εκκλησία που έχει όχι απλώς μεγάλη, αλλά απόλυτη πεποίθηση στον ΘΕΟ της;
Ας προσέλθουμε ενώπιον του Θεού μας γονατιστοί, με σκυμμένη καρδιά, δείχνοντας ειλικρινή, θεοσεβή θλίψη για το ότι χάσαμε τον δρόμο μας. Ας αναζητήσουμε με ζήλο το θέλημα του Θεού για εμάς, για τις οικογένειές μας, για τις εκκλησίες μας και για τους γείτονές μας. Ας ζητήσουμε από τον Θεό να μας δείξει πώς μπορούμε να γίνουμε παραδείγματά Του για τον κόσμο γύρω μας. Το Πνεύμα του Κυρίου, του ΘΕΟΥ, είναι επάνω μου· επειδή, ο ΚΥΡΙΟΣ με έχρισε για να ευαγγελίζομαι στους πράους· με απέστειλε να γιατρέψω τους συντετριμμένους στην καρδιά, να κηρύξω ελευθερία στους αιχμαλώτους και άνοιγμα της φυλακής στους δεσμίους· να κηρύξω τον ευπρόσδεκτο χρόνο του ΚΥΡΙΟΥ και την ημέρα της εκδίκησης του Θεού μας· να παρηγορήσω όλους όσοι πενθούν· να διορίσω για όσους πενθούν στη Σιών, να τους δώσω ωραιότητα αντί για στάχτη, λάδι ευφροσύνης αντί για πένθος, ένδυμα αίνου αντί για πνεύμα ακηδίας· ώστε να ονομαστούν δέντρα δικαιοσύνης, φύτευμα του ΚΥΡΙΟΥ, για να δοξαστεί –Ησαΐας 61:1-3.
