Μη μιλάτε άσχημα ο ένας για τον άλλον, αδελφοί. Όποιος μιλάει άσχημα για τον αδελφό του και κρίνει τον αδελφό του, μιλάει άσχημα για τον νόμο και κρίνει τον νόμο· αν όμως κρίνεις τον νόμο, δεν είσαι εκτελεστής του νόμου, αλλά κριτής. Ένας είναι ο νομοθέτης, που μπορεί να σώσει και να καταστρέψει· εσύ ποιος είσαι που κρίνεις τον πλησίον σου; Ιακ. 4:11-12
Εσύ ποιος είσαι που κρίνεις τον υπηρέτη κάποιου άλλου; Ρωμ.14:4
Μην κρίνετε, για να μην κριθείτε. Γιατί με την κρίση που κρίνετε θα κριθείτε, και με το μέτρο που μετράτε θα μετρηθεί και σε εσάς. Ματ. 7:1-2
Ο Κύριος και Διδάσκαλός μας—ο ένας Νομοθέτης—καλεί πρωτίστως τους μαθητές Του να είναι πρώτα απ’ όλα εκτελεστές και δικαιολογημένα κρατά για τον εαυτό Του τη θέση του νομοθέτη και του κριτή. Ο Ησαΐας προφήτευσε για τον Σωτήρα στο Ησαΐας 11:2-4:
Και το πνεύμα του Κυρίου θα αναπαυθεί επάνω του, το πνεύμα της σοφίας και της σύνεσης, το πνεύμα της συμβουλής και της δύναμης, το πνεύμα της γνώσης και του φόβου του Κυρίου· και θα του δώσει οξεία αντίληψη στον φόβο του Κυρίου· δεν θα κρίνει σύμφωνα με όσα βλέπουν τα μάτια του ούτε θα ελέγχει σύμφωνα με όσα ακούν τα αυτιά του· αλλά θα κρίνει τους φτωχούς με δικαιοσύνη και θα ελέγχει με ευθύτητα για χάρη των ταπεινών της γης· θα χτυπήσει τη γη με τη ράβδο του στόματός του και με την πνοή των χειλιών του θα θανατώσει τον ασεβή.
Και πάλι, στο Ησαΐας 42:1-4, ο προφήτης παρουσιάζει τον Πατέρα να μιλάει για το έργο του Κυρίου μας:
Να ο δούλος μου, τον οποίο υποστηρίζω· ο εκλεκτός μου, στον οποίο ευαρεστείται η ψυχή μου· έβαλα το πνεύμα μου επάνω του· θα φέρει δικαιοσύνη στα έθνη. Δεν θα φωνάξει ούτε θα υψώσει τη φωνή του ούτε θα κάνει να ακουστεί η φωνή του στον δρόμο. Το τσακισμένο καλάμι δεν θα το σπάσει και το λυχνάρι που καπνίζει δεν θα το σβήσει· θα φέρει τη δικαιοσύνη στην αλήθεια. Δεν θα αποκάμει ούτε θα αποθαρρυνθεί, ώσπου να εγκαθιδρύσει δικαιοσύνη στη γη· και τα νησιά θα προσμένουν τον νόμο του.
Αρχίζουμε να βιώνουμε προσωπικά και συλλογικά την εκπλήρωση αυτών των προφητειών όταν πιστεύουμε στον Κύριο. Προσμένουμε ακόμη τον καιρό που Εκείνος που έχει το δικαίωμα να κυβερνά θα επιστρέψει σε αυτή τη γη, και τα βασίλεια της γης θα συντριβούν και θα γίνουν το βασίλειο του Κυρίου μας και του Χριστού Του. (Ιεζ. 21:27, Ψαλ. 2:9, Αποκ. 2:27, Αποκ. 5, Αποκ. 11:15-17)
Ας αρχίσουμε από τον εαυτό μας
Το Α΄ Πέτρου 4:17-19 (μιλώντας για τα παθήματα που υπομένουν οι άγιοι) μας λέει:
Επειδή ήρθε ο καιρός να αρχίσει η κρίση από τον οίκο του Θεού· και αν αρχίζει πρώτα από εμάς, ποιο θα είναι το τέλος εκείνων που δεν υπακούουν στο ευαγγέλιο του Θεού; Και αν ο δίκαιος μόλις [με μεγάλη δυσκολία] σώζεται, πού θα εμφανιστεί ο ασεβής και ο αμαρτωλός; Γι’ αυτό, όσοι πάσχουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, ας εμπιστευτούν τις ψυχές τους στον πιστό Δημιουργό, πράττοντας το καλό.
Το Α΄ Κορινθίους 11:31-32 μας προειδοποιεί ότι, αν δεν κρίνουμε σωστά τη δική μας ζωή, ο Κύριος θα μας κρίνει με παιδαγωγία, ώστε «να μη κατακριθούμε μαζί με τον κόσμο», και το Εβραίους 12:5 μας προτρέπει να «μην καταφρονείς την παιδαγωγία του Κυρίου ούτε να αποκάμνεις όταν ελέγχεσαι από Αυτόν». Ο συγγραφέας μάς ενθαρρύνει ακόμη ότι αυτή η παιδαγωγία και διόρθωση είναι ευλογία, καθώς αποτελεί μορφή της αγάπης του Πατέρα για εμάς· επιβεβαιώνει ότι είμαστε παιδιά Του. Και, αν ανταποκριθούμε σωστά σε αυτήν, τα πνεύματά μας θα υποταχθούν στον Πατέρα των πνευμάτων και θα γίνουμε μέτοχοι της αγιότητάς Του, έχοντας στη ζωή μας τον ειρηνικό καρπό της δικαιοσύνης.
Όλα αυτά τα εδάφια υπογραμμίζουν τη θέση του Κυρίου μας ως πιστού Πατέρα, του ενός δίκαιου Νομοθέτη και ενός σοφού και διορατικού Κριτή ανάμεσα στον λαό Του. Η προς Εβραίους επιστολή μάς προτρέπει επίσης ότι «είναι φοβερό να πέσει κανείς στα χέρια του ζωντανού Θεού» (10:31) και ότι δεν υπάρχει «κτίσμα που να μην είναι φανερό μπροστά Του» και ότι «τα πάντα (ακόμη και οι σκέψεις και οι προθέσεις της καρδιάς) είναι γυμνά και ξεσκεπασμένα μπροστά στα μάτια Εκείνου, στον οποίο πρέπει να δώσουμε λόγο» (4:13). Είτε μας αφήνει να θερίσουμε όσα σπείραμε με τύφλωση και άγνοια είτε επιζητεί την ανάπτυξη του χαρακτήρα μας, διαμορφώνοντας μέσα μας την εικόνα των γιων Του, μπορούμε να εμπιστευόμαστε ότι ο Πατέρας μας είναι μαζί μας, ότι δεν θα μας δώσει περισσότερα απ’ όσα μπορούμε να αντέξουμε και ότι επιτελεί το μεγάλο έργο της λύτρωσής Του στη ζωή μας. Ευλογημένο το όνομά Του!
Όλα τα βλέμματα στον Ιησού
Επειδή είμαστε πρώτα απ’ όλα υπεύθυνοι για τη δική μας ζωή και επειδή είναι αδύνατο να βοηθήσουμε τον αδελφό μας να φτάσει σε ένα σημείο στο οποίο εμείς δεν έχουμε φτάσει ακόμη, ο Θεός μάς καλεί όλους να έχουμε την προσοχή μας στραμμένη σε Εκείνον περισσότερο παρά ο ένας στον άλλον. «Ατενίζοντας τον Ιησού», τρέχουμε αυτόν τον αγώνα. Αυτός είναι ο Αρχηγός της πίστης μας—Εκείνος που έτρεξε πρώτος αυτόν τον αγώνα, κι εμείς ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμά Του να ακολουθήσουμε τα βήματά Του. Είναι επίσης ο Τελειωτής—έχει ήδη τελειώσει τον αγώνα και «κάθισε στα δεξιά του θρόνου του Θεού», και θα ολοκληρώσει το έργο Του μέσα μας καθώς συνεχίζουμε να ατενίζουμε Εκείνον. Διατηρώντας τη στάση του «να ατενίζουμε τον Ιησού» και προσέχοντας να «αποθέσουμε κάθε βάρος και την αμαρτία που μας περικυκλώνει τόσο εύκολα», παραμένουμε στη σωστή θέση μας ως εκτελεστές, αντί να σφετεριζόμαστε τη θέση του Κυρίου μας στη ζωή των άλλων. Εβρ.12:1-2
Το Ρωμαίους 14:10-13 εξηγεί:
Εσύ όμως γιατί κρίνεις τον αδελφό σου; Ή γιατί περιφρονείς τον αδελφό σου; Επειδή όλοι θα σταθούμε μπροστά στο βήμα της κρίσης του Χριστού. Γιατί είναι γραμμένο: «Όπως ζω, λέει ο Κύριος, κάθε γόνατο θα λυγίσει μπροστά μου και κάθε γλώσσα θα ομολογήσει στον Θεό». Έτσι λοιπόν, ο καθένας μας θα δώσει λόγο για τον εαυτό του στον Θεό. Ας μην κρίνουμε πια ο ένας τον άλλον· αλλά ας κρίνουμε μάλλον τούτο: να μη βάζει κανείς πρόσκομμα ή αιτία πτώσης στον αδελφό του.
Επειδή συμμετέχουμε μαζί στην αγάπη ενός Πατέρα και επειδή τρέχουμε μαζί τον ίδιο αγώνα, ο Κύριός μας μάς καλεί να βοηθάμε ο ένας τον άλλον σε αυτόν τον αγώνα. Καλούμαστε να σηκώσουμε τα χέρια που κρέμονται και να ενδυναμώσουμε τα αδύναμα γόνατα και να κάνουμε ίσιους δρόμους για τα πόδια μας, ώστε ο χωλός να θεραπευτεί και όχι να παραμεριστεί. Εβρ.12:12-13
Βοηθοί και υπηρέτες
Αυτός ο κόπος της αγάπης μάς καλεί να συμμετέχουμε στη ζωή ο ένας του άλλου—όχι ως αυτάρεσκοι κριτές ο ένας του άλλου, αλλά ως αδελφοί που πράττουν και βοηθούν ο ένας τη χαρά του άλλου. Μας καλεί να υποτασσόμαστε ο ένας στον άλλον με φόβο Θεού, αφήνοντας πίσω τις ιδιοτελείς φιλοδοξίες μας και την κοσμική σοφία, και να γινόμαστε υπηρέτες—όπως ο Διδάσκαλός μας στον ουρανό—που επιζητούν την ευημερία των γύρω τους πριν από τα δικά τους συμφέροντα. Συμμετέχουμε στο έργο της λύτρωσης του Κυρίου μας στη ζωή ο ένας του άλλου όταν στεκόμαστε στο πλευρό του αδελφού μας, βοηθώντας ο ένας τον άλλον να ακολουθήσει τον Κύριο. Μια ομολογούμενη πίστη που δεν παράγει αυτόν τον καρπό γίνεται υποκρισία.
Πολλά εδάφια της Καινής Διαθήκης καλούν εμάς τους πιστούς να διακρίνουμε τις καταστάσεις της ζωής. Το Α΄ Ιωάννου 4:1 μάς λέει:
Αγαπητοί, μη πιστεύετε σε κάθε πνεύμα, αλλά να δοκιμάζετε τα πνεύματα αν είναι από τον Θεό· επειδή πολλοί ψευδοπροφήτες έχουν βγει στον κόσμο.
Ο Κύριός μας επαίνεσε την εκκλησία της Εφέσου, επειδή «δοκίμασες εκείνους που λένε ότι είναι απόστολοι, ενώ δεν είναι, και τους βρήκες ψεύτες». Αποκ.2:2 Στο Α΄ Κορινθίους 5, ο Παύλος ενθάρρυνε τους Κορινθίους να μην είναι αλαζόνες, αλλά να «κρίνουν εκείνους που είναι μέσα», ώστε να μην υπάρχει γνωστή αμαρτία ανάμεσά τους. Στο Α΄ Κορινθίους 14:29 δίδαξε ότι οι άλλοι προφήτες πρέπει να κρίνουν τη διδασκαλία που δίνεται. Το Α΄ Θεσσαλονικείς 5:21 μάς καλεί να «δοκιμάζετε τα πάντα· να κρατάτε το καλό». Και το Α΄ Κορινθίους 1:10 θέτει ένα σχεδόν απίστευτο μέτρο:
Σας παρακαλώ, αδελφοί, στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, να λέτε όλοι το ίδιο πράγμα και να μην υπάρχουν διαιρέσεις ανάμεσά σας, αλλά να είστε τέλεια ενωμένοι με τον ίδιο νου και την ίδια γνώμη.
Σύμφωνα με τις Γραφές, ο Θεός είναι Θεός κρίσης, που αγαπά τη σαφήνεια και τη σωστή διάκριση, και η ζωή μας πλουτίζεται αν γίνουμε μέτοχοι της σοφίας Του. Το Παροιμίες 2:6-9 λέει:
Επειδή ο Κύριος δίνει σοφία· από το στόμα Του βγαίνει γνώση και σύνεση. Αποταμιεύει σωφροσύνη για τους ευθείς· είναι ασπίδα γι’ αυτούς που περπατούν με ακεραιότητα. Διαφυλάττει τους δρόμους της κρίσης και προστατεύει την οδό των οσίων Του. Τότε θα κατανοήσεις δικαιοσύνη και κρίση και ευθύτητα, κάθε καλό δρόμο.
Το να κρίνουμε με αυτάρεσκη δικαιοσύνη σημαίνει να αψηφούμε τον Δότη της σωστής σοφίας και να επιδιώκουμε να ενεργούμε με τη δική μας σοφία, ανεξάρτητα από το Πνεύμα Του. Το να διακρίνουμε σωστά σημαίνει να παραμένουμε υποταγμένοι σε Εκείνον, λαμβάνοντας και εφαρμόζοντας τη σοφία που μόνο Αυτός μπορεί να δώσει. Η στάση μας απέναντι σε εκείνους με τους οποίους συναναστρεφόμαστε δείχνει συχνά ποιας σοφίας είμαστε μέτοχοι. Το Ιακώβου 3:13-18 μάς λέει:
Ποιος είναι σοφός και συνετός ανάμεσά σας; Ας δείξει με την καλή διαγωγή του τα έργα του με πραότητα σοφίας. Αν όμως έχετε πικρό φθόνο και φιλονικία στις καρδιές σας, μην καυχιέστε και μην ψεύδεστε ενάντια στην αλήθεια. Αυτή η σοφία δεν κατεβαίνει από ψηλά, αλλά είναι επίγεια, σαρκική, δαιμονική. Επειδή όπου υπάρχει φθόνος και φιλονικία, εκεί υπάρχει ακαταστασία και κάθε κακό έργο. Η σοφία όμως που είναι από ψηλά είναι πρώτα αγνή, έπειτα ειρηνική, επιεικής, πρόθυμη να πειστεί, γεμάτη έλεος και καλούς καρπούς, αμερόληπτη και ανυπόκριτη. Και ο καρπός της δικαιοσύνης σπέρνεται με ειρήνη από εκείνους που ειρηνεύουν.
Το Ησαΐας 5:20 αναγγέλλει αλίμονο σε όσους στηρίζονται αυτάρεσκα στον εαυτό τους: «Αλίμονο σ’ αυτούς που λένε το κακό καλό και το καλό κακό, που βάζουν το σκοτάδι για φως και το φως για σκοτάδι, που βάζουν το πικρό για γλυκό και το γλυκό για πικρό!» Το Ησαΐας 59:8-15 περιγράφει επίσης τα θλιβερά αποτελέσματα αυτού του σφάλματος:
Δεν γνωρίζουν την οδό της ειρήνης και δεν υπάρχει κρίση στα βήματά τους· έκαναν στραβούς δρόμους· όποιος περπατάει σε αυτούς δεν θα γνωρίσει ειρήνη. Γι’ αυτό η κρίση είναι μακριά από εμάς και η δικαιοσύνη δεν μας προφταίνει· περιμένουμε φως, αλλά να, σκοτάδι· λαμπρότητα, αλλά περπατάμε μέσα στο σκοτάδι. Ψηλαφούμε τον τοίχο σαν τυφλοί και ψηλαφούμε σαν να μην έχουμε μάτια· σκοντάφτουμε το μεσημέρι όπως μέσα στη νύχτα· είμαστε σε ερημωμένους τόπους σαν νεκροί. Μουγκρίζουμε όλοι σαν αρκούδες και θρηνούμε πικρά σαν περιστέρια· περιμένουμε κρίση, αλλά δεν υπάρχει· σωτηρία, αλλά είναι μακριά από εμάς. Επειδή οι παραβάσεις μας πληθύνθηκαν μπροστά σου και οι αμαρτίες μας μαρτυρούν εναντίον μας· οι παραβάσεις μας είναι μαζί μας και γνωρίζουμε τις ανομίες μας· παραβαίνοντας και λέγοντας ψέματα ενάντια στον Κύριο και απομακρυνόμενοι από τον Θεό μας, μιλώντας με καταπίεση και αποστασία, συλλαμβάνοντας και εκφέροντας από την καρδιά λόγια ψεύδους. Και η κρίση υποχώρησε προς τα πίσω και η δικαιοσύνη στέκεται μακριά· επειδή η αλήθεια έπεσε στον δρόμο και η ευθύτητα δεν μπορεί να μπει. Ναι, η αλήθεια εκλείπει· και όποιος απομακρύνεται από το κακό γίνεται θήραμα· και ο Κύριος το είδε και δυσαρεστήθηκε που δεν υπήρχε κρίση.
Δεν είναι δυνατόν να απευθύνουμε λόγια καταπίεσης στους αδελφούς και τις αδελφές μας, εκτός αν δεν βρισκόμαστε στη θέση μας ως υπάκουοι εκτελεστές στο βασίλειο του Θεού και έχουμε γίνει αυτάρεσκοι κριτές. Αν μιλάμε με λόγια αποστασίας, αυτό δείχνει ότι ζούμε στην ίδια πλάνη.
Μαζί ...
Είθε ο Θεός να χαρίσει στον καθένα μας τη χάρη να περπατάμε μαζί, έχοντας την προσοχή μας στραμμένη σε Εκείνον και αυξανόμενοι μαζί στη σοφία Του. Το Ιακώβου 1:19-27 μάς λέει:
Γι’ αυτό, αγαπητοί μου αδελφοί, ας είναι κάθε άνθρωπος γρήγορος στο να ακούει, αργός στο να μιλάει, αργός στον θυμό· επειδή ο θυμός του ανθρώπου δεν εργάζεται τη δικαιοσύνη του Θεού. Γι’ αυτό, αποβάλετε κάθε ακαθαρσία και περίσσευμα κακίας και δεχτείτε με πραότητα τον εμφυτευμένο λόγο, που μπορεί να σώσει τις ψυχές σας. Να γίνεστε όμως εκτελεστές του λόγου και όχι μόνο ακροατές, εξαπατώντας τους εαυτούς σας. Επειδή, αν κάποιος είναι ακροατής του λόγου και όχι εκτελεστής, μοιάζει με άνθρωπο που κοιτάζει το φυσικό του πρόσωπο σε καθρέφτη· κοιτάζει τον εαυτό του και φεύγει, και αμέσως ξεχνάει τι άνθρωπος ήταν. Όποιος όμως σκύβει πάνω στον τέλειο νόμο της ελευθερίας και επιμένει σε αυτόν, αυτός, επειδή δεν είναι ξεχασιάρης ακροατής αλλά εκτελεστής του έργου, θα είναι μακάριος στην πράξη του. Αν κάποιος ανάμεσά σας νομίζει ότι είναι θρήσκος, αλλά δεν χαλιναγωγεί τη γλώσσα του και εξαπατά την καρδιά του, η θρησκεία αυτού είναι μάταιη. Θρησκεία καθαρή και αμόλυντη μπροστά στον Θεό και Πατέρα είναι αυτή: να επισκέπτεται τα ορφανά και τις χήρες στη θλίψη τους και να φυλάει τον εαυτό του αμόλυντο από τον κόσμο.
Ό,τι ισχύει για τις σχέσεις μας σε μια τοπική εκκλησία ισχύει επίσης και για τις σχέσεις ανάμεσα στις εκκλησίες. Ο Θεός μάς καλεί να ασκούμε ταπεινοφροσύνη και διάθεση υπηρεσίας ο ένας προς τον άλλον, καθώς σχετιζόμαστε με άλλες εκκλησίες στο παντοδύναμο έργο Του.
Στον μόνο σοφό Θεό, τον Σωτήρα μας, ας είναι δόξα και μεγαλοσύνη, κυριαρχία και δύναμη, και τώρα και στους αιώνες. Αμήν. Ιούδ. 1:25 ~
Ο συγγραφέας αυτού του άρθρου καλωσορίζει σχόλια.
