Dit is nou winter; die gevalle sneeu
het die hemel skoon en koud deursigbaar gelaat;
deur blaarlose takke waai die skerp winde,
en die hele aarde lê dood en somber.
En tog is God se liefde nie teruggetrek nie;
sy lewe asemhaal in die bytende lug;
sy skoonheid verf die purperrooi dageraad,
en klee elke tak in glinsterende kranse.
En al waai elders die skerp winde,
en die lug is koud, en ryp byt skerper,
die huis trek nou haar kring nouer,
en binnenshuis gloe haar lig warmer.
O God, U gee die winterse koue,
sowel as die somer se vreugdevolle strale,
U vou ons warm in U liefde in,
en hou ons deur die lewe se winterdae.
