Και γνωρίζουμε ότι όλα συνεργούν για το καλό
εκείνων που αγαπούν τον Θεό, εκείνων που είναι κλητοί
σύμφωνα με τον σκοπό του –Ρωμαίους 8:28.
«Σκεφτόμουν πως θα μπορούσαμε να κάνουμε ένα ταξίδι την επόμενη εβδομάδα, αφού δεν θα έχουν σχολείο». Ο Άρθουρ είπε, κρεμώντας το καπέλο του στο γαντζάκι στο βοηθητικό δωμάτιο και γυρίζοντας προς τη γυναίκα του. «Τι λες γι’ αυτή την ιδέα;»
Η Μερτλ, που ετοίμαζε το δείπνο στην κουζίνα, σήκωσε το βλέμμα και χαμογέλασε. «Θα ήταν υπέροχα, κι εγώ είχα παρόμοιες σκέψεις. Είμαι σίγουρη πως και τα παιδιά θα χαρούν να πάνε διακοπές».
«Τότε, γιατί δεν κανονίζουμε να επισκεφτούμε την εκκλησία στο Bethel Fellowship την επόμενη Κυριακή;» συνέχισε ο Άρθουρ. «Θα σε βόλευε;»
«Ναι, νομίζω πως ναι», απάντησε η Μερτλ. «Έχει περάσει κάπως καιρός από τότε που επισκεφτήκαμε άλλη εκκλησία. Πότε σκεφτόσουν να φύγουμε;»
«Δεν έχω κάνει ακόμη συγκεκριμένα σχέδια», απάντησε ο Άρθουρ, «αλλά σκεφτόμουν να φύγουμε την Πέμπτη και να επιστρέψουμε τη Δευτέρα».
«Μου φαίνεται μια χαρά», απάντησε η Μερτλ.
«Εντάξει», είπε ο Άρθουρ. «Θα κανονίσω να στείλω ένα γράμμα στον αδελφό Όσκαρ Πάιτ για να τους ενημερώσω ότι ερχόμαστε».
Την επόμενη Πέμπτη, η οικογένεια Κόμπλεντζ ξεκίνησε για την Πενσιλβάνια.
Πολλά χιλιόμετρα κύλησαν χωρίς απρόοπτα καθώς η οικογένεια ταξίδευε προς τον βορρά. Είχαν πλησιάσει στον προορισμό τους όταν ξαφνικά ο Άρθουρ αρρώστησε. Έβγαλε το βαν από τον δρόμο για να αδειάσει το περιεχόμενο του στομαχιού του. Η οικογένεια περίμενε υπομονετικά, αναρωτώμενη τι έπρεπε να κάνει στη συνέχεια.
«Λες να συνεχίσουμε;» ρώτησε η Μερτλ. Θα χρειάζονταν άλλη μία ώρα για να φτάσουν στο σπίτι του αδελφού Όσκαρ.
«Δεν βλέπω πώς θα μπορέσω να συνεχίσω», απάντησε αδύναμα ο Άρθουρ. «Τώρα ζαλίζομαι πολύ. Ίσως πρέπει να αναλάβεις εσύ το τιμόνι», είπε στη Μερτλ.
Σε λίγο, οι οδηγοί είχαν αλλάξει θέσεις. Με απογοητευμένη καρδιά, η οικογένεια έκανε αναστροφή και πήρε τον δρόμο της επιστροφής στο σπίτι. Ήταν δύσκολο για όλη την οικογένεια, ιδιαίτερα για τα παιδιά. Περίμεναν με ανυπομονησία αυτό το ταξίδι όλη την εβδομάδα, και τώρα τα σχέδιά τους είχαν χαλάσει.
Όταν έφτασαν στο σπίτι, η Μερτλ σταμάτησε στο γραμματοκιβώτιο για να πάρει την αλληλογραφία τους. Έδωσε τα γράμματα στον Άρθουρ και μετά οδήγησε στο δρομάκι τους.
«Για… Τι είναι αυτό;» τραύλισε ο Άρθουρ, βλέποντας έναν γνώριμο φάκελο. Άνοιξε τον φάκελο και δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που είδε. «Το γράμμα που έστειλα στον αδελφό Όσκαρ Πάιτ!» Γιατί άραγε το είχαν επιστρέψει; Η καρδιά του βάρυνε καθώς γύρισε τον φάκελο. «Από όλα τα πράγματα, ξέχασα να βάλω γραμματόσημο στον φάκελο!» αναφώνησε. «Τι ανόητο εκ μέρους μου!»
Εκείνο το βράδυ, στο τραπέζι του δείπνου, η οικογένεια συζήτησε ξανά πόσο ανόητο φαινόταν που είχαν ξεχάσει να κολλήσουν ένα γραμματόσημο στη γωνία εκείνου του φακέλου. «Κι όμως», είπε με θαυμασμό ο Άρθουρ, «ο Θεός τα είχε όλα αυτά σχεδιασμένα. Αν το γράμμα είχε φτάσει στον αδελφό Όσκαρ, θα ετοιμάζονταν για την επίσκεψή μας. Έτσι όμως, δεν γνώριζαν καν ότι ερχόμασταν να τους επισκεφτούμε».
«Όλα συνεργούν για το καλό εκείνων που αγαπούν τον Θεό», απάντησε η Μερτλ.
