Ek is in die Kerk van Engeland grootgemaak en was nogal godsdienstig—so het die meeste mense gedink. Ek is kerk toe geneem en op die regte dag gedoop, en ná ’n ruk is ek bevestig en het ek nagmaal gebruik. Maar ek het Jesus Christus nie persoonlik geken nie. Ek het ’n bietjie van Hom geweet, soos ek dalk ’n bietjie van president Taft weet, maar ek het Hom nie geken nie. Daar was nooit ’n oomblik in my lewe wanneer ek enigsins getwyfel het dat daar ’n God is, of dat Jesus Christus die Verlosser van die wêreld is nie; maar ek het Hom nie as my persoonlike Verlosser geken nie. Ons seuns is grootgemaak om gereeld kerk toe te gaan, maar hoewel ons ’n soort godsdiens gehad het, was dit nie ’n godsdiens wat veel beteken het nie. Dit was net soos om tandpyn te hê. Ons was altyd jammer wanneer Sondag aangebreek het, en bly wanneer Maandagoggend gekom het. Die Sabbat was die verveligste dag van die hele week, en dit net omdat ons die verkeerde kant van godsdiens beetgekry het. ’n Mens kan ’n pook aan die verkeerde kant beetkry, en ek het godsdiens aan die verkeerde kant beetgekry en duur daarvoor moes betaal. Daar was baie predikante en baie kerke oral om ons, maar ons het nooit so iets soos ’n ware bekeerling gesien nie. In daardie dae het ons nie veel in bekeerlinge geglo nie. Ons het gedink die Chinese en Afrikane moes bekeer word; maar die idee dat ’n Engelsman bekeer kon word, was absurd, want dit het beteken dat hy voor sy bekering ’n heiden was.
My pa was bloot ’n wêreldse man, wat allerhande wêreldse dinge liefgehad het. Hy het ’n fortuin in Indië gemaak en na Engeland teruggekeer om dit te bestee. Hy was baie lief vir sport van allerlei aard. Hy het hom gereeld in oefening gesit sodat hy kon gaan jakkalsjag, maar bowenal was hy ’n entoesias oor perdewedrenne. Hy was van die begin af baie lief vir perde, en wanneer hy pragtige perde gesien het, het hy hulle gekoop en afgerig, en hulle dan laat wedrenne hardloop. Hy het ’n groot landgoed op die platteland gehad, waar hy ’n renbaan aangelê het, en hy het die grootste steeplechase in Londen drie keer gewen. Uiteindelik het hy ’n perd gekry wat beter was as enige een wat hy ooit gehad het, en hy was so seker dat hy die wedren sou wen dat hy aan ’n vriend in Londen geskryf het: “As jy ’n verstandige man is, sal jy môre na die wedren kom en elke sent wat jy het op my perd sit.”
Sonder dat my pa dit geweet het, was hierdie man bekeer. Mnr. Moody het na Engeland gekom en daar gepreek. In daardie tyd het niemand regtig geglo dat iemand kon opstaan om die Evangelie te verkondig tensy hy twee dinge gehad het nie—die titel “Eerwaarde” en ’n wit das om sy nek. Die koerante kon nie so ’n prediker soos mnr. Moody verstaan nie, wat nie een van die twee gehad het nie, en hulle het natuurlik kolom ná kolom teen hom gedruk. Maar hulle kon nie help om raak te sien dat hy meer mense na sy byeenkomste kon lok as ’n halfdosyn aartsbiskoppe nie, en dat meer mense deur hom bekeer is as deur twintig gewone predikante. Hulle het die dinge natuurlik nie reg verstaan nie. Hulle het gesê dat mnr. Sankey gekom het om orrels te verkoop en mnr. Moody om sy gesangboeke te verkoop. My pa het die koerante dag ná dag gelees, en hierdie dinge het hom geweldig geamuseer. Ek onthou dat hy een aand die koerant neergesit en gesê het: “Wel, in elk geval, wanneer hierdie man Londen toe kom, gaan ek na hom luister. Daar moet iets goeds aan die man wees, anders sou die koerante hom nie so erg aanval nie.”
Wel, pa is die volgende dag, soos belowe, Londen toe en het sy vriend ontmoet. Hierdie man was in Ierland toe mnr. Moody daar was, en toe hy op die punt gestaan het om Dublin te verlaat, het hy sy trein gemis. God was selfs daarin—om ’n trein te mis. Dit was Saterdagaand, en die man moes tot ná Sondag bly. Terwyl hy daardie aand in die strate rondgekyk het, het hy die groot plakkate gesien wat Moody en Sankey aangekondig het, en hy het gedink: “Ek sal maar net gaan luister na daardie Amerikaners.” Hy het gegaan en God het hom ontmoet; hy het weer gegaan en God het hom bekeer. Hy was ’n nuwe mens, en tog het hy niks daaroor gesê toe my pa daardie brief geskryf het nie. Toe hulle mekaar ontmoet en saam in ’n koets gery het, het pa oor niks anders as perde gepraat nie, en vir die man gesê dat hy elke sent wat hy gehad het op daardie perd moes sit as hy ’n verstandige man was. Nadat pa sy sake afgehandel het, het hy na die vriend teruggegaan en gesê: “Hoeveel geld het jy op my perd gesit?” “Niks.” My pa het gesê: “Jy is die grootste dwaas wat ek ooit gesien het; het ek jou nie vertel watter goeie perd dit is nie? Maar al is jy ’n dwaas, kom saam met my eet.” Ná ete het my pa gesê: “Wel, waarheen sal ons gaan om onsself te vermaak?” Sy vriend het gesê: “Enige plek.” My pa het gesê: “Wel, jy is die gas; jy kan kies waarheen ons gaan.” “Wel, ons gaan luister na Moody.” My pa het gesê: “O, nee, dis nie Sondag nie. Ons gaan teater toe of na ’n konsert.” Maar die man het gesê: “Jy het belowe om te gaan waar ek ook al kies.” Pa moes dus gaan. Hulle het gevind dat die gebou vol was en dat daar geen sitplekke in die saal oor was nie, behalwe spesiale sitplekke. Die man het geweet dat hy my pa nooit weer daar sou kry nie, en daarom het hy hom deur die skare gewerk totdat hy een van die komiteelede raakgeloop het. Hy het vir hom gesê: “Kyk, ek het ’n welgestelde sportman hierheen gebring, maar ek sal hom nooit weer hier kry as ons nie ’n sitplek kry nie.” Die man het hulle ingeneem en reg voor mnr. Moody laat sit. My pa het sy oë nie van mnr. Moody afgehaal totdat hy sy toespraak voltooi het nie. Ná die byeenkoms het my pa gesê: “Ek sal weer na hierdie man kom luister. Hy het my pas alles vertel wat ek ooit gedoen het.” My pa het aangehou gaan totdat hy deeglik bekeer was.
Daardie middag was my pa heeltemal vervul met iets wat ’n man se hart en verstand meer as enigiets anders in beslag neem—daardie passie vir perdewedrenne; en teen die aand was hy ’n veranderde man. Dit was dieselfde vel, maar van binne ’n heeltemal nuwe mens. Toe ons seuns van die kollege af huis toe kom, het ons nie verstaan wat met hom gebeur het nie, maar pa het ons aanhoudend vertel dat hy weergebore is. Ons het gedink hy is net onderstebo gebore, want hy het ons heeltyd oor ons siele uitgevra, en dit het ons nie aangestaan nie. Natuurlik het hy ons saamgeneem om na mnr. Moody te luister, en ons was nogal beïndruk, maar het ons nie bekeer nie.
Toe my pa bekeer is, kon hy natuurlik nie voortgaan om dieselfde lewe as voorheen te lei nie. Hy kon nie na balle, kaartpartytjies en al sulke dinge gaan nie. Sy gewete het hom dit gesê, en hy het vir mnr. Moody gesê: “Ek wil eerlik met u wees. As ek ’n Christen word, sal ek moet ophou met wedrenne, skiet, jag, teaters en balle?” “Wel,” het mnr. Moody gesê, “mnr. Studd, u was eerlik met my; ek sal eerlik met u wees. Wedrenne beteken weddenskappe, en weddenskappe beteken dobbelary, en ek sien nie hoe ’n dobbelaar ’n Christen kan wees nie. Doen die ander dinge solank u wil.” My pa het weer oor die teater en kaarte gevra, en mnr. Moody het gesê: “Mnr. Studd, u het kinders en mense vir wie u lief is; en nou is u self ’n geredde man, en u wil hê hulle moet gered word. God sal u ’n paar siele gee, en sodra u ’n siel gewen het, sal u nie meer omgee vir enige van die ander dinge nie.” En inderdaad, tot ons verbasing het ons gevind dat pa nie meer vir enige van daardie dinge omgegee het nie; hy het net vir een ding omgegee, en dit was om siele te red.
Hy het ons saamgeneem om na mnr. Moody en ander mans te luister, en toe mnr. Moody Engeland verlaat het, het my pa sy landhuis oopgestel en saans byeenkomste daar gehou. Hy het predikante en sakemanne van Londen gevra om daarheen te kom en met die mense oor hulle siele te praat. Die mense het kilometers ver gekom om die byeenkomste by te woon, en baie is bekeer. Een van hierdie here het eendag gekom om te preek, en toe ek uitgegaan het om krieket te speel, het hy my onverhoeds gevra: “Is jy ’n Christen?” Ek het gesê: “Ek is nie wat jy ’n Christen noem nie. Ek glo in Jesus Christus vandat ek kniehoogte was. Natuurlik glo ek ook in die kerk.” Ek het gedink dat as ek hom ’n antwoord gee wat naby genoeg is, ek van hom ontslae sou raak, maar hy het soos was vasgebyt en gesê: “Kyk, God het die wêreld só liefgehad dat Hy sy eniggebore Seun gegee het, sodat elkeen wat in Hom glo nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe kan hê. Jy glo Jesus Christus het gesterf?” “Ja.” “Jy glo Hy het vir jou gesterf?” “Ja.” “Glo jy die ander helfte van die vers—‘sal die ewige lewe hê’?” “Nee,” het ek gesê, “dit glo ek nie.” Hy het gesê: “Dink jy nie jy is ’n bietjie inkonsekwent as jy die een helfte van die vers glo en nie die ander helfte nie?” “Ek veronderstel so.” “Wel,” het hy gesê, “gaan jy altyd inkonsekwent wees?” “Nee,” het ek gesê, “ek veronderstel nie altyd nie.” Hy het gesê: “Sal jy nou konsekwent wees?” Ek het gesien dat ek in ’n hoek gedryf is en het begin dink: “As ek hierdie vertrek inkonsekwent verlaat, sal ek nie baie selfrespek oorhê nie.” Ek het gesê: “Ja, ek sal konsekwent wees.” “Wel, sien jy nie dat die ewige lewe ’n gawe is nie? Wanneer iemand met Kersfees vir jou ’n geskenk gee, wat doen jy?” “Ek neem dit en sê: ‘Dankie.’” Hy het gesê: “Sal jy vir God ‘Dankie’ sê vir hierdie gawe?” Toe het ek op my knieë neergeval en vir God “Dankie” gesê. En net daar en dan het vreugde en vrede in my siel gekom. Ek het toe geweet wat dit beteken om weergebore te word, en die Bybel, wat voorheen vir my so droog was, het alles geword.
Een dag toe ek in Londen was, het ’n vriend my gevra om saam met hom en sy vrou, wat Christene was, tee te drink. Ná tee, terwyl ons rondom die oop vuur oor die Bybel gesels het, het hierdie vriend gesê: “Het jy gehoor van die wonderlike seën wat mev. Watson onlangs ontvang het?” Ek het gesê: “Maar sy is al lank ’n Christen.” Hy het gesê: “Ja, maar sy is nou heeltemal anders.” Ek het mense gehoor praat van ander seëninge buiten bekering, maar ek wou dit nie glo nie. Toe het my vriend sy Bybel oopgemaak en duidelik genoeg uit die Skrif gewys dat daar ander seëninge buiten bekering is. Toe het hy gesê: “Het jy hierdie ander seëninge?” Ek het gesê: “Nee, ek het nie.” Ek was sommer kwaad omdat ek wou weet wat ek vir God moes doen. Ons het gekniel en God eenvoudig gevra om ons alles te gee wat Hy vir ons gehad het. Toe ek na my kamer teruggaan, het ek “The Christian’s Secret of a Happy Life” beetgekry. Daardie aand het ek dit werklik ernstig bedoel, en alles het so duidelik gelyk—dalk ou waarhede, maar dié keer het dit my aangegryp. Ek het geweet dat Jesus Christus vir my gesterf het, maar ek het nooit verstaan dat as Hy vir my gesterf het, ek dan nie aan myself behoort nie.
Verlossing beteken “terugkoop”, sodat, as ek aan Hom behoort het, ek óf ’n dief moes wees en moes hou wat nie myne was nie, óf alles aan God moes oorgee. Toe ek besef dat Jesus Christus vir my gesterf het, het dit nie moeilik gelyk om alles aan Hom oor te gee nie. Dit het eenvoudig na gewone, alledaagse eerlikheid gelyk.
Toe lees ek in die boek: “Wanneer jy alles aan God oorgegee het, het jy al die verantwoordelikheid, sowel as alles anders, aan Hom gegee. Dit is God wat verantwoordelik is om na jou om te sien, en al wat jy hoef te doen, is om te vertrou. Plaas jou hand in Syne en die Here sal jou lei.” Daarna het dit heeltemal anders gelyk, en binne ’n baie kort tyd het God my vertel wat om te doen en waarheen om te gaan. God praat nie eerste met iemand se verstand nie; Hy praat eerste met die hart. God het dit in my hart gelê en my ’n sterk verlange gegee om na China te gaan.
Daar was baie struikelblokke in die pad. Miskien is daar struikelblokke in jou pad. Moenie weens die struikelblokke omdraai nie. Daar was nie een van al my familielede wat nie gedink het dat ek heeltemal mal geword het nie. My ouer broer, wat ’n ware Christen was, het een aand vir my gesê: “Charlie, ek dink jy maak ’n groot fout.” Ek het gesê: “Daar is geen fout daarin nie.” Hy het gesê: “Jy is elke aand by die byeenkomste en jy sien nie vir ma nie. Ek sien haar, en dit breek haar hart. Ek dink jy is verkeerd.” Ek het gesê: “Kom ons vra vir God. Ek wil nie koppig wees en op eie houtjie daarheen gaan nie; ek wil net God se wil doen.” Dit was moeilik dat hierdie broer, wat my so baie gehelp het, gedink het dit was ’n fout. Ons het op ons knieë neergeval en die hele saak in God se hande geplaas. Daardie nag kon ek nie aan die slaap raak nie, maar dit was asof ek iemand hierdie vers oor en oor hoor sê het: “Vra My, en Ek sal die nasies aan jou as erfdeel gee en die eindes van die aarde as jou besitting.” Ek het geweet dit was God se stem wat met my praat. Toe ek in China kom, het ek geweet waarom Hy daardie vers so dikwels gesê het. Om daar siele te wen, is dieselfde as hier, net moeiliker. Die duiwel kom na ’n mens toe en sê: “Waarom gaan jy nie huis toe nie? Jy kan daar meer siele red as hier.” Maar ek het opdrag gekry om na China te gaan, en God moes dit net so duidelik vir my sê om terug te gaan. God het dit nie net met my broer reggekry nie, maar die aand toe ek die huis verlaat het, het God my ma gewillig gemaak dat ek China toe sou gaan.
My pa het my eers op vyf-en-twintig meerderjarig laat word. Ek was drie-en-twintig toe ek China toe is; en twee of drie jaar lank het dit gelyk asof God my op en af deur daardie land laat loop het. Uiteindelik is ek na ’n plek gestuur waar daar ’n oproer was. Elke sendeling se huis is afgebreek en hulle is weggestuur; maar die Britse konsul was daar, hoewel hy amper doodgemaak is. Toe ’n vriend en ek in daardie dorp aankom, was ons van plan om vas te staan. Toe die konsul ons sien, was dit asof hy ’n paar spoke gesien het. Hy het gesê: “Hoe op aarde het julle hier gekom? Daar is wagte by elke poort van die stad om te keer dat enige vreemde duiwel inkom.” Ons het gesê dat God ons ingebring het en hom vertel waarvoor ons gekom het. Hy het gesê: “Nee; julle kan nie hier bly nie; ek kan vir julle ’n paspoort stroomop of stroomaf gee, maar niemand van buite mag hier wees behalwe ek nie.” Ná ’n rukkie het hy gesê: “As julle daar in daardie krot wil bly, kan julle; maar daar is nie plek vir meer as een nie.” Toe het ons begin bespreek wie sou bly. My vriend sou binnekort trou en ek nie, maar hy wou bly. Uiteindelik het die konsul ons vir ete genooi, en te midde van die ete het hy na my gedraai en gesê: “Studd, sal jy by my bly?” Daarmee was die saak beslis. Ek het eers ’n ruk later verstaan waarom God my na daardie plek gestuur het.
Een dag, terwyl ek die sameklank van die Evangelies gelees het, het ek by die gedeelte gekom waar Christus met die ryk jong man praat. Toe het dit gelyk asof God al die beloftes wat ek gemaak het, weer by my teruggebring het. ’n Paar dae later het die pos, wat net elke halwe maand gekom het, briewe van die prokureur en bankier gebring om te wys wat ek sou erf. Toe het God my gewone eerlikheid laat betoon en my gewys wat ek moes doen. Toe het ek verstaan waarom ek na daardie spesifieke plek gestuur is. Ek moes dokumente opstel wat “volmag” verleen, en daarvoor moes ek die handtekening van een van Haar Majesteit se amptenare kry. Ek het na hierdie konsul gegaan, en toe hy die dokument sien, het hy gesê: “Ek sal dit nie onderteken nie. Jy weet nie wat jy doen nie.” Uiteindelik het hy gesê dat hy my twee weke sou gee om daaroor na te dink en dat hy dit daarna sou onderteken as ek wou. Aan die einde van twee weke het ek dit teruggebring, hy het dit onderteken en die goed is weggestuur. God het belowe om ons honderdvoudig te vergoed vir alles wat ons aan Hom gee. Honderdvoudig is ’n wonderlike opbrengs; dit is tienduisend persent. God het baie vinnig begin om my op wonderbaarlike wyse honderdvoudig terug te gee. Nie lank daarna nie is ek na Sjanghai gestuur. My broer, wat baie siek was, het weer heeltemal na die wêreld teruggekeer. Weens sy gesondheid het die dokters hom om die wêreld gestuur op soek na beter gesondheid. Ek het gedink hy sou net in Sjanghai aandoen om my te sien. Hy het gesê hy gaan nie lank bly nie, want hy was baie bang dat hy te veel godsdiens sou kry. Hy het ongeveer die dag ná sy aankoms sy plek op ’n skip na Japan bespreek. Maar God het hom gou soveel godsdiens gegee as wat hy kon hanteer, en hy het daardie reis na Japan gekanselleer en ses maande by my gebly. Toe ek sien dat my broer deeglik bekeer is, het ek gesê: “Dit is tienduisend persent en meer.”
