Όταν ακούστηκε ο πυροβολισμός της εκκίνησης, όλοι οι διαγωνιζόμενοι ξεκίνησαν προς τη γραμμή του τερματισμού. Βέβαια, δεν ήταν τόσο γρήγοροι όσο οι συνηθισμένοι μαθητές που έτρεχαν στους αγώνες του λυκείου. Μάλιστα, λόγω των αναπηριών τους, ήταν τόσο αργοί που μιλούσαν μεταξύ τους καθώς προχωρούσαν.
Όταν είχαν διανύσει περίπου τα ¾ της διαδρομής προς τον στόχο, συνέβη κάτι. Η Σούζι έπεσε και γδάρθηκε στο γόνατο. Άρχισε να κλαίει επειδή πονούσε. Ο Καρλ, που βρισκόταν δίπλα της, σταμάτησε και της μίλησε με καλοσύνη. Όλοι όσοι βρίσκονταν πίσω της, όταν την έφτασαν, σταμάτησαν κι αυτοί για να της εκφράσουν τη συμπαράστασή τους. Κάποιοι φώναξαν στους υπόλοιπους της ομάδας μπροστά, για να τους ενημερώσουν τι συνέβαινε. Επειδή οι άλλοι δεν βρίσκονταν πολύ πιο μπροστά, άκουσαν τις φωνές όσων ήταν πίσω τους και επέστρεψαν κι αυτοί για να σταθούν κοντά στη Σούζι.
Ύστερα από λίγο, όταν αισθάνθηκε καλύτερα, δύο φίλοι της τη βοήθησαν να σηκωθεί. Τότε οι φίλοι που στέκονταν δίπλα της και την κρατούσαν από τα χέρια είπαν: «Θα σε βοηθήσουμε να φτάσεις στη γραμμή του τερματισμού». Όλοι οι υπόλοιποι είπαν επίσης: «Κι εμείς!» Εκείνη τη στιγμή, όλοι πιάστηκαν χέρι χέρι και προχώρησαν αργά κατά μήκος της πίστας, ακολουθώντας τον ρυθμό της Σούζι, που κουτσαινε. Έπειτα, σχηματίζοντας μια μεγάλη αλυσίδα, πέρασαν όλοι μαζί τη γραμμή του τερματισμού! ~Άγνωστος συγγραφέας
