Στην ελληνική μυθολογία υπάρχει ένας παράξενος μύθος για έναν άνθρωπο που βρήκε τον θάνατο επειδή πέταξε πολύ κοντά στον ήλιο. Το όνομά του ήταν Ίκαρος. Σύμφωνα με την ιστορία, ο Ίκαρος και ο πατέρας του φυλακίστηκαν στο νησί της Κρήτης. Ο πατέρας του, που ήταν επιδέξιος τεχνίτης, σχεδίασε έναν τρόπο απόδρασης φτιάχνοντας για τον καθένα τους ένα ζευγάρι φτερά από φτερά πουλιών, ξύλο και κερί. Πριν αποδράσουν, ο πατέρας έδωσε στον γιο του ένα ζευγάρι φτερά, αλλά τον προειδοποίησε ότι τα φτερά ήταν στερεωμένα μόνο με κερί. Εξαιτίας αυτού του κεριού, τον προειδοποίησε πως, αν πετούσε πολύ κοντά στον ήλιο, το κερί θα έλιωνε και τα φτερά θα έπεφταν. Ξεκινώντας την απόδρασή τους, πατέρας και γιος πέταξαν εύκολα έξω από τη φυλακή. Όμως, καθώς ανέβαιναν στον ουρανό, ο γιος, ο Ίκαρος, ενθουσιάστηκε τόσο με την αίσθηση της πτήσης, ώστε άρχισε να πετά όλο και ψηλότερα. Ξεχνώντας την προειδοποίηση, ο Ίκαρος πέταξε πολύ κοντά στον ήλιο και τελικά συνέβη το αναπόφευκτο: κάτω από τη ζέστη του άμεσου ηλιακού φωτός, το κερί έλιωσε, τα φτερά έπεσαν και ο Ίκαρος κατακρημνίστηκε στη θάλασσα από κάτω και σκοτώθηκε!
Είναι μια παράξενη ιστορία, γεμάτη επιστημονικές αδυνατότητες. Ωστόσο, συχνά χρησιμοποιείται ως μύθος που μας διδάσκει ένα μάθημα για τους κινδύνους του να ονειρευόμαστε πολύ ψηλά. Το μάθημα μας διδάσκει πως, αν τα όνειρά μας είναι υπερβολικά μεγάλα, θα συντριβούμε στο έδαφος και θα το μετανιώσουμε.
Για να είμαι ειλικρινής, μερικές φορές νιώθω πολύ σαν τον Ίκαρο. Έχω διαπιστώσει ότι το να έχεις υψηλά όνειρα έχει τίμημα, και συχνά αυτό το τίμημα σημαίνει ότι πέφτω με τα μούτρα. Κάποιος είπε κάποτε: «Είσαι τόσο νέος όσο τα όνειρά σου και τόσο γέρος όσο ο κυνισμός σου». Νομίζω πως υπάρχει πολλή αλήθεια σε αυτό. Τι είναι αυτό στον θετικό άνθρωπο με όραμα που δίνει τόση ζωή; Αντίστοιχα, τι είναι αυτό στο να βρίσκεσαι κοντά σε απαισιόδοξους, κυνικούς ανθρώπους που σε εξαντλεί τόσο;
Ποια είναι, λοιπόν, η σωστή βιβλική στάση απέναντι στην ιδέα των μεγάλων ονείρων; Η ενθαρρυντική αλήθεια είναι ότι η «όραση» και τα «όνειρα» αποτελούν μέρος της κληρονομιάς που λάβαμε όταν εκχύθηκε το Άγιο Πνεύμα στην εκκλησία την Πεντηκοστή. Το βιβλίο των Πράξεων καταγράφει:
Αλλά αυτό είναι εκείνο που ειπώθηκε από τον προφήτη Ιωήλ:
Και θα συμβεί στις έσχατες ημέρες, λέει ο Θεός, θα εκχύσω από το Πνεύμα μου πάνω σε κάθε άνθρωπο· και οι γιοι σας και οι θυγατέρες σας θα προφητεύσουν, και οι νέοι σας θα δουν οράματα, και οι γέροντές σας θα ονειρευτούν όνειρα· και πάνω στους δούλους μου και στις δούλες μου θα εκχύσω από το Πνεύμα μου εκείνες τις ημέρες, και θα προφητεύσουν. Πράξεις 2:16-18
Αν το διαβάζετε όπως κι εγώ, το βιβλίο των Πράξεων φαίνεται να λέει ότι, μαζί με τη χρισμένη δύναμη και την προφητεία, υπάρχουν οι ευλογίες του Αγίου Πνεύματος: τα όνειρα και τα οράματα. Προσέξτε ότι το βιβλίο των Πράξεων λέει πως στους νέους δίνεται «όραμα», αλλά, ενδιαφέρον είναι ότι συνεχίζει λέγοντας πως οι «γέροντες» είναι εκείνοι που ονειρεύονται — ουάου! Το Πνεύμα μάς δίνει όραμα όταν είμαστε νέοι, αλλά δεν σταματά εκεί. Αντί να γινόμαστε απαισιόδοξοι και κυνικοί καθώς μεγαλώνουμε, το Άγιο Πνεύμα μάς κρατά ονειροπόλους ακόμη και στα βαθιά γεράματα! Τι ενθάρρυνση, και τι αντίθεση με τη νοοτροπία της «συνταξιοδότησης» που διαποτίζει σήμερα την αμερικανική μας κουλτούρα.
Με αυτή τη σκέψη μπορώ να φανταστώ δύο πιθανά σενάρια για το μέλλον μου. Το συνηθισμένο αμερικανικό σενάριο θα ήταν ότι, καθώς μεγαλώνω και γίνομαι πιο «σοφός» στους τρόπους του κόσμου, θα έβλεπα πως οι νεανικές μου ιδέες ήταν ριζοσπαστικές και αφελείς. Θα συνειδητοποιούσα ότι ο χρόνος μου σε αυτή τη γη λιγόστευε, γι’ αυτό θα έπρεπε να απολαύσω τα «καλά πράγματα της ζωής» με τον χρόνο που μου απομένει. Με τις αποταμιεύσεις που θα είχα συγκεντρώσει, θα μπορούσα να περάσω τον καιρό μου κάνοντας κάτι όπως να περιηγηθώ στην Αμερική με αυτοκινούμενο τροχόσπιτο ή να πάω σε διάφορες διακοπές στο εξωτερικό. Ίσως μάλιστα να χαμογελούσα με ορισμένες από τις ενθουσιώδεις ιδέες που είχα στα νιάτα μου… και θα πρόσεχα να μην ξοδέψω άλλο χρόνο σε τρελές ιδέες. Αντίθετα, θα φρόντιζα να αφιερώνω τον χρόνο μου στον εαυτό μου.
Όμως αυτή δεν είναι η εικόνα που μου δίνει το βιβλίο των Πράξεων όταν περιγράφει τους «γέροντες». Στην αφήγηση της Πεντηκοστής, οι γέροντες, γεμάτοι Άγιο Πνεύμα, εξακολουθούν να ονειρεύονται! Σε αυτό το πλαίσιο σχηματίζω μια υπέροχη εικόνα ενός χρισμένου, ηλικιωμένου ανθρώπου του Θεού, ο οποίος, αναλογιζόμενος τη ζωή του ως νέος, δεν ειρωνεύεται τις πρωτοποριακές του ιδέες. Αντίθετα, αυτός ο άνθρωπος δοξάζει τον Κύριο για το όραμα που του έδωσε το Άγιο Πνεύμα όταν ήταν νέος. Επιπλέον, τώρα που είναι μεγαλύτερος, εξακολουθεί να θέλει περισσότερο από τον Θεό και να ονειρεύεται νέους ορίζοντες που θα μπορούσε να κατακτήσει μαζί με τους νεότερους αδελφούς του, αν άφηναν απλώς τον Θεό να ενεργήσει μέσα τους όπως θέλει.
Αυτή είναι η ζωή που θέλω, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι συχνά μοιάζω περισσότερο με τον Ίκαρο του ελληνικού μύθου παρά με αυτόν τον χρισμένο, ονειροπόλο ηλικιωμένο άνθρωπο που περιγράφεται στο βιβλίο των Πράξεων. Τότε είναι που χρειάζεται να θυμάμαι ότι εκείνα τα χαρίσματα της «όρασης» και των «ονείρων» που αναφέρθηκαν την ημέρα της Πεντηκοστής δεν ήταν προϊόν τεχνικών αυτοβοήθειας, θετικής σκέψης και καλής διάθεσης· ήταν, αντίθετα, καρπός αφοσιωμένης προσευχής και πληρώματος του Αγίου Πνεύματος.
Όταν νιώθω ότι μπαίνω στον πειρασμό της απαισιοδοξίας, του κυνισμού και της αμφιβολίας, πρέπει να θυμάμαι ότι αυτές οι αρνητικές στάσεις δεν είναι καρπός μιας ζωής γεμάτης από το Πνεύμα. Υπάρχουν οράματα και όνειρα που είναι δώρα από τον Θεό και υπόσχονται σε όποιον τα ζητήσει ειλικρινά. (Λουκάς 11) Ως παιδί του Θεού, δικαιούμαι μέσα από την κληρονομιά μου να ζητώ από το Άγιο Πνεύμα όραμα και να συνεχίζω να Του ζητώ όνειρα ως το τέλος της ζωής μου.
Θέλω να πετάξω. Αλλά θέλω να πετάξω όχι με φτερά από κερί και φτερά πουλιών, αλλά με το Πνεύμα Του. Το να πετάς έτσι διαφέρει από αυτό που εννοούσαν οι Έλληνες όταν μιλούσαν για πτήση. Η βιβλική αφήγηση για την πτήση λέει ότι όταν πετάμε, το κάνουμε επειδή ο Θεός μάς σηκώνει από κάτω. Το σημαντικότερο είναι ότι μας λέει πως ολόκληρος ο σκοπός όλων αυτών είναι να μας φέρει κοντά Του… «πώς σας σήκωσα πάνω σε φτερούγες αετών και σας έφερα κοντά μου». Έξ. 19:4 Θέλω να πετάξω με τον Θεό, να ονειρεύομαι ψηλότερα από αυτόν τον κόσμο και να κάνω όλα όσα θέλει ο Θεός για μένα στη ζωή μου. Ξέρω ότι μόνο με το Πνεύμα Του έχω έστω και μια πιθανότητα.
Σε αυτό το τεύχος εξετάζουμε αυτή τη μύηση στην πορεία εν Πνεύματι. Πρέπει οπωσδήποτε να γεννηθούμε από το Πνεύμα, αλλιώς ο χριστιανισμός μας δεν είναι παρά μια απλή μορφή. Εξετάζουμε επίσης πώς συμπεριφερόμαστε μέσα στην περιβάλλουσα χαναανιτική κουλτούρα και πώς να διαχειριστούμε το πιο επικίνδυνο κομμάτι της αμερικανικής χαναανιτικής κουλτούρας — τα χρήματα.
Είθε αυτό το τεύχος του The Heartbeat of the Remnant να σας κάνει να ονειρευτείτε και να πετάξετε ψηλά με τον Χριστό στους επουράνιους τόπους.
~Αδελφός Ντιν
