Όταν είσαι παιδί, μπορεί να νομίζεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τη διαφορά στις ζωές των ανθρώπων γύρω σου, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια! Οι μικρές πράξεις καλοσύνης σου δεν θα ξεχαστούν γρήγορα. Το να είσαι αληθινός φίλος κάποιου που πονάει μπορεί να αλλάξει τη ζωή εκείνου του ανθρώπου για πάντα.
Αυτή είναι η αληθινή ιστορία της «Hadassah» (όχι το πραγματικό της όνομα), μιας νεαρής κοπέλας που ανυπομονούσε πολύ να ξεκινήσει το σχολείο. Μόλις άρχισε την πρώτη τάξη, τι απογοήτευση ήταν να διαπιστώσει ότι τα κορίτσια της δεύτερης τάξης ήταν έτοιμα να είναι σκληρά με κάποιον, ή έτσι τουλάχιστον φαινόταν. Ίσως θα ήταν καλύτερο αν η Hadassah είχε αντιμετωπίσει αυτές τις κοπέλες, αλλά δεν το έκανε. Αντίθετα, επέλεξε να συμπεριφέρεται σαν να μην την πονούσε και προσπάθησε να τις αγνοήσει. Κάποιες μέρες ήταν καλύτερες από άλλες, αλλά δυστυχώς αυτό κράτησε για τρία ή τέσσερα χρόνια.
Σίγουρα υπήρχαν και καλά χρονικά διαστήματα, αλλά πολλά βράδια γύριζε σπίτι από το σχολείο, κλαίγοντας σχεδόν όλη τη διαδρομή και εύχονταν να μην χρειαστεί να επιστρέψει στο σχολείο την επόμενη μέρα!
Μια μέρα, ένα από τα κορίτσια έχασε το στυλό της. Ήταν σίγουρη ότι η Hadassah το είχε κλέψει. Αυτό ήταν πολύ ταραχώδες για την πολύ συνεπή Hadassah. Στο επόμενο διάλειμμα την κατηγόρησαν για αντιγραφή στις κάρτες μνήμης της. Πολλές άλλες επινοημένες ιστορίες κυκλοφόρησαν επίσης ανάμεσα στα κορίτσια.
Ωστόσο, υπήρχε ένα μικρό κορίτσι στο ίδιο γκρουπ των κοριτσιών της δεύτερης τάξης που θα πούμε ότι ονομαζόταν «Esther». Ήταν η καλύτερη φίλη της Hadassah και την στήριξε όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια.
Η Esther ήταν ένα πολύ ήρεμο, γλυκό κορίτσι, που κυρίως αυτό θυμόταν η Hadassah γι’ αυτήν. Η Esther είχε κυστική ίνωση και τη δεκαετία του 1970 δεν υπήρχαν τόσες πολλές θεραπευτικές επιλογές για αυτήν την ασθένεια όσο υπάρχουν τώρα, έτσι οι ασθενείς συνήθως πέθαιναν πολύ νέοι. Καθώς η ασθένεια της Esther χειροτέρευε, οι μέρες που αισθανόταν αρκετά καλά για να είναι στο σχολείο ήταν σπάνιες. Εφόσον η Esther ήταν συμπαθητική, οι μέρες που ήταν στο σχολείο ήταν ξεχωριστές για όλους. Ίσως η Esther να κατάλαβε πως θα βρισκόταν στον ουρανό πριν από τα άλλα κορίτσια—δεν το ξέρουμε με βεβαιότητα. Αλλά δίδαξε στα κορίτσια ένα τραγούδι, «Πόσο Μακριά Είναι ο Ουρανός», το οποίο η Hadassah ακόμη αγαπά να τραγουδάει σήμερα!
Η Hadassah θυμάται ακόμη όταν είδε το ασθενοφόρο να περνάει έξω από το σπίτι της όταν πήγαν την Esther στο νοσοκομείο για τελευταία φορά. Ήταν μια πολύ λυπημένη ομάδα μαθήτριων όταν η Esther πέθανε σε ηλικία 13 ετών. Η Esther είχε αγγίξει τις καρδιές πολλών ανθρώπων στη σύντομη ζωή της, συμπεριλαμβανομένων των νοσηλευτριών που την φρόντισαν κατά τη νοσηλεία της. Η Hadassah θυμάται ακόμη ότι είδε κάποιες από τις νοσηλεύτριες να κλαίνε στην κηδεία της Esther. Νομίζετε ότι η Hadassah θα ξεχάσει ποτέ την Esther; Ποτέ!
Εκτός από το ότι ήταν η καλύτερή της φίλη, ένα ακόμη φωτεινό σημείο για την Hadassah ήταν ότι όταν η Esther ήταν στο σχολείο, τα άλλα κορίτσια δεν ήταν τόσο σκληρά μαζί της (της Hadassah). Τυχαία συνέβη ότι περίπου στην τετάρτη τάξη, η Esther ήταν πιο συχνά στο σχολείο. Μια μέρα πήγε σπίτι και είπε στους γονείς της τι έβλεπε στο σχολείο—πώς τα άλλα κορίτσια ήταν εναντίον της Hadassah και της φερόταν τόσο άσχημα. Ο πατέρας της Esther έθεσε αυτό το πρόβλημα στην επόμενη συνάντηση γονέων/καθηγητών. Τι αλλαγή από τη μία μέρα στην άλλη ξεκίνησε την επόμενη μέρα! Μια από τις κοπέλες ακόμα και ήρθε στην Hadassah και της ζήτησε συγγνώμη. Τέλος, μπορούσαν όλες να γίνουν φίλες και σήμερα εκείνα τα κορίτσια είναι οι «παλιές σχολικές φίλες» της Hadassah.
Αξίζει να σταθείς δίπλα σε κάποιον που του φέρονται άσχημα. Η στήριξή σου μπορεί να είναι αυτό που θα χρησιμοποιήσει ο Θεός για να βοηθήσει τον φίλο σου να περάσει τις δύσκολες στιγμές του με καλό τρόπο! Και μοιράσου το με τους γονείς σου, μπορούν να βοηθήσουν να βρεθεί τρόπος να αλλάξει το πρόβλημα.
