# Moeder had gelijk Kinderhoek Taal: nl Auteur: by Eileen Wenger Dalton, OH Oorspronkelijk nummer: The Heartbeat of the Remnant, Winter 2022, Nummer 4 Oorspronkelijke pagina’s: 20–21 Lees artikel: Oorspronkelijke PDF: Winter\-2022\-Remnant\-web\.pdf [The Heartbeat of the Remnant, Winter 2022]() ![Een kind dat met een klein mes met een rood handvat aan een stokje snijdt]() De lunch was voorbij en het was dat heerlijke uur van de dag waarop mama zei dat het tijd was voor een pauze\. Omdat Ellie tien was, hoefde ze niet meer elke dag een middagdutje te doen, dus begon ze zich te bedenken hoe ze deze vrije tijd zou besteden\. Ze hield van buiten zijn, dus de zonnige lucht en de frisse lucht van deze bijzonder mooie zomerdag trokken haar haast naar buiten\. “Ik weet het\!” dacht ze bij zichzelf\. “Dit is een perfecte gelegenheid om te proberen te snijden met dat mes dat Paul me gegeven heeft\.” Ze had een week bij haar tante en oom doorgebracht die enkele graafschappen verderop woonden, en daar had haar neef Paul haar een mes gegeven dat hij gemaakt had\. Het had een kort, rond handvat en hij had een klein stuk staal in één uiteinde geplaatst\. Daarna sneed hij het lemmet tot een mooie scherpe rand\. Hij kon de grappigste gezichtjes snijden in kleine blokjes hout en Ellie was altijd benieuwd wat hij de volgende keer zou maken\. Ze probeerde hem na te doen, maar het leek erop dat ze op korte termijn niets bijzonders zou voortbrengen\. Toch was het leuk om te proberen, dus haalde ze het mes uit haar lade in haar slaapkamer en ging naar buiten\. De grote esdoornboom voor hun oude stenen boerderij lonkte naar haar\. De laag hangende takken leken de perfecte plek om te zitten en het mes nog eens uit te proberen\. Ellie koos een paar grote twijgen en hijste zich vervolgens in de koele schaduw van de boom\. Toen ze eenmaal zat, begon ze te snijden en stukjes hout weg te halen\. Ze kon nog steeds geen ogen en neus tevoorschijn toveren, maar ze vond het leuk om inkepingen te maken en kleine stukjes schors af te schaven\. Het was een ontspannende bezigheid terwijl ze genoot van de stilte van de middag\. Ze was zo blij dat deze boom in hun tuin stond, en ze was zo blij dat Paul haar dat snijmes had gegeven\. Na een tijdje begon de tak waarop Ellie zat ruw en hard aan te voelen, en de twijgen die ze aan het snijden was waren bijna verdwenen\. “Ik moet even gaan kijken wat de jongens doen,” dacht ze\. Ze verplaatste zich naar de laagste tak en zat klaar, gereed om omlaag te springen zoals ze altijd deed om uit de boom te komen\. Ze pauzeerde en keek naar het mes in haar hand\. “Spring nooit ergens vanaf terwijl je een mes in je hand houdt\!” galmde de stem van haar moeder in haar geheugen\. “Dat is heel gevaarlijk\. Je kunt jezelf ernstig snijden\.” Ellie bleef even nadenken\. “Ja, ik weet dat dat waarschijnlijk waar is,” zei ze tegen zichzelf\. “Maar ik denk dat als ik heel voorzichtig ben, ik kan springen en het zal goed gaan,” beredeneerde ze\. Ze klemde het mes stevig in haar rechterhand en sprong toen snel de afstand naar de grond\. Net toen ze landde, draaide haar enkel om en knakte naar beneden\. Ze viel onhandig op haar linkerbeen\. En, o nee\! Dat kleine mesje was in haar linkerpols gedrukt terwijl ze probeerde haar evenwicht te bewaren\. Snel trok ze het eruit en keek, met haar hart dat snel klopte, hoe het bloed opwelde, donker en warm\. Het was een kleine snijwond, slechts ongeveer een kwart inch lang, maar hij was behoorlijk diep\. Wat moest ze nu doen? Ja, daar was geen twijfel over, haar moeder had toch gelijk gehad\! In haar hart wist ze dat het juiste zou zijn om meteen naar haar moeder te gaan en te vertellen wat ze had gedaan\. Maar ze voelde zich schuldig en beschaamd\. Ze had beter moeten weten dan van de tak te springen met dat mes, en toch had ze het gedaan\. Schuldig drukte ze snel haar duim op de wond en sloop het huis binnen\. Het bloeden stopte al snel, en nadat ze een klein pleistertje had gevonden en dat op haar snee had geplakt, deed ze stilletjes haar mes weg en zocht een boek om te lezen\. Ze heeft haar moeder pas veel jaren later, toen ze volwassen was, verteld wat er gebeurd was\. Vandaag, als ze naar die litteken kijkt dat nog steeds zichtbaar is van 40 jaar geleden, vraagt ze zich af waarom God haar beschermd heeft\. Ze was een dwaas meisje geweest om niet meteen naar haar moeder te gaan en te belijden wat ze gedaan had\. Ze had een ernstige infectie kunnen krijgen van het snijden met een vies, licht roestig mes\. Hoewel ze dwaas had gehandeld, is ze dankbaar dat God haar beschermde, maar ze wenst nog steeds dat ze haar ongehoorzaamheid aan haar moeder had beleden\. Het is nooit verstandig om iets voor je ouders te verbergen\. Ze moeten weten van die verkeerde dingen die je doet, hoe beschaamd of schaamtevol je je ook kunt voelen\. Ouders moeten weten wat er met hun kinderen gebeurt\. Het is Gods ontwerp dat vaders en moeders er voor hun kinderen zijn, om je te helpen wanneer je gewond raakt, en om je te begeleiden en te onderwijzen terwijl je leert hoe je goede, gehoorzame kinderen kunt zijn\. Gods weg is altijd het beste\. ![Een touwschommel die aan een grote boom hangt]() ## Tijdschriftverwijzing - [Een kind dat met een klein mes met een rood handvat aan een stokje snijdt](): Pixabay\.com - [Een touwschommel die aan een grote boom hangt](): AdobeStock\.com