As die hemel werklik is

Ons hoor al die praatjies, die heerlikhede van glorie
Die Bybel spreek en vertel sy eie storie.
Daar bo is ’n plek sonder swoeg of stryd.
Tog kan die kerk daardie lewe vergeet,
as God se teenwoordigheid soos die son skyn,
en die sang so lieflik is dat almal deelneem.
As die hemel werklik is, wil ek ’n vraag stel.
Waarom soveel fokus op ’n lewe wat nie sal hou nie?
Ons bou ons herehuise hier op hierdie aarde,
Ons moes vergeet het hoe min dit werd is.
Ons kyk na ons besittings en sê ons is geseën,
En vergeet dat dit binnekort saam met die res sal verbrand.
Skatte is waardevol, daaroor stem ons saam.
Maar vergaar hulle in die hemel, waar hulle vir altyd sal bly.
Sou ons ons lewe ter wille van die goeie Here verloor?
Dan sou ons die ewigheid wen en deel hê aan die hemel.
Of het ons ons lewe lief, terwyl die Bybel dit duidelik stel:
Ons sou ons kans op die kosbare hemel verloor.
As die hemel werklik is, moet ons verward wees,
Want dit lyk asof hierdie lewe ons bekoor.
As die hemel op ons wag en ons weet ons sal daarheen gaan,
Waarom vrees ons dan wanneer die dood toeslaan?
As die volgende lewe die hemel is, die ewigheid saam met Hom,
Dan is die dood die begin—waarom is dit dan so somber?
Ons lewe is maar ’n damp, sê die Goeie Boek.
Laat ons met wysheid redeneer en ons blik verander.