Ek het vroeër vir sonskyn gebid,
vir geen storms om die hemelruim te merk nie.
Vir koel briesies en blomme
wat my sou behaag en my oog verbly.
Ek het vroeër vir geluk gebid,
vir glimlagte, vreugde en vrede.
Dat alles maklik sou wees,
en alle harde dinge sou ophou.
Ek het vroeër vir iemand gebid
om saam met my deur hierdie lewe te wandel.
Om lief te hê, saam te lag en te koester,
en alle stryd te verdryf.
Ek het vroeër gebid dat altyd
die paaie van die lewe duidelik sou wees.
Dat geen ongewenste omstandigheid
die bestaan somber sou maak nie.
Maar dit het gelyk of daardie gebede onbeantwoord bly,
want die lewe het nie so verloop nie.
Die storms—hulle het ongenooid gekom,
swaar reëns het menige donker dag gebring.
Die blomme was nêrens te sien nie,
die wind het gesny en geslaan.
Daar was geen vrede om my heen te vind nie;
in plaas daarvan het die donderweer gedreun.
Niemand is gevind om saam met my te wandel nie;
alleen het ek deur ruwe weë rondgedwaal.
Die drome van kalmte was daarmee heen,
my siel het met ’n verlange na ’n tuiste geroep.
Toe het ’n ryk stem binne-in my gepraat:
“Jy het die dinge gesoek wat jy kan sien.
Die ware gebede van jou hart kan verhoor word,
as jy maar net na My wil opkyk.
Ek het jou behoeftes en begeertes gehoor,
jou gebede het nie ongehoord gebly nie.
Maar Ek het gesien dat jou hart iets anders nodig gehad het
as wat gemak sou verkies.
Jy het gebid vir helder lug en sonskyn,
vir koel briesies en blomme om te ontluik.
Maar Ek het gesien dat juis dit jou nie sou gee
die ware vrede waarna jy in jou hart gesoek het nie.
Ek het die ruwe weë beskik waarop jy gegaan het,
nie om jou teleur te stel nie, maar om jou te louter.
Want Ek het geweet dat ware geluk eers begin
in die hart wat met My verenig is.”
Toe het ek aan die voete van my Meester neergeval
en my aan Sy wil en Sy plan oorgegee.
Ek het nie meer op my eie begeertes aangedring nie,
maar vertrou dat Hy sou voltooi wat Hy begin het.
Nie lank daarna nie, het ek besef ek was gelukkig;
geen wolk kon in my hart seëvier nie.
Selfs wanneer my omstandighede vermoeiend gelyk het,
kon geen uiterlike storm my innerlike Sonskyn verbleek nie.
Die koel briesies van soete rus in Hom
het al my bekommernisse en vrese stilgemaak.
En altyd was die blomme van Sy beloftes sigbaar
wanneer die lewe trane gebring het.
Ek het ook ontdek dat ek nie meer alleen geloop het nie;
die Goeie Herder was daar aan my sy!
By Hom kon ek my vreugdes en smarte deel,
en te midde van enige stryd kon ek in Hom skuil.
So bid ek nou, in plaas daarvan,
nie vir dinge wat aardse gemak bring nie,
maar dank ek die Here dat Hy dinge gestuur het
wat my op my knieë gebring het.
Ek bid eerder om nederigheid,
om my deur die dag te lei.
Om ’n oog te hê vir diens en om die seëninge te deel
wat die Here oor my pad stuur.
Ek bid dat my hart oorgegee sal wees
aan die aanraking van die Meester se hand,
sodat Sy wil my kan verander
deur alles wat Hy beplan het.
Want ek het ontdek dat ware geluk
nie in ’n sorgelose, volmaakte lewe lê nie.
Dit word gevind wanneer ons in Christus gewortel is,
en nie deur vuur of stryd van stryk gebring word nie.
As Hy oor die diepste wese heers,
sal niks daarbuite dit versteur nie.
Want Hy is die vaste Fondament,
en die ware bron van wonderlike Ware Lewe.
