Κύριε, αυτός ο πόνος μοιάζει αβάσταχτος.
Όσα αγαπούσαμε κάποτε τώρα πρέπει να χαθούν.
Τόσες καρδιές αιμορραγούν.
Κανείς δεν έχει μείνει με στεγνά μάτια.
Κλάψαμε, σπαράξαμε και προσευχηθήκαμε,
ζητώντας, Κύριε, να αποφύγουμε αυτό το ποτήρι.
Δοκιμάσαμε ό,τι πιστεύαμε πως θα μπορούσε να το αλλάξει,
μα όλες οι προσπάθειες φάνηκαν μάταιες.
Πατέρα, κραυγάσαμε για έλεος,
όλοι θα είχαμε γλιτώσει αυτόν τον πόνο.
Μα, Κύριε, μας είπες να περάσουμε μέσα απ’ αυτόν·
μας έκανες φανερό το χέρι Σου σε όλα.
Ο νους μας μοιάζει να στριφογυρίζει καθώς συλλογιζόμαστε
τι ακριβώς προσπαθείς να κάνεις.
Κι όμως, ξέρουμε πως, όποια κι αν είναι τα αισθήματά μας,
υπάρχει λόγος που πρέπει να περάσουμε μέσα από αυτή την καταιγίδα.
Γι’ αυτό, Πατέρα, τώρα προσκυνούμε στα πόδια Σου,
αναγνωρίζοντας την παντοδύναμη ισχύ Σου.
Δεν μπορούμε να διακρίνουμε κάθε λεπτομέρεια,
μα εμπιστευόμαστε πως στο τέλος όλα θα πάνε καλά.
Βοήθησέ μας, Πατέρα, να συντριβούμε,
παραδίδοντάς Σου τα πάντα.
Τα δικαιώματά μας, τα όνειρα, τις φιλοδοξίες και τα αποκτήματά μας,
αφήνοντας τα πάντα ανοιχτά στο βλέμμα Σου.
Καλλιέργησε μέσα μας, Κύριε, ταπεινοφροσύνη,
ήσυχη, μα βαθιά και αληθινή.
Είναι ένα κόσμημα που μόνο οι δοκιμασίες μπορούν να μας διδάξουν.
Κύριε, μέσα απ’ αυτό, κάνε μας περισσότερο σαν Εσένα!
Είθε τα μάτια μας να είναι στραμμένα σ’ Εσένα, Πατέρα,
κι όχι σ’ αυτόν τον συντριπτικό άνεμο.
Γιατί Εσύ πέρασες μέσα από αυτά τα βαθιά νερά,
και τίποτα άλλο παρά μόνο ό,τι σχεδιάζεις θα επικρατήσει.
Υπάκουοι ακόμη και μέχρι θανάτου, Κύριε,
όσο μεγάλο κι αν φαίνεται το τίμημα.
Δώσε μας να δούμε τον ουράνιο θησαυρό,
που καμιά επίγεια τιμή δεν μπορεί να ξεπεράσει.
–Από την Adrianna H. Fanton
