Τα νερά της Μάγχης απλώνονταν πλατιά και βαθιά, και κανένας άνθρωπος δεν είχε διασχίσει ποτέ ολόκληρο το πλάτος της. Παρορμημένος από τη φιλοδοξία να κάνει αυτό που κανείς δεν είχε κάνει πριν και έχοντας επίγνωση της μυϊκής του δύναμης, ο περίφημος κολυμβητής Μάθιου Γουέμπ κολύμπησε αυτά τα είκοσι πέντε μίλια και πάτησε στις ακτές της Γαλλίας.
Συχνά μέσα στο νερό και πάντα χωρίς να πάθει τίποτα, έμοιαζε να πιστεύει πως είχε τη ζωή του εξασφαλισμένη· και, κοιτάζοντας το νερό που έβραζε στο ρεύμα του Νιαγάρα, αποφάσισε να διακινδυνεύσει τη ζωή του για τη δόξα—δόξα που ποτέ δεν ικανοποίησε καμία λαχτάρα ανθρώπινης καρδιάς—λέγοντας: «Όλα είναι θέμα τύχης, και το τέλος δεν το σκέφτομαι· θα δοκιμάσω την τύχη μου».
Για τελευταία φορά, χωρίς να το γνωρίζει, στις 24 Ιουλίου 1883 φόρεσε τη γνώριμη κολυμβητική του ενδυμασία και έκανε το μοιραίο βούτηγμα στον αγριεμένο, στροβιλιζόμενο χείμαρρο. Αναδύθηκε, όπως συνήθως, για να επιπλεύσει και να αρχίσει να κολυμπά, μα τα νερά που στροβιλίζονταν τον άρπαξαν σαν άχυρο με την πελώρια δύναμή τους και τον έριξαν, αθέατο και ανήμπορο, στη δίνη που είχε τόσο απερίσκεπτα αψηφήσει· χάθηκε μπροστά στα μάτια χιλιάδων ανθρώπων που στέκονταν με ασφάλεια γύρω του, ασφαλείς οι ίδιοι, αλλά ανήμποροι να τον βοηθήσουν.
Στην όχθη εκείνου του μεγάλου ποταμού υπάρχει ένας βράχος που λέγεται «Πέρα από το Σημείο της Λύτρωσης». Είναι ένα μικρό ακρωτήρι που προεξέχει μέσα στο νερό, απαρατήρητο από τους ταξιδιώτες· πέρα από αυτό, όμως, δεν έχει ακουστεί ποτέ να σωθεί άνθρωπος. Από τη μια πλευρά βρίσκεται η ζωή, η ελπίδα και η σωτηρία· από την άλλη, ο θάνατος, η απελπισία και η καταδίκη· κι όμως, τις χωρίζει τόσο μικρή απόσταση.
Μέσα στο ορμητικό ρεύμα της ζωής πλησιάζουμε καθημερινά το σημείο από όπου κανένας ταξιδιώτης δεν επιστρέφει· και δεν ξέρεις πόσο σύντομα μπορεί να παρασυρθείς, μισοκοιμισμένος, «πέρα από το σημείο της λύτρωσης». Εκείνος ο ψίθυρος στην καρδιά σήμερα, ενός εδαφίου που έμαθες στα γόνατα της μητέρας σου· εκείνη η θαυμαστή διάσωση σε μια στιγμή μεγάλου κινδύνου· εκείνη η μέρα που στάθηκες δίπλα σ’ έναν ανοιχτό τάφο και κοίταξες τα ανεξιχνίαστα μυστήριά του· εκείνη η αρρώστια που σε έφερε τόσο κοντά στη Βασιλεία του Θεού, κι όμως όχι μέσα σ’ αυτήν—Αχ! ποιος μπορεί να πει πότε θα σε παρακαλέσει για τελευταία φορά η Φωνή.
Μπορείς να πεις ποια από αυτές τις περιστάσεις θα είναι το «Πέρα από το Σημείο της Λύτρωσης» στη ζωή σου; Ο Θεός λέει: «Το Πνεύμα μου δεν θα αγωνίζεται για πάντα με τους ανθρώπους (Γεν. 6:3)» και «Αν γνώριζες, ακόμη κι εσύ, τουλάχιστον αυτή την ημέρα σου, όσα συντελούν στην ειρήνη σου! Τώρα όμως είναι κρυμμένα από τα μάτια σου (Λουκ. 19:42)».
