Vyand of bondgenoot?

God het die land Kanaän in die hand van die Israeliete oorgegee. Die enigste vereiste om die land te behou, was gehoorsaamheid. Ek sê “die enigste vereiste”, maar daardie een vereiste het hulle hele lewe behels. Dit het hulle doelwitte, ambisies en drome behels.

God het die oorwinning oor die vyande belowe. Hy het selfs belowe om die vyand met perdebye te verdryf as Israel net getrou was aan hulle deel van die verbond (Deut. 7:20).

Josua, daardie groot man van God, was dood. Sy werk was afgehandel. Hy was getrou. Hy het hierdie deurmekaar groep, hierdie seuns en dogters van slawe, in die stryd gelei. Hy het hulle in taai, geharde krygers verander. Hy was daar, ’n sterk figuur, iemand op wie hulle kon steun wanneer dinge sleg gegaan het. Nou was hy weg.

Josua was weg, maar die werk was nie klaar nie. Daar was steeds vyande rondom hulle. Die mense wat God beveel het om verdryf te word, het steeds op hulle drumpel gewoon. Hulle afgode het steeds in baie huise bo die deurkosyne gehang. Hulle afgodediens is steeds in hulle heidense tempels beoefen. Hulle leefwyse was steeds ’n bedreiging vir God se volk. Die werk was nie afgehandel nie; dit het bloot van hande verwissel, van Josua na die volgende geslag. Dit was nou tyd dat Deuteronomium 7:1-6 ’n werklikheid word:

Wanneer die HERE jou God jou bring in die land waarheen jy gaan om dit in besit te neem, en Hy baie nasies voor jou uit verdryf—die Hetiete en die Girgasiete en die Amoriete en die Kanaäniete en die Feresiete en die Hewiete en die Jebusiete, sewe nasies groter en magtiger as jy; 2 en wanneer die HERE jou God hulle aan jou oorgee, moet jy hulle verslaan, en hulle heeltemal vernietig; jy mag geen verbond met hulle sluit en hulle nie genadig wees nie. 3 Jy mag ook nie met hulle ondertrou nie; jou dogter mag jy nie aan sy seun gee nie, en sy dogter mag jy nie vir jou seun neem nie. 4 Want hulle sal jou seun van My afvallig maak, sodat hy ander gode dien; dan sal die toorn van die HERE teen julle ontvlam en Hy jou gou vernietig. 5 Maar só moet julle met hulle handel: julle moet hulle altare afbreek, hulle klippilare stukkend breek, hulle gewyde pale omkap en hulle gesnede beelde met vuur verbrand. 6 Want jy is ’n heilige volk aan die HERE jou God; die HERE jou God het jou uitverkies om vir Hom ’n eiendomsvolk te wees, bo al die volke wat is op die aarde.

Wat het gebeur? Hoe het dit alles verloop?

Ysterstrydwaens

Rigters 1:16-36 vertel ons die verhaal van die Israeliete wat op verskeie fronte deur hulle vyande oorwin is. Weens beperkte ruimte sal ons nie daardie verse hier afdruk nie, maar maak jouself asseblief daarmee vertroud. Waarop ons vir eers wil fokus, is vers 19. Juda kon nie die inwoners van die laagte verdryf nie, omdat die inwoners “ysterstrydwaens” gehad het. Wat het ysterstrydwaens daarmee te doen gehad?!! In Josua 17:18 lees ons dat ysterstrydwaens glad nie saak gemaak het tydens die verowering van Kanaän nie:

Maar die bergland sal joune wees; hoewel dit ’n bos is, moet jy dit afkap, en die uithoeke daarvan sal joune wees; want jy sal die Kanaäniete verdryf, al het hulle ysterstrydwaens en al is hulle sterk.

Ons oorwinning hang nie af van die teenstander se krag nie; ons oorwinning hang af van God se beloftes!

As ons verder lees in Rigters 1, vind ons in vers 21 dat Benjamin die inwoners van Jerusalem nie verdryf het nie. In verse 27-36 vind ons ook die hartseer kommentaar dat die Israeliete die oorhand oor hulle vyande gehad het. Hulle kon die vyand vernietig het, maar hulle het nie. Waarom nie?

Miskien het Israel geoordeel dat hulle in eie krag sterk was. Hulle het gevegte gewen. Hulle het geweet hoe om te veg. Miskien het hulle ook geleer hoe om te praat en te redeneer. Waarom al die vyande vernietig? Waarom hulle nie aan ’n skatting onderwerp nie? Kon die vyand ons nie beter dien in daardie hoedanigheid as wanneer hulle dood was nie?

In baie opsigte was hulle sterk. Die manne van Israel het baie dinge beleef. Hulle het onthou hoe hulle vaders van Egipte en die Groot Verlossing vertel het. (Dié wat 45-65 jaar oud was, het dit eerstehands beleef.) Hulle het van die plae geweet. Hulle het die verhale van die deurtog deur die Rooi See geken. Hulle het eerstehandse kennis gehad van hulle ouers se klaeriggeaardheid en het geweet van die verskriklike straf wat hulle getref het. Hulle het onder die versengende woestynson geleef en aan die woestynstof verstik. Hulle het hulle vaders en moeders in hulle arms gehou en gesien hoe hulle in daardie aaklige woestyn sterf. Met hulle laaste asem het baie van daardie ouers weer eens aan hulle kinders vertel waarom dit alles gebeur het—“Ons was aan God ongehoorsaam.”

Hierdie manne het die mure van Jerigo sien intuimel. Hulle het teen die vyand geveg en gewen. Hulle was oorwinnaars. Hulle het van onder af opgekom. Seuns en dogters van slawe, was hulle nou eienaars van hulle eie wingerde en landerye. Hulle vaders het die swepe van die slawedrywers in Egipte gevoel. (Hulle het hierdie verhale saans om die kampvuur gehoor.) Nou was die swepe in hulle eie hande. En dit het goed gevoel. Hulle was sterk; hulle was in beheer van hulle eie lot.

Maar hulle het nie met een ding rekening gehou nie: Die lewe van hulle nageslag het op die spel gestaan, en daardie lewe het afgehang van hulle gehoorsaamheid aan God.

Sodat die land julle nie uitspoeg nie

Die Israeliete moes ag geslaan het op Levitikus 20:22:

Daarom moet julle al my insettinge en al my verordeninge onderhou en dit doen, sodat die land waarheen Ek julle bring om daarin te woon, julle nie uitspoeg nie.

Ongelukkig is dit presies wat gebeur het. Die oorspronklike Israelitiese veroweraars kon in ’n land oorleef waar die vyand gewoon het. Hulle was inderdaad sterk genoeg om dit reg te kry. Maar dit het nie die gevolge gekeer nie. Hulle kinders het nie dieselfde unieke ervarings gehad wat die oorspronklike veroweraars sterk gemaak het nie. Hulle kon nie staande bly nie.

Rigters 2:7 en 3:5-6 vertel ons “die res van die verhaal”. Die kinders van Israel het uiteindelik vyande tussen hulle gehad. Die saad wat die ouers, die sterk veroweraars, gesaai het, het ondertoe wortel geskiet en boontoe vrug gedra. Maar dit was nie die gewenste vrug nie! Hulle het die verkeerde saad geplant!

En ons?

Dit was hulle, destyds. Maar kom ons praat oor ons, nou. Maak ons soms dieselfde fout? Ons is in ’n land ingebring wat oorloop van melk en heuning. Baie is aan ons gegee. Maar die land wat aan ons gegee is, is nooit deur oorerwing heeltemal ons s’n nie. Elke geslag is verantwoordelik daarvoor om die vyande wat hierdie goeie land bedreig, te hanteer. Elke geslag is verantwoordelik om die grense te bewaak, want dit is waar die stryd gevoer word … by die grense.

Maar elke geslag word ook versoek om bondgenootskappe met die Kanaäniete te sluit. En elke geslag kom voor die versoeking te staan om “skatting van die vyand te eis” in plaas daarvan om die vyand buite die laer te hou. Ons word versoek om van die verbode vrug te neem en dit in ’n bron van inkomste te verander, iets wat ons vir ons persoonlike bevrediging en, hopelik, tot eer van God kan gebruik.

God het ons geroep om sommige dinge onaangeraak te laat. Maar God se volk ly steeds aan dieselfde siekte as die Israeliete 3 400 jaar gelede. Dit voel goed om in beheer van ons eie lot te wees. Dit voel goed om iets gevaarliks te neem, dit in ons hande te hou, daarmee te speel en dit uiteindelik teen ons bors te druk. Dit voel goed om die verbode ding te neem, dit vas te hou, ’n bietjie skatting daaruit te wring—en te hoop dat dit nie ons harte byt nie.

Met vuur verbrand

Kan iemand vuur in sy skoot dra sonder dat sy klere verbrand? Spr. 6:27

Te dikwels neem ons iets wat ons as ons vyand behoort te herken en noem dit ons bondgenoot. Ons neem iets wat uit die laer verdryf behoort te word, en in plaas daarvan om die saak beslissend te hanteer, neem ons dit, hou dit vas en onderwerp dit aan skatting; ons probeer die onheilige dwing om ons in ’n heilige saak te dien. Maar daardie besluite plaas die lewe van ons nageslag op die spel.

Waarvan praat ek? Enige voorbeeld wat ek gee, loop die gevaar om ’n bietjie simplisties te wees. Daar is selde, indien ooit, enkele kwessies wat die hele skip omkeer. Maar sodat julle weet waar ek vandaan kom—wat ek dink aan die gang is—sal ek die risiko loop en ’n bietjie prakties raak. Die volgende voorbeelde is terreine waarop ek vrees dat ons by die vyand geleen het. Ons het na die vyand gekyk, hulle organisasie en manier van doen bewonder, en ons het probeer—bewustelik of onbewustelik—om daardie geleende dinge na ons kamp oor te bring. Ons het probeer om iets wat moontlik heeltemal uit die kamp verdryf behoort te word, aan skatting te onderwerp. Baie van hierdie kwessies raak die kern van my (en my ouers se) geslag. Ek wil sensitief wees, maar ook eerlik.

Kanaänitiese waardes

1. Meer is beter. God het vir ons spesifieke opdragte oor ons geld en besittings gegee. Ons is geneig om daardie opdragte te ignoreer. Ons is sterk. Ons kan dit hanteer. Dit sal ons dienaar wees. Kan ons materiële besittings neem en opgaar, ’n bietjie skatting daaruit wring en uiteindelik as wenners uitkom? Besef ons dat baie van ons kinders ontnugter deur wat vir Christenskap deurgaan, by die deur uitstap? Dit het vir die Israeliete só gewerk. Die ouers het swaar tye beleef. Hulle het God op wonderbaarlike maniere aan die werk gesien. Op die een of ander manier het hulle oorleef ondanks hulle ongehoorsaamheid aan God op sekere gebiede. Ons ouers en grootouers het swaar tye beleef. Hulle getuienis is altyd dieselfde: “Daardie moeilike tye was goed vir ons.” My geslag het iewers in die middel grootgeword. Ons het beslis nie die maklike tye van vandag geken nie. Ons getuienis is min of meer dieselfde: “Dit wat ons moes ontbeer, was goed vir ons.” Ons kinders word in goeie tye groot. En ons doen ons uiterste bes om hulle te spaar van juis daardie dinge wat gehelp het om ons ouers en grootouers sterk te maak!
2. Aanspraak op aftrede. Mag God verhoed dat ons op 70 wil aftree, Florida toe gaan en die tyd verwyl deur shuffleboard te speel! Die lewe is ’n stryd! Ons het al ons soldate nodig! Dink na oor Lukas 12:19: “Jy het baie goed opgegaar vir baie jare …”

   

3. Beskouing van onderwys. Is ons opleiding daarop gerig dat ons meer geld verdien, of dat ons beter dienaars word?

Kanaänitiese lewenstyl

1. Die ingesteldheid dat die lewe my ’n vakansie skuld. Byvoorbeeld, om te dink dat ons in elk geval twee weke in die berge nodig het.
2. ’n Hoëdruk-/hoëspoedlewenstyl. Werk hard, speel hard. Dink na oor Jes. 30:15: “In stilwees en vertroue lê julle krag.”
3. ’n Leefstyl waarin ’n mens heeltyd rondbeweeg. Ek onthou dat ek as seun bygehou het hoeveel nagte ons bure tuis was. Ons het die voertuie dopgehou en die nagte getel wat hulle tuis was. Hulle was baie min aande tuis. Een jaar het ek en my vrou ons eie aande bygehou. Aan die einde van die jaar het ek teruggekyk en was ek geskok. Ek was veels te dikwels weg. Nee, dit was nie vir sportwedstryde en dies meer nie. Maar ek het die Kanaänitiese leefstyl oorgeneem en aanvaar; ek het net na goeie plekke gegaan in plaas van minder goeie plekke. My buurman se leefstyl het op hulle egskeiding uitgeloop. Ek wil hê my uiteinde moet anders wees. Ek sal my leefstyl beter moet verander!

Kanaänitiese programme

1. Versekering. Wat van ons onderlinge hulpprogramme? Gal. 6:2. Wat het geword van die outydse diakenwerk en die idee dat broers saam met mekaar ly? Maak dit my regtig seer wanneer jou huis afbrand as jy net die rekening by ’n onpersoonlike onderlinge hulp- of versekeringsplan kan indien? Watter invloed het my versekering op die grootte van die huis wat ek bou, die soort voertuig wat ek bestuur? Ek stel voor dat hierdie planne om die volgende redes swak plaasvervangers is vir die ware “dra van mekaar se laste”:
   • Hulle werk met fooie en ledegeld. As jy nie kan betaal nie, kry jy nie hulp nie.
   • Hoewel die verklaarde doel altyd is om ander te help, kom die “hulp” deur dwang, nie deur vrywillige gee nie. Ware Skriftuurlike gee kom uit die hart, nie uit ’n gedwonge program waar jy betaal of afgesny word nie. (2 Kor. 8:12; 9:7)
   • Aangesien baie onderlinge hulpprogramme grootliks soos gewone kommersiële versekering werk, bevorder hulle tipies die Amerikaanse versekeringsingesteldheid: “Ek het betaal, dus sal ek eis wanneer ek kan.”
   • Dit belemmer God se werk in my hart deur my finansies. Wanneer finansiële verliese plaasvind, word ek nie gedwing om my waardes en die opgaar van my “goed” te heroorweeg nie. In plaas daarvan kan ek myself op die skouer klop omdat ek ’n goeie onderlinge hulp- of versekeringsplan het, uitgaan en dieselfde “goed” koop.
   • Dit belemmer die demonstrasie van God se volk wat in tye van rampe saamwerk.
   • 2 Kronieke 31:10 ondersteun die ou gesegde: “God se werk, op God se manier gedoen, sal nooit aan God se hulpbronne ontbreek nie.”
2. Staatshulpprogramme. Wanneer dit tyd is vir die oproep tot diens en jy geroep word om rekenskap te gee, sal jy bly wees dat jy alles geneem het wat jy van die staat kon kry, of sal jy bly wees dat jy sulke programme vermy het?
3. Beradingsmetodes. Mag God seën vir dié wat hulle lewe daaraan wy om ander te help. Laat ons getrou bly aan die Woord van God in ons berading. Gewoonlik behoort die broederskap binne die gemeente genoeg hulpbronne vir dié in nood te hê. Dit beteken nie dat alle “professionele” berading verkeerd is nie. Hierdie voorbeeld word bloot gegee om ons terug te wys na die Bybel. Ons leef in die era van “kenners”. Die “kenner” herstel die motor. Die “kenner” herstel die lekkende wasbak. En te dikwels glo ons dat ’n “kenner” nodig is om ’n broer in nood blywende hulp te bied.

Kanaänitiese goed en tierlantyntjies

Die groot letters gee, maar die fynskrif neem weg.

Alles kom met ’n prysetiket. Daar is egter twee prysetikette aan elke item wat ons koop. Die een is die prys wat ons aan die kassier betaal. Die ander is die prys wat ons vir altyd betaal. Wat sê die fynskrif oor ons oorvloed aan toestelle? Nadat ons die fynskrif gelees het, kan ons bekostig om te koop wat ons beursie kan dra?

1. Media (Ps. 101:3)
   1. Televisie: Sommige Christene neem die TV. “Ons kan dit gebruik. Ons is sterk. Dit kan ons dienaar wees.” En hulle neem dit. En hulle gebruik dit. En hulle kinders loop in hordes by die deur uit. In haar boek 40 Acres and No Mule beskryf Janice Holt Giles die leefstyl en karakter van die Appalache, daardie mense in die berge van Kentucky na wie ons dikwels as bergbewoners verwys. Sy sê die volgende oor die koms van TV in daardie ruwe berge (geskryf in die proloog in 1967): “Maar die vreemdste verandering in die gebruike en gewoontes van ons mense het deur ’n vreemde medium plaasgevind—televisie. Byna elke huis het deesdae ’n televisiestel, en die sigbare, tasbare invloed daarvan was groter as honderd jaar se prediking en onderrig. Nie al die invloed daarvan is goed nie, maar dit het gehelp om eetgewoontes en kleredrag te verander; dit het nuwe standaarde vir verfraaiing rondom en binne die huise meegebring, dit het ’n ander soort spraak en musiek in die huise gebring, selfs ’n ander godsdiensbeskouing. Televisie, wat vir vermaak gekoop is, is ’n uiters subtiele en kragtige opvoeder. In een dekade, tien kort jare, het ek gesien hoe televisie ons mense meer verander as enige ander medium.” (bl. 29-30) [Klem deur my.]

      Prysetiket: $100. Fynskrif: Hierdie item sal jou die weë van Sodom en Gomorra leer. Dit sal jou ongevoelig maak vir die kwaad. Dit sal veroorsaak dat jy goed noem wat God kwaad genoem het.

   2. Rolprente: God het vir ons opdragte oor reinheid in ons hele lewe gegee. Kan ons rolprente gebruik, deur die vuilheid en verdorwenheid sorteer en ’n bietjie voordeel daaruit wring, of is dit beter om daardie dinge onaangeraak te laat? Sal ons, teen alle verwagtinge in, as wenners uitkom, met ons gesinne ongedeerd?
2. Tegnologie. Gereedskap vir albei kante van die stryd. ’n Geweldige hulpmiddel. Hoe gaan ons dit hanteer? Sommige sê “nee” vir enigiets nuwer as die 1900’s. Sommige sê ja vir alles wat nuut is. Hoe vind ons die regte pad? Hierdie dinge verg besondere genade en wysheid. Ek sal net sê dat dit goed is om ons lewe volgens wat wys en onverstandig is in te rig, nie net volgens wat “reg en verkeerd” is nie. Wees bereid om persoonlike keuses te maak en opofferings te bring, selfs wanneer dit seermaak.
   1. Internet. Die gemiddelde Amerikaanse volwassene bring elke dag vyf uur aanlyn by die huis deur.¹ Elkeen van daardie ure is ’n uur wat saam met die mense langs hulle deurgebring kon word. Hoeveel mans moet ons verloor voordat ons sê dit is genoeg? Hoeveel seuns moet ons help bevry van pornografie voordat ons oortuig is dat sommige dinge beter buite die laer gelaat kan word? Ja, ek weet jou besigheid het die internet nodig om te oorleef. Ek vra steeds die vraag: Kan jy bekostig wat jou beursie kan dra?

      

   2. Selfone. Hoeveel fone het een gesin nodig? Die gemiddelde Amerikaanse huishouding het drie selfone.² Waar staan ons in hierdie verband? Het elke jongmens werklik sy eie foon nodig? Ja, die prys by AT&T is $55 per maand. Dit is die groot letters. Jou beursie kan dit dra. As jy die fynskrif kon lees, wat sou dit sê?

      Waarskuwing: hierdie toestel kan veroorsaak dat jou kind saam met die gesin in die bussie kerk toe ry, maar met sy vriend wat ver weg is, gesels.
      Waarskuwing: hierdie toestel kan veroorsaak dat die eienaar met sy vriend in Florida praat in plaas daarvan om vir sy kind ’n Bybelverhaal te vertel op pad dorp toe.
      Waarskuwing: teksboodskappe kan veroorsaak dat die eienaar die gesprek by die etenstafel ignoreer.

      Kan jy steeds bekostig wat jou beursie kan dra?

   3. Facebook. Kan ons werklik bekostig wat dit aan my gaan doen? Is dit regtig aanvaarbaar om tien keer deur die dag op te hou waarmee ek besig is, net sodat ek kan lees dat ’n kennis wat ver weg woon haar kleuter nou geleer het om die potjie te gebruik? Of dat sy ’n blou koek gebak en pienk versiersel daarop gesmeer het? Ek meen dat ons beheptheid met kontakte ver weg, daardie gesiglose mense, ons die vreugde van ware verhoudings ontneem het. Ons het op onwerklikheid verlief geraak. Tegnologie kan ons laat voel asof ons 200 vriende het, terwyl ons in werklikheid nie behoorlik met die vriend langs ons kan omgaan nie. Kan ons alles bekostig wat ons beursie kan dra?
3. Groot huise. Elke dekade sien hoe gesinne in die kerk kleiner word, maar huise groter. Baie gesinne kan gemaklik onder dieselfde dak woon, maar feitlik afgesonder van die ander gesinslede. Dink hieraan:

   

   • Geforseerde lugverhitting en -verkoeling (en ek sê nie dat sulke stelsels sonde is nie) het die behoefte weggeneem om op ’n wintersaand ná ete saam in die sitkamer te sit. Met die ou houtstoof was gesinsinteraksie op ’n wintersaand noodsaaklik.
   • Elke kind het sy eie slaapkamer, dus is die behoefte om op daardie gebied saam te werk, weg.
   • Dikwels het elke kind ook sy eie badkamer, dus is die behoefte aan wedersydse toegewing daarin weg.

   Ja, ek weet jou beursie kan die prys dra, maar kan jy dit bekostig? Kan ek bekostig om ’n huis van $200,000 te bou wanneer ’n huis van $75,000 voldoende sal wees? As jy die fynskrif kon lees, wat sou dit sê? Laat ek dit in die vorm van vrae stel.

   1. Sal hierdie huis dit vir my makliker of moeiliker maak om my buurman te oortuig dat Christene geroep is om vreemdelinge en pelgrims te wees?
   2. Sal hierdie huis dit vir my makliker of moeiliker maak om my kinders die vreugde te leer van min waarde heg aan aardse dinge?
   3. As my huis vandag afbrand, sal ek my huis verloor het of my identiteit?
   4. Sou Abraham tuis voel wanneer hy op my grond kamp opslaan? “Deur die geloof het hy as vreemdeling vertoef in die land van belofte, asof dit ’n vreemde land was, en in tente gewoon saam met Isak en Jakob, die mede-erfgename van dieselfde belofte; want hy het uitgesien na die stad met fondamente waarvan God die boumeester en oprigter is.” Heb. 11:9-10

1. Reader’s Digest, Maart 2011, peiling in Oktober 2010 uitgevoer deur Ipsos OTX MediaCT
2. Dieselfde bron

Kanaänitiese teologie

1. Aanvaar die vrye gawe van verlossing teenoor bekering en ’n veranderde lewe. Hoewel God se verlossing inderdaad ’n vrye gawe is, het die moderne Christendom daardie beginsel losgemaak van ware Christelike lewe en dit as die hele evangelie verkoop. God gee inderdaad om oor hoe ons leef. Ons klem moet die hart van God weerspieël soos dit in die Skrif geopenbaar word.
2. Emosiebelaaide evangelisasie teenoor dissipelskap. Miskien het ons in ’n reaksiemodus beland en gereageer op wat ons as kilheid in sommige van ons meer tradisionele Anabaptistiese groepe beskou. Evangelisasie is goed, maar die doel daarvan is om dissipels te maak, nie bloot om verbintenisse op te bou nie.

Gevolgtrekking

Hierdie toepassings mag streng voorkom. Miskien stem jy nie saam met sommige van die toepassings wat ek in hierdie artikel gemaak het nie. Dis goed. Moenie dat jou verskille met my toepassings jou daarvan weerhou om die beginsel wat hier op die spel is, ernstig te oorweeg nie. Die beginsel, eenvoudig gestel, is dit:

Om skatting van die Kanaäniete te eis, kom teen ’n ontsaglike prys. Dit wat God as my vyand aanwys, is my vyand, al dra die vyand syklere.

Sodat ons jou nie met ’n somber prentjie agterlaat nie, wil ek jou twee prentjies uit die Skrif wys wat ’n ander lewensbeskouing gee. Rigters 1:20 bied ’n blik op die “ander kant” van hierdie boodskap:

En hulle het Hebron aan Kaleb gegee, soos Moses gesê het; en hy het die drie seuns van Enak daaruit verdryf.

Die seuns van Enak was reuse. Dit het Kaleb nie gekeer nie. Teen daardie tyd was hy ’n ou man van 85 jaar. Die aantal reuse het toegeneem sedert hy hulle die eerste keer aangebied het om teen hulle te veg. Maar hy het geen oog vir die vyand gehad nie. Hy het net oog vir God gehad. Hy het nie stilgestaan om vrae te vra nie. Hy het nie stilgestaan om die saak deur te redeneer nie. Hy het nie stilgestaan om te vra of hy hulle nie dalk eerder aan die lewe moes laat sodat hulle as slawe vir hom kon werk nie. (Wat ’n spiere moes daardie ouens gehad het! Hulle kon beslis aan die werk gesit word …) Hy het God se beloftes en gebooie geken. Hy het werk gehad om te doen. Hy het eenvoudig aan die werk gespring. Sy gehoorsaamheid het nie net hom bevoordeel nie, maar ook sy nageslag.

1. Sy dogter het met ’n veroweraar getrou (Jos. 15:14-17).
2. Sy skoonseun het Israel se redder geword (Rig. 3:9).
3. Honderde jare later was een van sy nakomelinge ’n aanvoerder in Dawid se leër (1 Kron. 27:15)

2 Kronieke 15:8-9 vertel die verhaal van ’n ander man wat gedoen het wat God oor die afgode beveel het:

Toe Asa hierdie woorde en die profesie van die profeet Oded hoor, het hy moed geskep en die verfoeilike afgode uit die hele land Juda en Benjamin weggedoen, en uit die stede wat hy in die gebergte van Efraim ingeneem het. Hy het ook die altaar van die HERE wat voor die voorportaal van die HERE was, herstel. Hy het die hele Juda en Benjamin bymekaar laat kom, asook die vreemdelinge saam met hulle uit Efraim en Manasse en uit Simeon; want hulle het in groot getalle van Israel na hom toe oorgeloop toe hulle sien dat die HERE sy God met hom was.

God se volk moes nog altyd moeilike keuses maak. Om reuse en afgode te hanteer, is niks nuuts nie. Laat ons, soos Kaleb, met krag en moed opstaan om die hedendaagse kwessies wat God se koninkryk bedreig, aan te pak. En laat ons, soos Asa, beslissend optree teen die afgode wat ons harte bedreig. Wanneer ons dit doen, sal ons sien hoe God se koninkryk groei en floreer, nou sowel as in ons toekomstige geslagte. ~