# Ik zal Gods Woord in het hart van mijn \(kind\) verbergen Zuster tot Zuster Taal: nl Auteur: by Melissa Brubaker Lebanon, PA Oorspronkelijk nummer: The Heartbeat of the Remnant, Zomer 2023, Nummer 2 Oorspronkelijke pagina’s: 24–25 Lees artikel: Oorspronkelijke PDF: Summer\-2023\-Remnant\-web\.pdf [The Heartbeat of the Remnant, Zomer 2023]() Als zusters in de Heere en wedergeboren gelovigen, weet ik zeker dat we het er allemaal over eens zouden zijn dat het memoriseren van de Schrift belangrijk is voor onze geestelijke gezondheid\. Ik heb als kind vele, vele Schriftplaatsen uit het hoofd geleerd\. De meeste verzen die ik uit het hoofd leerde, werden aangeleerd tijdens een VakantieBijbelSchool die ik elke zomer bezocht\. Tijdens de eerste avond van de BijbelSchool deelden de leraren geheugenwerkopdrachten uit, vaak vele pagina’s lang\. Dat was niet allemaal verplicht, maar de beloningen waren aantrekkelijk\. De meeste jaren heb ik alles geleerd wat werd opgegeven\. Ik geef deze leraren en die BijbelSchool de eer voor de rijkdom aan verzen die ik in die jaren uit het hoofd leerde\. Nu ben ik getrouwd en heb ik eigen kinderen\. De BijbelSchool uit mijn jeugd ligt ver achter me\. Ik besefte dat als mijn kinderen Schriftplaatsen gingen memoriseren, ik het mogelijk zou moeten maken\. Als moeders weten velen van ons hoe belangrijk het is Gods Woord te memoriseren en het niet alleen in ons eigen hart te verbergen, maar ook in het hart van onze kinderen\. > *Waarmede zal een jongeling zijn weg zuiveren? Door uw woord te bewaren\. Met mijn ganse hart heb ik U gezocht; laat mij niet dwalen van uw geboden\. Ik heb uw woord verborgen in mijn hart, opdat ik niet zondige tegen U –Psalm 119:9\-11\.* We hebben Gods Woord in ons hart nodig om ons te helpen bij onze dagelijkse strijd tegen de zonde\. Onze kinderen hebben dit ook nodig\. De meeste van onze kinderen zullen geen Schriftplaatsen uit het hoofd leren zonder enige hulp van ons\. Mijn man en ik trouwden niet met de bedoeling samen met onze kinderen te gaan memoriseren\. Voor ons gezin gebeurde het bijna per ongeluk\. Onze oudste kinderen waren drie en vier toen mijn man voorstelde dat we met hen zouden oefenen met het kerstverhaal uit Lukas 2:1\-19\. Ik dacht niet dat ze het zouden kunnen\. Ik dacht dat jonge kinderen korte verzen memoriseerden zoals: “Weest vriendelijk jegens elkander\.” We begonnen het elke avond samen op te zeggen tijdens onze gezinsdevotie\. Ik was behoorlijk verrast toen ze dit gedeelte snel en gemakkelijk leerden\. Ik was geïntrigeerd\. Zouden we het nog eens proberen? Het was bijna Pasen, dus ik begon met hen te werken aan het kruisigingsverslag uit Johannes 19:1\-19\. Ook dat leerden ze zonder veel moeite\. Dat moedigde me aan door te gaan met andere gedeelten\. Toen het tijd werd om thuis les te geven aan de kinderen, wilde ik dat memoriseren deel zou uitmaken van onze dagelijkse routine\. Ik kocht een ringband en deed de afgedrukte gedeelten die we geleerd hadden, en de gedeelten die ik wilde dat ze leerden, erin\. Dit begon een routine die we nog steeds doen\. Elke dag zeggen we het huidige gedeelte op en ook één dat we eerder hebben geleerd\. We zeggen het ook samen als gezin tijdens onze devotietijd\. Ik heb gemerkt dat op deze manier het gezin het gedeelte in ongeveer drie tot vier weken uit het hoofd heeft\. Bij het begin van een nieuw gedeelte lees ik het schriftgedeelte hardop voor\. Naarmate de dagen verstrijken, beginnen de kinderen steeds meer in te vallen\. Uiteindelijk laat ik ze gewoon beginnen en help ik alleen als ze hulp nodig hebben\. Als ik denk dat ze het gedeelte kennen, laat ik ze het één voor één aan mij opdreunen\. Als ze het goed kennen, beginnen ze het tijdens onze gezinsdevotie aan hun vader op te zeggen\. Als ze het niet kennen, blijven we oefenen totdat ze het wel kennen\. Soms geef ik het worstelende kind slechts een paar verzen om op te zeggen\. De meesten van hen geven echter de voorkeur aan het hele stuk\. We memoriseren als gezin in plaats van individueel\. Ik ga niet verder naar een nieuw gedeelte totdat iedereen het uit het hoofd heeft, of althans naar vermogen heeft geleerd\. \(Niet alle kinderen kunnen op driejarige leeftijd 19 verzen onthouden\.\) Sommige van onze kinderen praatten nauwelijks op driejarige leeftijd, dus verbaal Bijbelgeheugen was nauwelijks mogelijk\. Sommige kinderen struikelen over een gedeelte en hebben veel aanwijzende woorden nodig, wat oké is als ze hun best doen\. Soms herhalen we hetzelfde gedeelte over een paar jaar en dan leren ze het de tweede keer beter\. Dit klinkt misschien tijdrovend en stressvol, maar dat is het voor ons niet\. Ik besteed ongeveer vijf minuten per dag aan het geheugenwerk\. We stellen geen tijdslimieten voor ons memoriseren, dus er is geen druk om het op een bepaalde tijd te kennen\. De kinderen doen dit sinds ze nauwelijks konden praten, dus ze zijn eraan gewend en klagen zelden\. Omdat we als gezin memoriseren, helpt dat ook het kind dat niet zo goed kan onthouden als een ander\. Als gezin moedigen we het worstelende kind aan en juichen we het toe\. Hij voelt een gevoel van voldoening, zelfs als hij het hele gedeelte struikelend doet\. Ik geef een kleine beloning voor elk uit het hoofd geleerd gedeelte\. Ik heb een prijzenkist waaruit ze kunnen kiezen\. Dat hoeft niet veel te kosten\! Ik geef vaak niet veel meer uit dan een dollar\. Rommelmarkten en kringloopwinkels zijn plaatsen om items goedkoop te kopen\. Terug\-naar\-school\-aanbiedingen zijn ook prettig, omdat de meeste kinderen graag een nieuw pakje kleurpotloden of een leuk gummetje hebben\. Naarmate de tijd verstreek, raakte ik ontmoedigd over hoe snel de kinderen een geleerd gedeelte weer vergaten\. Ik ontdekte dat ze enkele jaren later vaak nauwelijks een eerder geleerd gedeelte konden opdreunen\. Ik vroeg me af waarom ik de moeite deed als ze het toch over een paar jaar zouden vergeten\. Mijn man moedigde me aan door te gaan\. Hij zei dat de begrippen nog steeds in hun hart zaten, ook al konden ze het gedeelte niet meer opdreunen\. Dus ging ik door, maar ik hoopte nog steeds op een oplossing voor dit probleem\. Op een dag las ik een artikel geschreven door een andere moeder die ook met haar kinderen aan memoriseren werkte\. In het artikel zei ze dat het belangrijk is het geheugenwerk uit het korte\-termijngeheugen te halen en in het lange\-termijngeheugen te krijgen\. De oplossing is eigenlijk vrij eenvoudig\. Elke dag, naast het opzeggen van ons nieuwe gedeelte, zeggen we ook een eerder geleerd gedeelte op\. Mijn ringband komt hierbij goed van pas\! Alle gedeelten die we geleerd hebben, staan in deze ringband\. Ik gebruik een paperclip om me te helpen het gedeelte te herinneren dat we net herzien hebben\. Elke dag verplaats ik de paperclip naar het volgende gedeelte\. Als we het einde bereiken, beginnen we opnieuw\. Dit helpt om de gedeelten vers in ons hoofd te houden en ze naar ons lange\-termijngeheugen over te brengen\. Ik houd er ook van om elk schooljaar een thema te hebben\. Het ene jaar was mijn thema: “100 verzen memoriseren\.” De kinderen vonden het leuk het aantal te zien stijgen naarmate het jaar vorderde\. Dit jaar werken we aan “De Bergrede\.” Ik deelde die in 10 delen\. Het doel is het binnen een jaar af te ronden, maar als we dat doel niet halen, maakt dat niet uit\. Het is beter langzaam te gaan en iets goed te memoriseren dan snel te gaan en niet te behouden wat je geleerd hebt\. Dit zijn de methoden die ik nuttig heb gevonden voor ons gezin\. Bid en vraag God om ideeën die goed zullen werken voor jouw gezin, zonder jezelf te vergelijken met andere gezinnen\! Onderschat niet wat je kinderen kunnen\. Neem niet aan dat ze vanwege hun leeftijd maar één of twee verzen kunnen onthouden\. Kinderen presteren vaak slechts zo goed als wij van hen verwachten, zelfs de jongere\. Nadat we Gods Woord uit het hoofd hebben geleerd, moeten we het dagelijks gebruiken\. Een deken die in een kast wordt opgeborgen, is geen goed op een koude winternacht\. De schrijver van Deuteronomium vat dit goed samen—*En **gij zult de HEERE uw God liefhebben** met gans uw hart, en met gans uw ziel, en met al uw kracht\. En **deze woorden, die ik u heden gebied, zullen in uw hart zijn:** En **gij zult ze uw kinderen inscherpen,** en daarvan spreken, wanneer gij zit in uw huis, en wanneer gij gaat op de weg, en wanneer gij neerligt, en wanneer gij opstaat –Deuteronomium 6:5\-7\.* Eerst, wij houden van God\. Dan leggen we Zijn Woord in ons hart\. Ten slotte moeten we deze waarheden onze kinderen leren terwijl we onze dagelijkse bezigheden doen\. Deze passage omvat alles—zitten, lopen, neerliggen en opstaan\. Nadat een gedeelte gememoriseerd is, zal mijn man de verzen tijdens onze devotietijd aan ons uitleggen\. Dit helpt ons te begrijpen wat we memoriseren\. We doen veel dingen uit gewoonte omdat we hun belang inzien\. We poetsen onze tanden, kammen ons haar, eten ontbijt en doen veel andere dingen\. We doen deze dingen dagelijks\. Ze zijn een normaal deel van ons leven\. Omdat we ze waarderen, zorgen we dat ze gebeuren\. Zo zou het ook moeten zijn met het memoriseren van de Schrift\. Het is te waardevol om over te slaan\. > *Zalig is de man, die niet wandelt in de raad der goddelozen, noch staat in de weg der zondaars, noch zit in de zetel der spotters; maar zijn behaagheid is in de wet des HEEREN; en in zijn wet oefent hij zich dag en nacht\. En hij zal zijn als een boom geplant aan watervole rivieren, die zijn vrucht geeft op zijn tijd, en waarvan het blad niet verwelkt; en al wat hij doet, zal voorspoed hebben –Psalm 1:1\-3\.* Wanneer we ons verheugen in Gods Woord, zullen we graag tijd nemen om Schriftplaatsen te memoriseren, en zal het gememoriseerde Woord vervolgens vrucht dragen op zijn tijd\. > *En laten wij niet moe worden goed te doen; want te zijner tijd zullen wij oogsten, zo wij niet verzaken –Galaten 6:9\.*