Ο Θεός, ο Αγγειοπλάστης, με πλάθει.
Τι είδους αγγείο θα γίνω:
Για να μεταφέρω, να αποθηκεύσω ή για να πιω;
Λυχνάρι, πιάτο ή νεροχύτης της κουζίνας;
Λίγο ρηχή είμαι, το παραδέχομαι,
γιατί αρκετά τον εαυτό μου σκέφτομαι.
Μα να μια σκέψη:
δεν είμαι το μόνο αγγείο.
Γύρω από τη ζωή μου
υπάρχουν κι άλλοι πολλοί:
ένας σύζυγος, μια κόρη
και μερικοί αδελφοί.
Το χέρι του Αγγειοπλάστη είναι και πάνω τους,
και πλάθει κάτι νέο στον καθένα μας.
Ένα άλλο αγγείο με χτυπά,
κι έτσι αποκτώ ένα μικρό εξόγκωμα.
Πέφτω πάνω σε ένα άλλο αγγείο,
και φαίνεται πως τώρα έχει ραγίσει.
Πίσω στον τροχό του Αγγειοπλάστη πηγαίνουμε,
ώσπου να φανεί και πάλι η ομοιότητά Του.
Αν όσα κάνω κι όσα λέω
αλλάζουν την πορεία του πηλού των άλλων,
τότε πρέπει να φέρομαι με μεγάλη προσοχή,
για να μη γίνουν κοίλα τα αγγεία των άλλων.
Ο Θεός επιθυμεί αγγεία χρήσιμα,
που να αντέχουν στη φωτιά.
Δεν είμαι μόνο εγώ, ούτε μόνο εσύ·
ο Θεός εργάζεται και με άλλα αγγεία.
από την Ελίζαμπεθ Ραστ
Αυτό το ποίημα εμπνεύστηκε από το χωρίο της Αγίας Γραφής στο Ιερεμίας 18:1-6.
