# Wanneer Gods weg werkt
ZUSTER TOT ZUSTER
Taal: nl
Auteur: Anna L\. Martin
Poteau, OK
Oorspronkelijk nummer: The Heartbeat of The Remnant, Zomer 2020, Nummer 2
Oorspronkelijke pagina’s: 22–27
Lees artikel:
Oorspronkelijke PDF: Summer\-2020\-Remnant\.pdf
[The Heartbeat of The Remnant, Zomer 2020]()
![Een pasgeboren babyhandje dat een volwassen vinger vasthoudt]()
We hadden de Heer om hem gevraagd, ons derde kind, onze derde zoon\. Hij kwam met de lente, de bekroning van nieuw leven, en huilde om zijn veranderde omgeving\. Mensen merkten zijn huilen op: ze vonden het schattig\. Wij ook\. We hielden van hem, knuffelden hem en noemden hem Judson\.
Sterling en ik hadden vóór Judsons geboorte toegezegd onze jeugdgroep mee te nemen op een zendingsreis naar Mexico\. De vertrekdatum viel vijf weken na zijn geboorte\. Als vrouw van de leider was ik verantwoordelijk voor het eten dat we de hele tijd voor onze groep nodig zouden hebben\. Lijsten maken en boodschappen doen namen me volledig in beslag tijdens de voorbereidingen\.
Judson bereidde zich op zijn eigen manier voor\. Hij kreeg darmproblemen\. Zeven dagen lang had hij geen vieze luier\. Ik vroeg mijn verloskundige ernaar, maar die maakte zich geen zorgen\. Toen er nog eens zeven dagen voorbijgingen tot de volgende volle luier, vroeg ik het aan zijn kinderarts\. Ook zij was niet bezorgd\. Dus vertrokken we naar Mexico: Sterling en ik, onze baby van vijf weken en twee busjes vol jongeren\.
Hoewel de voorbereidingen me zwaar waren gevallen, voelde de tijd in Mexico als vakantie\. Het enige wat ik daar moest doen, was voor mijn baby zorgen en de maaltijden begeleiden\. Maar Judson vond de reis helemaal niet fijn\. Urenlang knuffelde ik hem, zittend onder een zeil op een steile heuvelhelling, met uitzicht op de bouwplaats waar onze groep aan het werk was\. Judson was onrustig en leek zich bij mij ongemakkelijk te voelen\. Als iemand anders hem vasthield, huilde hij\. Ik voelde dat er iets niet klopte, maar had geen concrete aanwijzingen, behalve dat er dag na dag voorbijging zonder een vieze luier\.
Op onze zesde avond in Mexico legde ik Judson in zijn campingbedje\. Maar de Heer bracht me ertoe terug te gaan en hem naast me in bed te nemen\. Ik voelde die ingeving duidelijk en gehoorzaamde, hoewel ik Judson de andere nachten in het bedje had laten slapen\. We sliepen\. Ergens in de nacht werd Judson wakker en liet zich niet troosten\. Half slapend probeerde ik van alles\. Plotseling schreeuwde hij het uit, maar halverwege de schreeuw verslikte hij zich en werd toen slap\.
‘Sterling\!’ riep ik\. ‘Doe de zaklamp aan\! Hij ademt niet\!’ Ik ging rechtop zitten en bekeek mijn baby in het licht van de zaklamp\. Zijn kleine gezichtje trok wanhopig, maar er kwam geen ademhaling of geluid uit\. Binnen enkele seconden kwam zijn ademhaling terug en schreeuwde hij opnieuw\. Toen verslikte hij zich\. Alsof een onzichtbare hand zijn kwetsbare keel omklemde, hield zijn adem op en puilden zijn ogen uit van angst\. Ik haalde mijn vinger door zijn mond om te controleren of er iets in zijn luchtweg vastzat, maar vond niets\. Judson rilde, hapte naar adem en huilde\. De tranen persten zich uit zijn ogen\. ‘O, bid alsjeblieft,’ smeekte ik\. Sterling bad, terwijl hij smeekbeden door elkaar heen tot een hoop naar de hemel opstapelde, toen onze baby opnieuw ophield met ademen\. Het gebeurde nog verschillende keren: secondenlang angstig schreeuwen, gevolgd door seconden van gekwelde stilte\. Judsons gezicht parelde van het zweet\. Het was vreselijk om aan te zien\. Gedachten schoten door mijn hoofd: Onze baby gaat dood\. Zomaar\. Zonder waarschuwing\. Hier, zonder medische hulp\. O God\! Help ons, help ons, help ons\! Hoe kun je gewoon toekijken terwijl je baby sterft?
‘Ik ga de vrouw van de zendeling halen,’ besloot Sterling\. Ik stamelde gebeden terwijl ik Judson vasthield\. Toen de vrouw van de zendeling verscheen, gaf ik hem aan haar, dankbaar dat er een vrouw was die ouder was dan ik\. Samen baden we en smeekten we God om in te grijpen\. Terwijl ze hem onderzocht, begon Judson normaal te huilen en te ademen\. Ze gaf hem aan mij terug toen hij kalmeerde\.
‘Ik weet niet wat het is,’ zei ze nadat we haar het verhaal hadden verteld\. We bedankten haar dat ze midden in de nacht was opgestaan en gingen toen terug naar onze kamer\. Ik huilde terwijl Judson vredig in mijn armen sliep\.
‘Ik heb het gevoel dat dit een demonische manifestatie was,’ zei Sterling\. ‘Als de duivel ons bang kan maken voor wat er met onze baby zou kunnen gebeuren terwijl we hier in de rimboe zijn, kan hij ons ertoe brengen met onze hele groep te vertrekken\. De duivel weet dat hier geestelijk goede dingen gebeuren; dit is niet het moment om te vluchten\. We mogen hem ons niet met angst laten vullen\.’
Ik was het met hem eens\. De ongewone manier waarop Judsons ademhaling kwam en ging, leek alsof een boze hand zijn keel omklemde\. Anders leek er geen natuurlijke verklaring te zijn voor deze angstaanjagende gebeurtenis\. Sterling legde zijn hand op Judson en bad\. Hij bestrafte de duivel met name en vroeg om Gods bescherming\. We gingen in vrede en veiligheid liggen en sliepen\.
’s Ochtends leek Judson geen last te hebben van het voorval, hoewel hij steeds onrustiger werd\. Acht, negen en toen tien dagen gingen voorbij zonder ontlasting\. Hij huilde; zijn zachte, schattige huiltje maakte mijn hart onrustig\. Op de terugreis naar de Verenigde Staten piekerde ik erover dat hij zich tijdens het voeden terugtrok, kronkelde en jengelde tot hij uiteindelijk in slaap viel\.
Toen begon hij te spugen\. Toen hij uiteindelijk felgele vloeistof uitspuugde, schrok ik\. Op de elfde dag gingen we naar een verpleegkundig specialist in een mennonitische kolonie in Mexico\. Ze onderzocht Judson, luisterde naar mijn verhaal en antwoordde kalm: ‘En dit is uw eerste kind?’
‘Nee,’ antwoordde ik, even kalm als zij\. ‘Dit is mijn derde\.’ Toen keek ze me zwijgend aan en onderzocht Judson opnieuw\. Ze gaf hem een zetpil en merkte op dat alle baby’s verschillend zijn\. En dat zijn ze ook\. Deze baby was dat zeker\! De zetpil gaf plaatselijk verlichting en Judson leek zich beter te voelen\.
Hij was zeven weken oud toen we thuiskwamen\. Vanaf de leeftijd van drie weken tot hij zeven maanden was, had hij problemen met zijn darmen\.
Op zondag streelden mensen zijn kleine gezichtje en maakten opmerkingen over zijn lieve huiltje\. Op andere dagen zat ik ineengedoken in de schommelstoel, terwijl ik zijn lieve huiltje hoorde en tegelijk niet hoorde\. Sommige dagen leek het nooit op te houden\. Ik hield hem vast, behalve wanneer hij sliep\. Ik raakte vertrouwd met zijn patroon: een aantal dagen zonder vieze luier, waarin hij geleidelijk chagrijniger werd en minder goed dronk, en uiteindelijk openlijk huilen totdat ik hem tijdelijk verlichting gaf met een zetpil\. Ondanks het vermoeden dat hij verstopt zat, was dat niet zo\. Mijn moederinstinct zei me dat er iets in hem niet vanzelf zijn darmen aanzette\.
‘Geen granen,’ opperde een boek\. ‘Het kan de ziekte van Hirschsprung zijn, die je op natuurlijke wijze kunt behandelen door graanvrij te eten\.’ Dus at ik graanvrij\. Vijf lange weken hield ik me aan mijn aangepaste dieet\. Judson leek mijn inspanningen niet op te merken\.
Zijn kinderarts luisterde naar mijn beschrijving van zijn routine en liet hem toen op de ziekte van Hirschsprung testen\.
De test was negatief\. Dankbaar begon ik weer granen te eten, maar de volgende zondag kreeg ik alweer nieuw advies\. Een ervaren moeder kwam me opzoeken in de crèche, waar ik mijn toevlucht had gezocht aan de lawaaierige gemeenschapszaal\. Ik schommelde met mijn kleine mannetje, heen en weer, heen en weer, heen en weer\. ‘Heb je overwogen om zuivel te laten staan?’
Nou, nee, dat had ik niet\.
‘Ik denk dat je zuivel moet proberen te laten staan,’ besloot ze\. Als een medisch handboek dat vaak was geraadpleegd, somde ze de redenen voor die aanpak op\.
Zijn kinderarts was geen voorstander van het idee om zuivel te laten staan\. Na drie weken ging ik naar haar spreekuur\. ‘Je hebt de vetten uit zuivel nodig om je melkproductie op peil te houden,’ berispte ze me\. ‘Bovendien is het eerste teken van een melkintolerantie bloed in de ontlasting, niet het uitblijven ervan\.’
Ik vond het niet erg om met het zuivelvrije dieet te stoppen\. We probeerden andere dingen\. Judson hield klysma’s koppig binnen\. Een voorgeschreven dosis laxeermiddel had geen resultaat\. Op een gegeven moment zei de dokter dat ik het met Judson gewoon moest afwachten, ervan overtuigd dat zijn darmen vanzelf zouden werken\. Judson hield het langer vol dan ik\. Toen er zeventien dagen voorbij waren, greep ik naar zetpillen om mijn ongelukkige baby verlichting te geven\.
Maar het was niet alleen het raadsel van zijn spijsvertering dat ons verdriet bezorgde om mijn baby\. Zelfs met een lege darm was hij humeurig\. Maaltijden werden een kwelling\. Judson verzette zich wanneer ik aan tafel ging zitten om met het gezin te eten\. Ik raakte eraan gewend hem over mijn schouder te klemmen terwijl ik snel met één hand at\. Behalve dat ik er niet aan gewend raakte\. Zijn gejengel werd nooit gewoon\. Ik leerde het huishouden te doen wanneer hij sliep, want als hij wakker was, kon ik niets anders doen dan voor hem zorgen\.
![Een lege ziekenhuiskamer met een bed en zitplaatsen]()
Ook de kerk was een pijnpunt\. Judson gedroeg zich op elke drukke plek slechter, maar in de kerk werd hij onhandelbaar\. Ik worstelde met hem tot hij in slaap viel, meestal net op tijd om het laatste deel van de preek te horen\.
Gemeenschappelijke maaltijden waren een ramp\. Judson schreeuwde\. Hij liet niemand anders dan mij aan hem komen, en zelfs ik kon hem niet kalmeren\. Tegen de tijd dat we onze borden hadden opgeschept en ons gezin hadden gevoed, was ik uitgeput en klaar om naar huis te gaan\. Het leek alsof hij ergens bang voor was\. Ik kon niet bedenken waarvoor\.
Langzamerhand werd ik me ervan bewust dat hij zelfs bang leek voor Sterling\. Op deze leeftijd hadden onze andere jongens Sterling al leren herkennen als ‘leuker dan mama’, maar Judson niet\. Hij trok zich terug van zijn vader\. Hij verzette zich tegen Sterlings pogingen om het weer goed te maken en klampte zich stevig aan mij vast\.
En mijn moederinstinct, diep verankerd onder de golven van vermoeidheid, reageerde daarop\. In een tegenstrijdige wirwar van emoties was ik nog maar net Judson aan iemand anders aan het overdragen of zijn overduidelijke wanhoop om mij trok al aan mijn hart; dan nam ik hem weer terug, nestelde hem dicht tegen me aan en kalmeerde hem\. Zelfs terwijl hij me overheerste, uitschold en leegzoog, leek zijn intense behoefte aan mij me te vervullen\. Ik begreep het niet\.
‘Ik denk dat je hem een goede probiotica moet geven,’ stelde mijn schoonmoeder voor\. Dat klonk goed, tenminste op zondagavond\. Op de een of andere manier gingen de weken voorbij en vond ik geen tijd om een goede probiotica te zoeken\.
‘Probeer een goede multivitamine,’ adviseerde een andere vriendin nadat ze ons tijdens de gebedsbijeenkomst had gezien\. ‘Het kunnen echt wormen zijn\. Ik kende een klein meisje dat volkomen onredelijk was; ze schreeuwde maar en schreeuwde maar, en toen ze haar tegen wormen behandelden, was het helemaal over…’
Dat klonk ook goed\. Maar het leek ook een enorme klus\. Ik wist niet waar ik moest beginnen met onderzoek naar ‘wormen’, en ik had er ook niet de mentale ruimte voor\.
Toen hij ongeveer zes maanden oud was, hadden we de zwaarste periode met hem: bijna een week waarin hij maar bleef huilen en weigerde te drinken of zich te laten troosten\. We vroegen onze gemeente om hem te zalven\. Na de zalving wachtten we vol verwachting\. Binnen enkele uren was Judson weer onrustig aan het jengelen\. We wachtten nog een paar dagen voordat we zijn kinderarts op de hoogte brachten\. Op haar advies namen Sterling en ik hem mee naar het ziekenhuis, waar een specialist in kindergastro\-enterologie ons kon helpen\. Het maakte ons bang om onze raadselachtige, kwetsbare baby naar het ziekenhuis te brengen\. ‘Bid voor ons,’ vroegen we toen we het aan onze families en geloofsgenoten vertelden\.
Tegen de tijd dat we ons in het ziekenhuis hadden aangemeld, was Judson alweer opgeknapt\. De verpleegkundige bracht ons naar een kamer\. Ze legde Judson in het koude ziekenhuisbed met spijlen en trok hem een ruw hemdje aan\. Terwijl we wachtten tot de dokter binnenkwam, verbaasden Sterling en ik ons over de verandering in onze zoon\. Hij lag rustig in bed, friemelde aan de spijlen en keek om zich heen\. Niet drie minuten, niet dertig, maar een uur lang, waarna hij uiteindelijk in slaap viel\. Dit gedrag was ongehoord voor Judson\. We keken elkaar wat beschaamd aan\.
‘Ik voel me behoorlijk dwaas,’ bekende ik aan Sterling\. ‘Wat zullen de dokters denken als ze dit gezonde kereltje zien? En wat met die enorme ziekenhuisrekening?’ Ik bedekte mijn gezicht met mijn handen\.
Sterling haalde zijn schouders op, net zo verbijsterd als ik\. ‘Ik denk dat mensen voor ons gebeden moeten hebben\.’
Dat was het keerpunt in Judsons lichamelijke welzijn\. Het ziekenhuis ontsloeg ons de volgende dag en noteerde in zijn verslag dat Judson in goede gezondheid verkeerde\. Ze konden niets vinden wat er met ons kind aan de hand was\. Kort daarna verdwenen zijn darmproblemen\. Hij werd zo regelmatig als de zonsopgang, en veel te regelmatig voor de moeder die tot dan toe geen extra luiers, doekjes of kleren nodig had gehad\. We loofden de Heer omdat Hij ons gebed had verhoord\.
Maar hij huilde nog steeds\. Maanden gingen voorbij waarin we uitkeken naar elke nieuwe mijlpaal: misschien als deze tand doorkomt, misschien als hij begint te kruipen, misschien als hij begint te lopen\. Judson kroop toen hij zes maanden was, liep met tien maanden, at vast voedsel — of, nauwkeuriger gezegd, at het niet — en toch bleef hij jengelen\. Sommige dagen liep ik rond met een klein ‘bloedzuigertje’ aan mijn rok\. Andere dagen liep ik niet\. Sterling probeerde hem vast te houden terwijl ik avondeten at, maar Judson had daar nog meer een hekel aan dan aan samen met mij aan tafel zitten, en al snel gaf ik toe aan zijn smekende gehuil\. Zijn tevredenste moment was ongeveer wanneer hij sliep\. Het raadselachtigst waren zijn schijnbare angst voor Sterling en zijn irrationele gedrag in de kerk\.
‘Verwennen we hem gewoon?’ vroeg ik Sterling\. ‘Misschien wil hij gewoon niet stilzitten in de kerk, net als elke andere baby\.’
Sterling dacht na\. ‘Als dat zo was, waarom zou hij dan zo fel weerstand bieden aan gemeenschappelijke maaltijden? Dat hoort toch leuk te zijn\. En als jij hem verwende, waarom zou hij dan geen leuke dingen willen doen, zoals met mij naar buiten gaan of iets lekkers eten?’
Ik wist het niet\. Ik dacht niet dat ik hem verwende, maar ik kon het niet met zekerheid zeggen\. Ik dacht dat zelfs een verwende baby er soms van zou genieten bij zijn moeder weg te zijn\. Judson niet\. Hij reed voortdurend met me mee, met de ene hand mijn halslijn vastgeklemd en met de andere hand duwde hij zich van me af om te zien waar we heen gingen\. Als hij onze richting niet prettig vond, probeerde hij me vaak met verrassend krachtige rukken bij te sturen\. Zijn angstige, overdreven alerte gedrag verbaasde me\. Misschien was er iets anders aan de hand, iets met zijn zenuwstelsel\.
‘Weet je, toen we mijn nichtje in huis namen, had ze hechtingsproblemen,’ vertelde een zuster me tijdens een gemeenschappelijke maaltijd\. Judson had zijn open mond van haar afgewend, dus we konden elkaar verstaan boven het rumoer in de zaal uit\. ‘Ze had door haar slechte thuissituatie nooit een band met iemand opgebouwd\. Ik nam haar overal mee naartoe totdat ze zich aan mij hechtte\. De onzekere manier waarop Judson zich gedraagt, zelfs als hij bij jou is, doet me denken dat hij geen band heeft opgebouwd\. Misschien raakt hij daarom in paniek wanneer je hem neerlegt\.’ Misschien\. Maar waar en wanneer zou hij hechtingsproblemen hebben ontwikkeld?
‘Heeft hij een traumatische geboorte gehad?’ vroeg de vrouw\.
Ik dacht erover na\. ‘Nou, nee…’ Ik dacht terug aan het angstaanjagende voorval in Mexico\. Misschien had dat het natuurlijke hechtingsproces verstoord\. Of misschien de tijd in het ziekenhuis\. Misschien zijn periode met kinkhoest toen hij acht maanden oud was\. Terwijl die momenten door mijn gedachten gingen, besefte ik dat Judsons babytijd werkelijk moeilijk was geweest\. Misschien was er een goede reden dat zijn emotionele evenwicht verstoord was\. Hij leek nu inderdaad onzeker\. Bang\. De hele tijd in ‘overlevingsmodus’, waarbij ik zijn twijfelachtige bron van tijdelijke veiligheid was\. Als hij hechtingsproblemen had, dan had ik zijn hele babytijd lang precies het verkeerde gedaan\. Ik had herhaaldelijk geprobeerd andere mensen, zoals zijn grootmoeders, hem te laten vasthouden, in de hoop dat hij zou merken dat het goed was bij hen\. Het werkte niet\. Door met deze vrouw te praten begon ik mijn aanpak in twijfel te trekken; ik was bang dat ik Judson hiermee nog meer pijn had gedaan\. Hem de hele tijd dragen zou in elk geval niets kosten\.
Ik haalde een draagzak voor baby’s in huis en begon hem te dragen terwijl ik werkte\. Hij vond het heerlijk, maar mijn rug niet\. Al snel gaf ik ook die gewoonte op, toen er geen hoopvolle tekenen van hechting kwamen\. Als mijn geest al uitgeput zou raken door de zorg voor dit kind, hoefde mijn rug er tenminste niet ook nog aan onderdoor te gaan\.
We probeerden hem discipline bij te brengen\. We voedden immers ook twee andere jongens op, en discipline was bij ons thuis niets nieuws\. Het leek niet alsof we Judson anders behandelden dan de andere jongens, maar de resultaten waren beslist anders\. Judson reageerde met onbedwingbare angst\. Het zachte babyhuiltje was allang verdwenen\. We wisten niet hoe we hem moesten leren zich op zijn gemak te voelen bij Sterling, want discipline leek zijn leed alleen maar te vergroten\. En hoe leer je een kind spelen zonder zijn moeder? Na een paar uitputtende pogingen in de kerk, waarbij hij niet reageerde, begonnen we te denken dat een pak slaag niet de manier was om tot hem door te dringen\. Sterker nog, het voelde alsof we nooit tot hem doordrongen\. Maar als een pak slaag niet werkte, hoe konden we hem dan iets anders leren? Ik herinnerde me dat ik andere moeders hun handen over de mond van hun peuter had zien leggen om hem te leren dat jammeren niet het gewenste resultaat opleverde\. Misschien moest hij leren stoppen met huilen\. Ik probeerde dat een tijdje\.
Kort nadat Judson één was geworden, bereikte zijn gedrag een vreselijk hoogtepunt\. Hij was groot genoeg om zich tegen aanwijzingen en troost te verzetten\. Discipline leek hem gek te maken\. Uiteindelijk pakte ik een boek over de ontwikkeling van kinderen\. Een beschrijving van een aandoening die ‘aanhoudende angstreflex’ werd genoemd, beschreef ons kind precies\. Met eenvoudige therapeutische oefeningen, beloofde het boek, konden we dit verhelpen\. We zouden echter een deskundige op dit gebied nodig hebben om met ons samen te werken en ons de therapie te leren\.
‘Wat denk jij?’ vroeg ik Sterling nadat ik hem over de informatie uit het boek had verteld\.
Hij keek onzeker\. ‘Ik weet het niet,’ zei hij peinzend\. ‘Dit is niet wat ik geleerd zou hebben over het opvoeden van een kind\. Ik heb altijd gedacht dat liefde, gebed en consequente discipline de sleutels waren tot een normale opvoeding\. We hebben geen enkel bewijs dat er iets mis is met Judson, behalve zijn gejengel\. Ik aarzel om hem een etiket op te plakken\.’
Ik ook\. We erkenden allebei dat sommige kinderen speciale behoeften hebben en dat speciaal opgeleide verzorgers een geschenk zijn, maar we wilden Judsons gedrag niet overhaast een verontschuldigend etiket geven\.
Maar de volgende dag kwam de uitputting van de zorg voor hem weer als een mist over me heen\. We praatten opnieuw over die aanhoudende angstreflex\. We hadden de liefde geprobeerd, zeker\. We hadden gebeden, althans tot op zekere hoogte\. De consequente discipline was een ander verhaal\. Anders dan bij onze andere jongens leek het bij Judson niet te werken\. Volgens de tekst over aanhoudende angstreflexen kon discipline juist het tegenovergestelde bereiken van wat ermee werd beoogd\.
‘Je kunt bellen om een afspraak met de therapeute te maken,’ besloot Sterling\. ‘Het is het proberen waard\. Zij is ook christen en stelt niets anders voor dan lichamelijke oefeningen om de hersenen opnieuw te trainen\.’
Dat deed ik\. De therapeute woonde acht uur rijden bij ons vandaan, en dat was niet iets om licht over te denken\. Maar de belofte van hulp leek ons de reis waard\. Ondertussen vertelde ik een paar mensen wat we overwogen\. Een paar van hen beloofden voor ons te bidden\. Mijn schoonmoeder bood een supplement voor kinderen aan om rust en concentratie te bevorderen\. Ik kwam ook nog bij de natuurvoedingswinkel en kocht een probioticum en een multivitamine\. De afspraak met de therapeute kwam dichterbij\.
‘Ik zie niet in hoe we kunnen gaan,’ zei Sterling een paar dagen van tevoren\. ‘Onze weken zijn ontzettend druk geweest en we zijn allemaal moe\. Ik zie niet hoe we een tweedaagse autorit kunnen inpassen voor één korte afspraak\. Maar ik denk dat we wel moeten\. Als het Judson helpt, is het de moeite waard\.’
Ook mijn nek spande zich aan, alleen al bij de gedachte aan de reis\. Die week deden we extra moeite om Judson op te voeden\. We traden beslist tegen hem op en probeerden zijn wil met de onze in overeenstemming te brengen\. Hij verafschuwde het\. Elke keer als Sterling hem meenam, reageerde hij heftig\. Ik reserveerde elke dag momenten om met hem op de bank te zitten, zijn handen vast te houden en stilte van hem te verlangen; met wisselend resultaat\.
De zondag voordat we naar de afspraak moesten vertrekken, namen we een uitnodiging voor het avondeten aan bij mensen die we niet goed kenden\. Ik bracht de tijd door met worstelen met mijn kleine zoon en slikte daarbij mijn trots en mijn behoefte aan troost in\. Ondertussen praatte Sterling met de mannen over onze problemen met Judson, en vertelde hij over zijn angstige gedrag en de mogelijke therapie\.
‘Heb je er ooit over nagedacht hoe Judson zich moet voelen wanneer je hem disciplineert op de manier waarop ik je vrouw daarnet zag doen?’ vroeg een van de mannen zacht\. ‘Ik zag de blik in Judsons ogen toen ze hem in bedwang hield en zijn mond bedekte\. Hij zag er doodsbang uit\. Als je echt denkt dat hij dit probleem met angst heeft, moet je discipline misschien eens vanuit zijn standpunt bekijken\. Een van onze kinderen reageerde ook onredelijk op onze gebruikelijke opvoedmethoden, totdat ik begon uit te leggen wat ik van plan was…’ Deze broeder deelde discreet een ervaring met hun kind\.
Sterling was verbijsterd en dankbaar voor dit vriendelijke inzicht\. De mannen vertelden nog wat meer\. Het was alsof we zo dicht op de situatie zaten dat we haar niet goed konden zien, en alsof de Heer ons het perspectief van een wijze buitenstaander had gegeven\. We besloten de afspraak voor de kinderontwikkelingstherapie af te zeggen en onze opvoedmethoden te heroverwegen\. We besloten Judson duidelijk uit te leggen wat we van hem verwachtten en wat de gevolgen van ongehoorzaamheid zouden zijn\. In plaats van hem in bedwang te houden en te eisen dat hij zich aan onze wensen onderwierp, besloten we hem herhaaldelijk met kleine rottinkjes te straffen wanneer hij zijn zin doordreef\.
‘Ik ga deze week volledig richten op de maaltijden,’ besloot Sterling\. ‘Natuurlijk betekent dat dat jij het zwaarste deel hiervan zult dragen, omdat jij twee van de drie maaltijden aan Judson geeft\. Maar ik zal proberen het zwaarste werk op me te nemen\. Ik ga ook vasten en bidden om antwoorden voor dit kind\. We hebben hem eerder tijdens de maaltijden proberen op te voeden, maar hielden het nooit langer dan een dag of twee vol\. Er is altijd “iets aan de hand” en dan verslappen we\. Maar dit is belangrijk\. Te belangrijk om “het leven” steeds te laten tussenkomen\.’
Ik was het met hem eens\. Dit besluit gaf mijn geest nieuwe hoop en rust\. Iets aan de therapieaanpak voelde niet juist, maar we hadden wanhopig naar een antwoord gezocht\.
Die week was zwaar\. De andere jongens aten alleen, terwijl ik lange tijd met Judson aan tafel zat\. Hij schreeuwde omdat ik duidelijk van hem verwachtte dat hij stil zou zitten en eten\. Hij kronkelde, kokhalsde en huilde\. Ik bad en sloeg met een stokje\. Tijdens het avondeten nam Sterling het over\. Judson verzette zich daar nog heftiger tegen\. De eerste avond duurde het drie uur voordat ons kind gehoorzaamde en voor zijn vader een klein beetje eten doorslikte\. Nog verschillende avonden verliepen op dezelfde manier\. Sterling pakte Judson vriendelijk maar beslist aan; hij praatte met hem, gaf hem een pak slaag en hield hem vast\. Ik probeerde het geluid buiten te sluiten\. Mijn voornemen om mijn man hierin te steunen worstelde met mijn emoties, maar deze keer gaf ik niet toe toen Judson me met smekende ogen aankeek\.
Tegen het einde van de eerste week liet Judson tekenen van vooruitgang zien\. Hij stopte met huilen tijdens de maaltijden\. Hij zat in zijn kinderstoel en at gehoorzaam een paar hapjes voor ons\. Met een komisch meelijwekkende blik bood hij Sterling en mij elk een van zijn kleine peddels aan om vast te houden terwijl hij at, alsof dat hem moed gaf\. We bleven alleen op dit gebied bewust met hem oefenen\. Tegen het einde van de tweede week was zijn gedrag in het algemeen verbeterd\. Hij begon me los te laten en zelf afleiding te zoeken, terwijl hij vrolijk brabbelend door het huis waggelde\. Vol verbazing keek ik toe hoe hij normale babydingen deed: de speelgoedkist verkennen, op banken klimmen, in toiletten rommelen\. Hij waagde zich alleen naar buiten en leerde al snel met ballen en speelgoedvrachtwagens te spelen\. Ik stopte met de verschillende supplementen, omdat het zo goed met hem ging\.
Op een blijde dag, toen de jongens in koor riepen: ‘Papa is thuis\!’, piepte Judson van plezier\. De volgende avond, toen Sterling aankwam, piepte hij opnieuw en liep nu blij naar de deur\. Ik deed de deur voor hem open\. Hij waggelde naar de vrachtwagen waar Sterling stond\. Sterling droeg hem naar binnen\. Vanuit zijn vaders armen keek Judson me triomfantelijk aan en brabbelde iets over wat er gebeurde\. Hij deed geen poging naar mij toe te komen\. Toen wisten we dat Sterling zijn hart had gewonnen\. Vanaf dat moment is hij tot op heden een ander kind geweest\.
Nu kijken we met vreugde naar hem\. Zijn kleine gezicht straalt, zijn ogen zijn helder en tevreden\. Hij voelt zich duidelijk veilig\. Hij is een genot om bij ons te hebben en betovert ons gezin met zijn waggelende fratsen\. Hij heeft niet alleen een band met Sterling opgebouwd, maar heeft zijn kring van vertrouwen ook naar anderen uitgebreid\. Hij gaat goed om met zijn broers\. Bij de opvoeding op andere gebieden reageert hij redelijk\. We houden van hem, onze derde kleine zoon\.
---
Wat was er nu werkelijk mis met Judson? Ik denk dat hij in de eerste maanden van zijn leven een lichamelijke afwijking had die hem ongemak bezorgde\. Zijn babytijd was een moeilijke periode\. Achteraf zie ik dat ik hem ongemerkt begon te verwennen\.
Ergens in de overgang van behoefte naar eis begon ik aan zijn kleine zelf toe te geven\. Dat ging stiekem en geleidelijk\. Al heel vroeg besefte hij duidelijk dat hij mij met huilen in zijn macht had\. Ik zag het niet\. Wij zagen het niet\. We zagen het pas nadat we bij zijn opvoeding de ouderlijke leiding weer naar ons toe begonnen te trekken\. We weten nog steeds niet wanneer of hoe het gebeurde\. Maar dit weten we wel: Gods weg werkt\.
Gebed werkt\. De tuchtroede werkt\. Een vrouw die achter haar man staat wanneer hij zijn kind liefdevol discipline bijbrengt, werkt\. In een aanpak die indruist tegen het menselijk verstand, laat staan tegen wereldse leringen, heeft het proces waarin Judsons wil stevig werd gevormd hem hecht aan zijn vader verbonden\. Dat bracht veiligheid in zijn kleine wereld\. Sterling heeft de leiding\. Judson vindt daarin rust en veiligheid\. Het nam de last weg dat hij zijn wereld moest beheersen\. Hij is vrij om met ieder van ons om te gaan, vrij van de tirannieke eisen van zijn kleine, zelfzuchtige aard\. De duidelijkheid dat zijn vader in zijn leven het gezag heeft, heeft ook mijn gezag over hem gevestigd\.
Het is ruim twee jaar geleden dat Sterling begon Judsons hart en wil naar zich toe te keren\. Vandaag is Judson een vrolijke, evenwichtige jongen\. Hij zit rustig in de kerk en tijdens de gezinsdevoties; hij geniet van gemeenschappelijke maaltijden en van zijn vrienden; hij brengt graag tijd door met papa of mama\. Koppigheid, angst en maaltijden zijn drie gebieden waarin hij dagelijks met toewijding moet worden opgevoed — meer toewijding dan onze eerste twee kinderen samen nodig hadden\! Maar het goede nieuws is dat Judson goed op discipline reageert\. Sommige dagen voelt het alsof we geen vooruitgang boeken, totdat we terugkijken en zien hoe ver onze zoon werkelijk is gekomen\. We loven de Heer voor Zijn ingrijpen in ons leven, doordat Hij een opmerkzame broeder gebruikte om ons in deze situatie raad te geven\. Gods Woord, Gods weg, bevat de sleutels tot het opvoeden van een gelukkig kind\.
## Tijdschriftverwijzing
- [Een pasgeboren babyhandje dat een volwassen vinger vasthoudt](): Unsplash\.com
- [Een lege ziekenhuiskamer met een bed en zitplaatsen](): Unsplash\.com