Πολλά ερωτήματα περνούν απ’ το μυαλό μου·
κι οι απαντήσεις τους δεν βρίσκονται, όσο κι αν προσπαθώ.
Όταν βλέπω τους αδελφούς μου να μην μπορούν να συμφωνήσουν,
αρχίζω να αναρωτιέμαι… υπάρχει ελπίδα για μένα;
Γιατί δεν μπορούμε όλοι να ζούμε με ομοψυχία;
Είναι άραγε αδύνατο; Δεν μπορούμε να το καταλάβουμε;
Γιατί υπάρχει τόση διχόνοια ανάμεσά μας;
Αδελφός ενάντια σε αδελφό — αλίμονο, τι αμαρτία!
Τι κάναμε που ο Θεός λέει πως είναι λάθος;
Ώστε να πάρει την ευλογία μας και να μας στερήσει το τραγούδι μας;
Στρέψαμε τα μάτια μας και την αγάπη μας μακριά από τον Κύριο;
Πέσαμε στην αμαρτία και, ίσως, αφήσαμε κάτω το σπαθί μας;
Αν αυτοί είναι οι λόγοι που η ζωή είναι έτσι,
τότε δεν θα συμφωνούσες πως έχει πια έρθει η ώρα να προσευχηθούμε;
Και να παρακαλέσουμε τον Θεό, ώστε κάπως κι εμείς
να μπορέσουμε να ζούμε με ομοψυχία;
Δεν είμαι βέβαιος πως θα μάθω ποτέ
πώς μπορούν οι «Χριστιανοί» να φιλονικούν τόσο μεταξύ τους.
Αν μόνο υπάκουαν σε όσα λέει η Βίβλος,
θα μπορούσαν να αγαπούν ο ένας τον άλλον για όλη τους τη ζωή!
Αν μπορούσαμε να αγαπάμε ο ένας τον άλλον με θέρμη,
πιστεύω αληθινά πως αυτό είναι το κλειδί.
Πώς αλλιώς μπορούμε να ζήσουμε σ’ αυτόν τον κόσμο της θλίψης,
χωρίς να ζούμε όπως λέει η Βίβλος;
Τα είπα όλα αυτά για να πω το εξής·
χωρίς να μένουμε εν Χριστώ, η ζωή μας είναι σε λάθος δρόμο.
Δεν ξέρουμε τι λογής προβλήματα θα αντιμετωπίσουμε,
αν δεν ζούμε τη ζωή μας με τη ΣΩΤΗΡΙΑ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.
