Αν ο ουρανός είναι αληθινός

Ακούμε τόσα λόγια, για τη δόξα τις ομορφιές,
Η Βίβλος μιλά και τη δική της ιστορία μας λέει.
Εκεί πάνω υπάρχει ένας τόπος, χωρίς κόπο και διχόνοια.
Μα η εκκλησία μπορεί να ξεχάσει εκείνη τη ζωή,
Αν η παρουσία του Θεού λάμπει σαν τον ήλιο,
Το γλυκό τραγούδι χωράει τους πάντες.
Αν ο ουρανός είναι αληθινός, θα θέσω ένα ερώτημα.
Γιατί τόση προσήλωση σε μια ζωή που δεν θα διαρκέσει;
Χτίζουμε τα αρχοντικά μας εδώ, πάνω στη γη,
Πρέπει να ξεχάσαμε πόσο μικρή είναι η αξία της.
Κοιτάζουμε τα υπάρχοντά μας και λέμε πως είμαστε ευλογημένοι,
Ξεχνώντας πως σύντομα θα καούν μαζί με όλα τ’ άλλα.
Οι θησαυροί αξίζουν, σ’ αυτό συμφωνούμε.
Μα ας τους αποθέσουμε στον ουρανό, όπου θα μείνουν για πάντα.
Θα χάναμε τη ζωή μας για χάρη του καλού Κυρίου;
Τότε θα κερδίζαμε την αιωνιότητα και θα μετείχαμε στον ουρανό.
Ή να αγαπάμε τη ζωή μας, ενώ η Βίβλος ξεκάθαρα λέει
πως θα χάναμε την ευκαιρία μας για τον πολυαγαπημένο ουρανό.
Αν ο ουρανός είναι αληθινός, πρέπει να έχουμε μπερδευτεί,
Γιατί φαίνεται πως αυτή η ζωή μάς διασκεδάζει.
Αν μας περιμένει ο ουρανός και ξέρουμε πως εκεί θα πάμε,
τότε γιατί φοβόμαστε όταν ο θάνατος μας χτυπά;
Αν η επόμενη ζωή είναι ο ουρανός, η αιωνιότητα μαζί Του,
τότε ο θάνατος είναι η αρχή· γιατί λοιπόν είναι τόσο ζοφερός;
Η ζωή μας είναι μονάχα αχνός, μας λέει το καλό Βιβλίο.
Ας σκεφτούμε με σοφία κι ας αλλάξουμε οπτική.