Nina miaka kumi na minne, karibu kumi na mitano. Nimepitia mambo mengi sana mabaya kwa msichana wa miaka kumi na mitano. Acha nianze tangu mwanzo. Nilizaliwa tarehe 29 Desemba, 1988, huko Omaha, Nebraska, kwa wazazi wangu waliokuwa WACHANGA SANA, Ron na Shelley. Baba alikunywa pombe—sana, na alitafuna tumbaku. Alifanya kazi wakati wote, na mara chache alikuwa nyumbani tukiwa macho mimi na dada yangu mkubwa Amanda, kwa hiyo Baba alikuwa kama kiumbe wa kubuni ambaye Mama alitusimulia habari zake.
Nilianza kumfahamu Baba zaidi nilipokuwa nikikua. Alikuwa Superman wangu—kwa macho yangu ya utotoni, Baba angeweza kufanya chochote. Alikuwa mkamilifu. Akikasirika, lilikuwa kosa langu. Kisha, nilipoendelea kukua, nilitambua kwamba kwa kweli hakuwa mkamilifu. Alirudi nyumbani akiwa amekasirika karibu kila wakati, na mimi sikuwepo kumkasirisha; na alikuwa na harufu ya ajabu. Wakati huo, sikujua kwamba nilichonusa kilikuwa pombe, nilijua tu kwamba haikuwa harufu ya kawaida. “Superman” wangu alikuwa akigeuka kuwa jitu la kutisha. Mama alitutuma chumbani kwetu alipofika usiku, ili aamue kama usiku huo mambo yangekuwa sawa au la. Nakumbuka tukijikusanya kitandani pamoja na wadogo zangu, tukijificha chini ya vifuniko huku taa zimezimwa, tukimsikiliza Baba akimfokea Mama na kumtukana usiku ambao mambo yalikuwa mabaya.
Tulikuwa na nyakati nzuri za kifamilia pamoja na Baba alipokuwa hajalewa. Ninathamini kumbukumbu hizo za kumkimbilia ili aninyanyue mabegani mwake niguse dari, kunizungusha kwa kunishika mikono, kuketi mapajani mwake huku akitusomea, kucheza mchezo wa kukimbizana nyuma ya nyumba, na kula pamoja hot dog zilizoungua barazani. Lakini bado tulingoja kwa wasiwasi chini ya vifuniko usiku mwingi.
Tulihama kutoka Omaha nilipokuwa na miaka saba, Amanda akiwa na miaka minane, ndugu yangu Ronnie akiwa na miaka sita, na dada zangu Holly na Rebecca wakiwa na miaka minne na mitatu. Baba aliendelea kufanya kazi Omaha, na unywaji wake ulizidi kuwa mbaya. Akiwa na mwendo wa saa moja kwa gari, angeweza kumaliza pakiti ya bia sita njiani akirudi nyumbani. Uhusiano wetu uliendelea kuzorota kadiri alivyokunywa. Sasa nilijua kwamba kunywa pombe kulikuwa vibaya. Nilikuwa nimemwona Baba akinywa kitu kutoka kwenye chupa ndani ya lori, kwa kona ya jicho langu niliposafiri naye. Wakati mmoja nilimuuliza kwa nini alikuwa na bia nyuma ya lori. Hakujibu swali langu, lakini alinifanya niahidi kwamba sitamwambia Mama. Ingawa nina hakika tayari alijua, Shetani alipotosha akili yangu changa nifikiri kwamba nilikuwa na siri hii kubwa, mbaya sana ambayo nisingeweza kamwe, hata kidogo, kuitaja. Kwa sababu ya hofu, niliepuka kuzungumza na Mama.
Jambo lingine lililoongeza mkazo katika familia lilikuwa kwamba nilihisi ushindani mkubwa na Ronnie. Nilihisi kwamba alikuwa tishio kwangu katika kugombea uangalifu na sifa za Baba. Kwa hiyo nilimwingiza matatani kwa siri na mara nyingi kadiri nilivyoweza. Nilipokuwa na miaka kumi au kumi na moja, tulikuwa na uhusiano wa kusikitisha wa kupendana na kuchukiana: siku moja tungecheza pamoja na kufurahi sana, siku iliyofuata tulikuwa tukizozana kila mara kama mbwa wenye kichaa.
Nikiwa na umri wa miaka kumi na moja hivi, nilianza kung’ang’ana na mawazo ya kujiua. Kwa kweli, yalinitisha. Sikuwa nimewahi kuhisi hivyo hapo awali. Sikuzote nimekuwa na hamu kubwa ya kuishi, na ghafla nikawa nikifikiria kujiua. Sikujua kilichokuwa kinanitokea.
Karibu wakati huohuo, kwa namna fulani Mama aligundua kanda za Charity. Alianza kuzisikiliza karibu muda wote. Nilichukia mfululizo wa kanda za Nyumba Inayomcha Mungu. Mama alianza kutuchapa, ilhali hapo awali alikuwa akitufokea tu au kufanya jambo kama hilo. Aliacha kubishana na Baba kila wakati, jambo ambalo lilimkasirisha zaidi. Alisikiliza kanda moja tu, kisha hakusikiliza nyingine kwa muda mrefu sana. Mama alianza kufunika kichwa chake. Mama na Baba waliamua kwamba hatungevaa tena suruali. (Baba alikuwa akijionyesha kuwa Mkristo kwa nje, kwa sababu ilikuwa na faida kwake. Alifanya kazi katika karakana ya bidhaa za mbao ya “Kikristo.”) Hilo lilivuruga sana maisha yangu. Nilikuwa na hakika kwamba yeyote yule aliyekuwa Ndugu Denny Kenaston, alikuwa mwovu kabisa, adui yangu mkubwa, na hakika si “ndugu” yangu. “Yeye” alifanya maisha yangu kuwa ya taabu sana. Sikuzote nilikuwa nikitegemea sana marika wangu, na nilitaka kukubalika katika makundi ya “wajanja.” Hakuna mtu katika makundi hayo aliyetaka kuwa na mtu wa ajabu, kwa hiyo nikiwa mdogo nikawa mtu aliyetengwa mwenye dharau, uchungu, na kiburi. Niliota jinsi nitakavyouonyesha ulimwengu mimi ni nani hasa nitakapokuwa mtu mzima; ningekuwa nyota wa muziki wa rock, nyota wa filamu, au wakala wa CIA. Kisha, baadaye mwaka huohuo: “Ninyi wasichana mtaanza kuvaa kifuniko cha kichwa kama cha mama yenu.”
Nilimkasirikia sana yule Denny Kenaston wa Pennsylvania! Lakini Baba alipotuuliza kama tulikuwa na pingamizi lolote, nilisema hapana. Nilikuwa nimejifunza miaka mingi iliyopita kwamba kupinga kungefanya mambo yawe mabaya zaidi tu, kwa hiyo nilinyamaza na kuasi moyoni mwangu. Nilianza kujieleza kupitia mavazi yangu. Tuliruhusiwa kuvaa sketi, kwa hiyo nilivaa sketi na mashati mafupi na yanayobana mwili kadiri nilivyoweza bila kukemewa. Nilifanya kile “kitu cheupe” kionekane kama fashoni tu—wasichana kadhaa waliniambia kwamba walipenda “kofia” yangu. Nadhani ilikuwa wakati huo nilipoacha kujaribu kumfanya Baba anipende kama ilivyoonekana kwamba alimpenda Ronnie, lakini bado niliendelea kutofautiana na wote wawili.
Maktaba ya Council Bluffs ilikuwa na kaunta ya kujihudumia ya kukopa vitabu, na niliitumia kukopa vitabu vingi ambavyo wazazi wangu hakika wasingevikubali. Lakini nilikuwa na orodha yangu mwenyewe, na sikuwahi kuchelewesha kurudisha kitabu, ili Mama asihitaji kamwe kuitazama orodha hiyo. Nilisoma hadithi za mizimu, riwaya za mapenzi za vijana, hadithi za mafumbo ya mauaji, na kadhalika—nyingi sana pia. Nilichukua kisiri baadhi ya riwaya za vita za Baba zilizokatazwa, pamoja na mfululizo wa “Lord of the Ring” wa J. R. Tolkien (ambao, kwa kweli, ni uchawi mtupu!) Udanganyifu huu ulizidisha tu ufa kati yangu na wazazi wangu na kuharibu dhamiri yangu. Sikujali nilichosoma, mradi tu hakuna mtu aliyegundua. Nilipaswa kujali—maisha yangu yalikuwa wazi kabisa kwa shughuli za mapepo.
Nilikulia nikisikiliza muziki wa “Kikristo”: Michael W. Smith, Ray Boltz, Sandi Patti, Point of Grace, Sierra, na kadhalika. Nilisikiliza redio karibu bila kukoma—ndiyo tu niliyoweza kuitumia kujiepusha na uhalisi wa maisha yangu na kutofikiri. Ningeweza kuimba wimbo nilioupenda na kuwa na furaha tu, na mkazo wote ungeondoka. Nilipoamka, niliiwasha—stesheni ya redio ya “Kikristo,” bila shaka—na nilipoenda kulala, niliizima.
Niliogopa ukimya, hasa usiku. Maisha yangu yote, nimekuwa nikiteswa na ndoto za kutisha sana. Sikuzote nimeogopa giza. Niliona madoa meusi yasiyo na umbo maalumu ukutani kwa kona ya jicho langu, yakitoweka haraka kila nilipotazama moja kwa moja. Sikuzote nilitawaliwa na hisia ya uovu, huzuni nzito, na hofu.
Nilikuwa hodari wa kujificha sura yangu ya kweli. Hakuna mtu angeweza kujua kama nilikuwa nimefadhaika kama sikutaka ajue. Sikutaka mtu yeyote ajue jinsi maisha yangu yalivyokuwa mabaya sana. Nilidhani marafiki zangu wangeniacha wakijua kwamba baba yangu alikuwa mlevi, kwamba wakati fulani alimwacha mama yangu kwa ajili ya mwanamke mwingine, na kwamba yeye alikuwa mhubiri wa kanisa letu dogo la nyumbani! Ilitosha kwamba sikuvaa nguo za “kawaida.” Walikuwa wameweza kupuuza hilo na tulikuwa marafiki wa karibu sana, lakini mambo mengine katika maisha yangu? Niliogopa sana kuwaambia kuyahusu.
Kwa hiyo nilifungia kila kitu moyoni na kusukuma kizibo ndani kwa nguvu kadiri nilivyoweza. Nilianza kusumbuliwa na kurudi kwa tindikali ya tumboni, na nililia au kukasirika kwa urahisi. Kwa kawaida, nilijifungia tu ndani ya gamba langu zito na zuri, nami sikutoka mpaka nilipokuwa peke yangu au pamoja na marafiki zangu wa kike. Lakini kanisani nilivaa nguo zinazofaa, nilivaa kifuniko cha kichwa, nilisema “ndiyo, bwana” na kutii, sikujibu kwa jeuri, nilienda kanisani kila Jumapili isipokuwa nilipokuwa mgonjwa, nilitabasamu na kusema, “Loo, ninaendelea vizuri sana!” ikiwa mtu yeyote aliniuliza hali yangu. Nilipata alama nzuri, nilipata marafiki kwa urahisi, na mengine mengi. Na kila mtu niliyemjua alidanganyika kabisa. Waliamini kwamba nilikuwa msichana wa miaka 13 mwenye furaha kabisa na maisha mazuri sana. Au labda nilijidanganya tu kwa kufikiri kwamba walikuwa wamedanganyika; sijui.
Kisha Baba alianza kujaribu kuwa rafiki yangu na Mama akajaribu kuwa mmoja wa marafiki zangu wa kike. Amanda alianza kuwa wa ajabu sana kwangu—alianza kunihubiria kila nilipolalamika kuhusu maisha yangu; Ronnie alianza kulia, ilhali hapo awali angejibu kwa kupigana tu, na hayo yote yalinifanya nijione kuwa mtu mbaya sana. Baba alisema ni kwa sababu alikuwa “ameokoka.” Alikuwa ameacha kunywa. Nilijua hilo, lakini sikufikiri lingeendelea kwa muda mrefu. Sikuamini hata mara moja hata neno moja la kile alichokiita “ushuhuda” wake, kwamba Mungu alikuwa ameondoa kabisa hamu yake ya kunywa na kumpa upendo kwa familia yake. Bado nilimpenda, lakini sikuweza tu kumwamini. Sikumsadiki hata kidogo. Alikuwa “ameacha” hapo awali, na hata wiki moja haikupita baada ya kuweka nadhiri hiyo, alianza tena—na akazidisha kuliko hapo awali.
Ndugu Denny akawa tishio kubwa zaidi kwa maisha yangu kama nilivyoyajua—Baba alikuwa amesikiliza kanda (ajabu kweli) kuhusu ibada za familia. Baba alianza kufanya ibada za familia usiku—ilikuwa mateso matupu kwangu. Kwa kawaida niliacha mawazo yangu yatangatange huku nikionekana kama nasikiliza kwa makini, lakini mtu yeyote angeniuliza ibada ilikuwa imehusu nini usiku uliotangulia, ningesema kitu kama “Amm....” Nilitamani sana muda wa kulala ufike haraka ili anyamaze. Kisha mwaka huu uliopita tu, mambo yakazidi kuwa mabaya maishani mwangu. Mama alikuwa akijaribu kunifanya nibadilishe mtindo wa mavazi kwa muda mrefu, na alikuwa amenitengenezea magauni kadhaa yenye kitambaa cha ziada kinachofunika mabega na kifua cha mtindo wa Waamishi. Nami niliyavaa—nje bustanini.
Kumbukumbu yangu imefifia kwa kiasi, lakini asubuhi moja nilimkasirikia Mama. Alitaka kuzungumza nami baada ya kumfokea na kusema yote niliyotaka kusema, lakini nikasema hapana. Nilipanda ngazi mbili mbili hadi chumbani kwangu na kufunga mlango kwa kishindo nyuma yangu. Niliwasha kanda na kuongeza sauti kwa kiwango cha juu kabisa, nikajitupa kitandani na kuendelea kuchemka kwa hasira.
Nikiwa nimelala hapo, nikisikiliza kanda yangu bila umakini, nikiwa na hasira na kujihurumia, niliamua kwamba singeweza na nisingeendelea kuvumilia tena. Ningeondoka. Basi niliruka kutoka kitandani na kuvaa kwa haraka, nikazifunga nywele zangu nyuma kuwa mkia, na kutupa kifuniko changu cha kichwa sakafuni. Niliiongeza zaidi sauti ya redio yangu ya stereo, nikafungua mlango wangu. Kwa siri, nilifungua dirisha ambalo halikuwa na wavu, nikatambaa na kutoka kuelekea kwenye paa la baraza. Nililiacha dirisha na kukimbia kuzunguka kona ya nyumba. Niliteremka kwa kujishikilia hadi ukingo wa paa, nikatazama chini na kuhisi kizunguzungu. Nikavuta pumzi ndefu na kuruka chini. Magoti yangu yalilegea na kugonga kidevu changu, miwani yangu ikaanguka, lakini sikuhisi chochote. Nilikimbia hadi kwenye rundo la kuni, nikitumaini kwamba hakuna mtu ambaye angetazama kupitia dirisha la sebule na kuniona, kisha nikaondoka nyuma ya ghala na kuingia kwenye shamba la mahindi.
Nilikimbia huku nikilia, nikiogopa nilichokuwa nikifanya na kutaka kurudi, lakini kana kwamba sikuweza. Nilikuwa nikisukumwa na nguvu iliyo kubwa kuliko yangu, huku wazo likipiga-piga kichwani mwangu, likitoka kwa sauti yangu mwenyewe katika mchanganyiko wa maneno wa hofu na vurugu, likijirudia tena na tena: “Lazima uondoke, lazima uende mbali, kimbia, kimbia, kimbia!” Nilikimbia hivyo mpaka nilipofika kwenye barabara ya udongo iliyo umbali wa takriban robo maili kutoka kwenye njia yetu ya kuingia nyumbani. Nilipanda ua na kuruka chini, nikateleza kidogo kwenye matope, kisha nikaanza kutembea.
Nilitembea kwa nusu saa kwenye barabara ya changarawe, nikiwa nimetulia na kujitawala zaidi kidogo—lakini bado sikujitawala. Nilijificha kwenye mtaro kila niliposikia gari likikaribia. Nilisikia mtu akiita jina langu mara moja, lakini niliendelea mbele bila kukoma.
Baada ya muda, nilifika kwenye barabara kuu. Niliamua kuelekea Oakland badala ya kurudi Omaha, kwa sababu nilijua Baba angekuwa njiani kurudi nyumbani ikiwa Mama alikuwa amempigia kazini—jambo ambalo nilikuwa na uhakika kwamba alikuwa amefanya. Nilitembea kwa takriban saa mbili kwenye barabara hiyo kuu. Wakati mmoja nilifikiria kupiga simu nyumbani na kuwaambia wasithubutu hata kunitafuta, kwa sababu sikutaka kurudi nyumbani, lakini niliogopa sana kusimama kwenye nyumba ya mtu nisiyemjua ili kutumia simu. Na kufikia wakati Baba na Ronnie waliponipata, nilitaka kurudi nyumbani.
Hayo yalikuwa tu majira ya kuchipua. Kufikia katikati ya Julai, nilikuwa tayari kabisa kuondoka tena. Baada ya kutoroka mara moja, Mama na Baba waliniondolea karibu mapendeleo yangu yote: kutumia simu, isipokuwa mtu akinipigia, na hata hivyo kwa dakika tano tu; kutumia kompyuta; kuwa peke yangu na marafiki zangu; kukaa chumbani kwangu; na Baba alichukua redio yangu ya stereo. Nilikuwa na hasira sana; si kujikasirikia tu kwa kusema nilitaka kurudi nyumbani, bali pia kuwakasirikia wazazi wangu kwa kuniondolea “maisha” yangu. Kwa uasi mtupu, niliamua kwamba ikiwa muziki wa Kikristo haukuwa mzuri vya kutosha kwao, ningesikiliza muziki mwingine. Kwa hiyo nilitumia redio ya saa yangu ya kengele na kutafuta muziki wa rock usio wa kidini, punk, pop, na rap. Kwa akili yangu iliyovunjika moyo, walistahili. Nilikuwa ninathibitisha tu kwamba tunaishi Amerika na ninaweza kufanya ninachotaka.
Siku moja, mimi na Mama tuligombana sana kuhusu nilichokuwa nimevaa siku hiyo. Kilikuwa cha kidunia sana licha ya kuwa sketi—ningeweza kuingia kwenye maduka makubwa au shule ya umma na kuonekana kama wengine kabisa. Huo ndio hasa mwonekano nilioutaka, na ndio hasa ambao Mama na Baba hawakutaka—ndiyo sababu niliutaka. Baba aliporudi nyumbani, Mama alimweleza kuhusu hilo. Aliniketisha na kusema nilihitaji kuchukua mfuko mkubwa mweusi wa taka, kuweka ndani nguo zangu zote za kuvaliwa kipande cha juu na cha chini tofauti, kisha kuutoa hadi kwenye lori ili zikatupwe. Karibu nilie, lakini mara moja nilikaza taya na kwenda kuchukua mfuko. Nilipanda ngazi, nikafungua droo yangu ya juu kwa nguvu, kisha nikaanza kutoa kwa nguvu sweta zote, mashati yenye shingo ndefu, fulana, na mashati ya vifungo, nikizitupa sakafuni bila kujali. Nilizisukuma ndani ya mfuko, nikashuka nazo ngazi, nikatoka hadi kwenye lori, nikarudi ndani, nikachukua mfuko mwingine, na kurudia hivyo kwa droo nyingine kisha kabati. Nilipoenda kulala hatimaye usiku huo, nilitambua kwamba kulikuwa na kitu kilichokosekana chumbani mwangu. Ilinichukua sekunde moja tu kugundua—Baba alikuwa amechukua CD na kanda zangu zote; zilikuwa karibu ishirini na tano au thelathini—pamoja na saa yangu ya kengele. Niliuliza kwa sauti muziki wangu ulikuwa wapi. Baba aliniambia kwa utulivu kabisa kwamba alikuwa ameuchukua. Mara moja nilishuku kwamba ilikuwa kanda nyingine ya Ndugu Denny. Kwa hiyo ilikuwa ni kosa la Baba na Denny kwamba nilichokuwa nacho cha kusikiliza ni kanda mbaya za nyimbo za kusanyiko tu. Nilizichukia sana.
Nilikuwa nikipanga kwa dhati kutoroka tena. Ndoto zangu za kutisha zilikuwa zikiniamsha usiku mara kwa mara, nami niliamua kuweka tayari legingi na shati lenye shingo ndefu, na ikiwa Mama na Baba walikuwa wamelala na bado ilikuwa mapema vya kutosha usiku ili niondoke muda mrefu kabla hawajagundua, ningetoka kimyakimya, nibadilishe nguo, na kutoweka. Kiongozi aliye mkuu zaidi alikuwa na mpango bora zaidi.
Mwezi Oktoba, Amanda alipata barua ya kukubaliwa katika Shule ya Biblia ya Ephrata. Nilijibu, “Lo, safi. Shule ya Biblia. Sasa mahubiri yake ya wakati wa kulala yatakuwa na mambo mengi zaidi.” SIKUTAKA kabisa kwenda. Mbali na kwamba ilikuwa PENNSYLVANIA, safari ilikuwa ya saa 30 kwa gari, na tungewasafirisha vijana wengine wawili—wavulana wote wawili. Ilikuwa Shule ya Biblia, na juu ya hayo yote, Baba alitarajia niketi kwenye mahubiri mengi. Niliona ilikuwa kupoteza wiki vibaya sana. Isitoshe, nilikuwa nimesikia habari kuhusu Shule hii ya Biblia na mambo yaliyowatokea watu walioenda huko. Sikutaka “kuokoka.” Nilikuwa sawa kabisa. Sikutaka kubadilika. Kwa hiyo mwezi mzima nilijaribu kutafuta njia ya kutokwenda. Marafiki zangu walijitolea kuniruhusu nibaki kwao. Baba alifikiria ombi moja tu—dada wawili waliuliza kama ningeweza kukaa na familia yao. Walikuwa wa umri wangu na Baba aliwajua wao na wazazi wao vizuri kiasi—familia nzuri ya Kikristo, kama tulivyokuwa tunajua wote wawili. Nilidhani nilikuwa na nafasi ya kukwepa kwenda, lakini baba yao aliamua kwamba ingekuwa bora nitumie muda huo na familia yangu. Karibu nilie.
Kwa hiyo sikuwa na chaguo.
Niliamua nitakuwa mtu wa kukera kabisa. Ningekunja uso na kulalamika katika safari yote, nione tu Baba angechukuliaje. Ningechukia kabisa familia yetu ya wenyeji, SINGETAFUTA urafiki na mtu yeyote katika Shule ya Biblia, nisingeandika kumbukumbu—ningechora tu michoro kwenye daftari langu na kuacha mawazo yangu yatangatange, na SINGESIKILIZA kabisa mahubiri.
Niliweza kutimiza Ahadi ya 1 kwa urahisi. Ni vigumu kiasi gani kuwa na wakati mbaya ukiwa ndani ya gari kwa saa 30? Nilivaa tu vipokea sauti vya masikioni na kuwapuuza wote kadiri nilivyoweza. Ahadi ya 2 ilitupiliwa mbali haraka. Familia yetu ya wenyeji ilikuwa na mtoto mchanga mrembo sana, na binti wawili wa umri uliokaribiana na wangu ambao walinifuata kila mahali. Lakini niliamua kwamba familia yetu ya wenyeji haikuwa muhimu. Nisingetafuta marafiki, kuandika kumbukumbu, wala kusikiliza kwa makini. Basi Jumatatu usiku, Baba alisema kwamba sote tulipaswa kuhudhuria mkutano. Tulipofika, Amanda alinivuta huku na huko, akinitambulisha kwa wasichana wote hao ambao sikuwa nimewahi kuwaona maishani mwangu. Wote walikuwa wazuri sana, nami niliwapenda mara moja. Lakini nilijiahidi kwamba sitatafuta marafiki wengine, sitaandika kumbukumbu, wala kusikiliza mahubiri. Sikupata marafiki wengine wala kuandika kumbukumbu, lakini lile la mwisho?
David Cooper alikuwa akihubiri. Yeye ni mhubiri mwenye ari, anayeeleza kwa kina na kujieleza kwa nguvu. Kichwa cha ujumbe wake kilikuwa, “Kumwona Mungu Aliye Hai.” Upendo na ari yake kwa Mungu vilidhihirika kupitia maneno yake. Mojawapo ya mambo ya kwanza aliyosema liligusa moyo wangu na kuchoma dhamiri yangu iliyokuwa imekufa ganzi.
“Nataka kuwashukuru wageni wote mliofika, asanteni kwa kuja. Nawashukuru wote kwa kumjali Mungu kiasi cha kuja na kutumia wiki moja kumtafuta Mungu.” Nilihisi kama mdudu duni kuliko wote duniani. “Baadhi yenu mnang’ang’ana na ulimwengu na mwili. Maombi yangu kwa ajili yenu ni kwamba Mungu awape ushindi dhidi ya ulimwengu na mwili. Baadhi yenu mmefungwa na shetani”—niliung’ang’ania roho yangu ya uasi kwa kukata tamaa na kuwaza moyoni, baadhi yetu ni vyote viwili—“Nami ninawaombea kwamba mkombozwe kwa jina la Yesu. Baadhi yenu hamwamini”—na baadhi yetu ni yote matatu—na mmechafuliwa kama vile 1 Wakorintho inavyosema—“Nami ninaomba rehema ya Mungu iwe pamoja nanyi usiku huu; ninaomba rehema ya Mungu Aliye Hai iwashukie usiku huu. Ikiwa hapa hamwamini na mmechafuliwa, Mungu na awahurumie.” Kwa muda nilibaki nikiwa nimepigwa na butwaa, lakini nililipuuza jambo hilo aliposema tena. “Kisha kuna baadhi yenu ambao ni wakaidi,”—na baadhi yetu ni yote manne—“baadhi yenu kwa kweli mnampinga Mungu Aliye Hai. Nami ninawaombea kwamba Mungu awafumbue macho na masikio yenu, mpate kuwa na hekima, na kumbusu Mwana.”
Nilishtuka, nikatikisika kabisa. Angewezaje? Kwa nini angemjali sana mtu ambaye alikuwa amempa kisogo, akafanya uamuzi wake, na kuharibu kila uwezekano wa kurudi nyuma? Nililegea kidogo tu. Sikuweza kujizuia—nilifyonza kila neno alilosema kama ardhi yenye kiu. Licha ya yote, moyo wangu uliokuwa umejeruhiwa ulianza kutoka kwenye gamba la kujilinda nililokuwa nimejijengea.
Karibu na mwisho wa ujumbe wake, alizungumzia dhamiri kuwa kama sinia la keki. Alisema sisi ni kama mtu anayeliosha sinia hilo. Msichana mzuri atasugua mpaka afikiri kwamba ni safi, kisha ataliinua ili mama yake alikague; na ikiwa Mama ataona kwamba linahitaji kusuguliwa zaidi, atasugua tena kwa hiari. Kisha alisema kwamba msichana mbaya atasugua kidogo mpaka afikiri kwamba limetosha, kisha atalisukuma nyuma kabisa ya kabati, akitumaini kwamba hakuna mtu atakayeomba kuona kazi yake. Nilitamani sana kwamba angetumia mfano wa mvulana.
“Je, unaogopa usiku huu kuinua maisha yako namna hiyo? Je, unaweza kuufungua moyo wako kwa Mungu sasa hivi? Sinia lako linapokuwa kabatini, unajua. Je, unaunyanyua moyo wako kwenye nuru, mbele ya macho ya Mungu Aonaye Yote? Je, unaweza kumwambia Mungu kwa kweli, ‘Bwana, kuna jambo lolote maishani mwangu ambalo ninakataa kulishughulikia, ambalo ninakuficha?’ Unajua ikiwa ndivyo.”
Niliguswa sana moyoni mwangu mgumu na wa uasi. Dhamiri yangu iliyokuwa imeungua na kuwa nyeusi ililetwa nuruni usiku huo. Nilijua kwamba hata sikuwa nimejaribu kusugua; hata sikuwa nimefuta kwa shingo upande. Niliogopa na kukata tamaa, lakini bado nilijizuia. Jinsi nilivyotumaini kwamba kusingekuwa na mwito wa kwenda madhabahuni! Nilijua tu kwamba ningeweza kuendelea kukataa zaidi ya Jumatatu usiku, baada ya yote hayo! Mawazo hayo yote yalikuwa yakizunguka akilini mwangu aliposema, “Je, kuna mtu katika chumba hiki anayeaibika kushughulikia mambo yake na Mungu? Je, unaaibika kushughulikia mambo yako na Mungu? Unapofikiria kuja mbele hapa na kukiri kwamba wewe ni nafsi yenye uhitaji, je, hilo linakuaibisha? Kwa kuzingatia Mungu ni nani, kwa kuzingatia Mungu Aliye Hai, ambaye anakutamani na anataka kukutakasa, usione aibu.”
“Nawapenda nyote. Ninaomba kwamba Mungu afungue mioyo yenu; afungue mioyo yenu kwa kila kitu.” Nilitamani kwa moyo wangu wote kwamba David Cooper aache kuomba! Sikutaka kwenda mbele na kukiri kwamba nimeshindwa. Nilikuwa na kiburi sana, na mkaidi sana. Nilivumilia beti tatu za “Kwa Upole na Kwa Huruma Yesu Anakuita.”
“Je, unaweza kuisikia sauti ya mwito wa dhati na wa upole?”—Kuisikia? Niliihisi! Moyo wangu ulikuwa ukidunda mara mbili ya kawaida, na nilihisi mapigo hayo mpaka tumboni. Nilijisikia mgonjwa kabisa; nafsi yangu yenyewe ilikuwa inaumwa. “Ikiwa umeketi kwenye kiti chako—na ninajua baadhi yenu mmeketi—umeketi hapo ukisema, ‘Siwezi kufanya hivyo,’ naomba niongeze ombi hili kwa mwito wa Yesu Kristo: usisubiri, tafadhali.”
Niliendelea kuketi kana kwamba nilikuwa nimebandikwa hapo. Sikuweza tu kufanya hivyo. Tuliimba ubeti wa mwisho. Aliwaelekeza wale walioitikia kwenye vyumba vya maombi, kisha akatoa mwito wa mwisho. “Ikiwa umeketi kwenye kiti chako na unajua una jambo la kushughulikia na Mungu, ninakuhimiza usimame, uende kwenye vyumba vya nyuma kule, na upate msaada. Wiki hii itakuwa na baraka nyingi zaidi kwako ukifanya hivyo.” Alisubiri kidogo, kisha akaanza kusema, “Mungu awabariki, washauri,” lakini akanyamaza. Ukisikiliza kanda kwa makini, utasikia sauti za kukwaruzana kwa nguo. Msichana mdogo alikuwa amesimama na alikuwa akielekea mbele ya ukumbi.
Sikuvunja minyororo yangu usiku huo. Tulitoka kwenye vyumba vya maombi, na mtu alikuwa akiimbewa. Nilihisi kama mgeni katika nchi nisiyoifahamu. Nilitamani sana kuwa na furaha hiyo! Maumivu yalikuwa makali mno. Tuliarudi kwenye nyumba yetu ya muda usiku huo, nami nikajificha chini ya vifuniko na kumlilia Mungu ajidhihirishe kwangu. Mungu asifiwe, alifanya hivyo! Alasiri iliyofuata niliwatafuta washauri wangu, nasi tukaomba pamoja mpaka tukapata ushindi. Nilitubu na kuzikana dhambi, nikasamehe na nikasamehewa. Haleluya! Moyo wangu bado umefurika furaha.
Wiki iliyobaki ilikuwa ya ajabu tu. Nilijifunza mengi sana! Nilihisi kama sifongo ambayo Paul Hershberger aliitumia kama mfano wiki hiyo, ikiwa imezama kabisa ndani ya kitu nisichokijua kabisa, na kufyonza kila kitu (niliandika kumbukumbu.) Nilikuwa mkavu sana, sidhani kama kuna chochote kilichonipita, ingawa bado ninatafakari kila kitu. Ushuhuda wa vijana ulinibariki sana, hasa wa kijana mmoja aliyeitwa Titus Kauffman. Alisema kwamba alikuwa ameenda Shule ya Biblia mwaka uliotangulia na akaongoka. Alikuwa mtumwa wa aina zote za muziki kama nilivyokuwa mimi. Shule ya Biblia ilipofika mwisho, alirudi nyumbani. Alisema alipanda chumbani kwake, akachukua muziki wake wote na kuutupa, kisha akavunja stereo yake. Alijua kwamba kama angekuwa na redio chumbani mwake, hatimaye angelegea na kurudia dhambi hiyo. Nilijua nilikuwa na muziki—mambo niliyokuwa nimemficha Baba—ambao ulipaswa kuondolewa kabisa kama muziki wa Titus Kauffman.
Tulipofika nyumbani, wazazi wa wavulana waliokuwa wamesafiri nasi walikuwapo, pamoja na rafiki yangu ambaye hakuwa ameokoka na wazazi wake wacha Mungu kutoka kanisani. Nilipanda chumbani kwangu na kuchukua muziki kutoka kabatini, lakini nilipokuwa natoka, macho yangu yaliyokuwa yameanza kuona wazi upya yaliona kabati langu kubwa la vitabu. Rafu zake zilikuwa na vitabu vya kila aina vilivyochukiza sana—nadhani Baba alikuwa akiogopa kunikabili mimi na vitabu vyangu. Lakini wakati huo nilijua kwamba vilikuwa vibaya kama muziki wa rock. Kwa hiyo niliweka CD na kanda chini, nikaenda barazani na kuchukua sanduku. Nilihitaji masanduku mawili—masanduku mawili makubwa kiasi ili vitu hivyo vyote viingie—na kwa kweli nilirudi kabatini na kutoa baadhi ya nguo nilizokuwa nimezificha pia. Usiku huo tuliimba kwa furaha kubwa kuzunguka moto mkubwa wa kuni.
Kila siku, ninazidi kubarikiwa na mabadiliko ambayo Mungu amefanya ndani yangu. Ameuelekeza moyo wangu nyumbani. Mimi na Baba tunaweza kuzungumza pamoja (tunapenda kuzungumza pamoja), nami silii, sifoki, wala kumpuuza kabisa. Nimepatanishwa na ndugu yangu. Tunaweza kuambiana, “Nakupenda.” Muda mfupi uliopita tu, tulikaa macho kwa saa moja ya ziada tukizungumza pamoja! Mimi na Amanda tunaweza kuzungumza kuhusu mambo muhimu zaidi maishani. Mungu amenipa upendo kwa Neno lake, na ananifundisha kuomba. Sitamani tena kukubalika katika makundi ya vijana waliopotea, bali ninatamani marafiki wa kweli, dada na ndugu katika Kristo. Kwa neema ya Mungu, nitakuwa mtunzaji wa nyumba! Mama amekuwa akinifundisha kushona, nami ninafurahia sana. Ninafurahia sana kuimba pamoja na kanda za nyimbo za kusanyiko. Nimeota ndoto moja tu mbaya tangu wiki hiyo, nayo ilikuwa kwa sababu niliruhusu kitabu kiharibu furaha yangu ya mbinguni. Nilitubu jambo hilo, nikakichoma kitabu, na tangu wakati huo nimelala fofofo mikononi mwa Yesu!
Ombi langu nilipokuwa nikiandika haya limekuwa kwamba ikiwa kuna mtu anayesoma haya ambaye hajapata amani, anayehisi kwamba hana tumaini, apewe tumaini kupitia hali yangu mwenyewe iliyoonekana kutokuwa na tumaini. Ninaomba njia iwe wazi kwa macho yaliyofunikwa na wingu. Njia pekee ya kupata amani ni kufa kwa dhambi na nafsi, na kuishi ndani ya Kristo Yesu pekee!
“Loo, njoo kwenye Nuru, inang’aa kwa ajili yako!”
