# De Pepermuntman Een verhaal over dankbaarheid Kinderhoek Taal: nl Auteur: Elizabeth Rust Rome, Pennsylvania Oorspronkelijk nummer: The Heartbeat of the Remnant, Winter 2024 Oorspronkelijke pagina’s: 14–15 Lees artikel: Oorspronkelijke PDF: Winter\-2024\-Remnant\_web\_250324\_133620\.pdf [The Heartbeat of the Remnant, Winter 2024]() Dirk scande de kerkzaal, probeerde onopvallend te zijn en faalde er toch volkomen in terwijl hij zich omdraaide en in zijn stoel wrong\. Hij was vastbesloten broer Silas te vinden voordat de dienst begon\. Elke zondagochtend stak hij zijn nek uit op zoek naar het grijze hoofd van het oudste lid van de gemeente, en elke keer wierp zijn moeder hem die blik die betekende: “Ga zitten en kijk naar voren\.” Die ochtend hoefde hij niet eens achter zich te kijken\. Twee rijen van voren in de zaal zag Dirk broer Silas’ witte haar en zijn zwarte vest\. Voor Dirk was het een heel speciaal vest\. In de zak van dat vest zat iets heel belangrijks\. In die vestzak zaten mints\. Lifesavers, om precies te zijn\. En alles wat een klein jongetje hoefde te doen om zo’n mint te krijgen, was na de kerkdienst naar broer Silas toelopen en beleefd vragen of hij er een mocht hebben\. Dan glimlachte broer Silas, stak zijn hand in het binnenzakje, haalde een mint tevoorschijn en gaf die aan het jongetje\. Daarom zocht Dirk ijverig in het kerkgebouw naar broer Silas’ verblijfplaats — zodat hij wist waar hij naartoe moest om zo’n mint te krijgen\. Deze zondag was geen uitzondering, en zodra het laatste amen gezegd was, begonnen een zwerm jongens en meisjes zich rond broer Silas te verzamelen als mezen bij een vogelvoederhuisje\. Broer Silas deelde vriendelijk zijn mints uit, terwijl hij bleef praten met de mannen\. Toen Dirk aan de beurt was, zei hij plichtsgetrouw “Dank u,” zonder er echt over na te denken wat hij zei\. Dirk verloor geen tijd met het eten van die mint, en voor hij het wist was de mint op en kon hij doorgaan met zijn middag en met de rest van de week\. Die donderdag ging de telefoon, en toen zijn moeder opnam, merkte Dirk dat het een opgenomen mededeling was, want zijn moeder luisterde alleen in plaats van een gesprek te voeren\. Hij dacht er niet veel van totdat hij later die avond betrapte hoe zijn ouders over het bericht spraken\. “In welk ziekenhuis zeiden ze dat broer Silas ligt? Zeiden ze hoe lang ze verwachten dat hij blijft? Misschien moeten we hem eens bezoeken,” zei moeder\. “Ik denk dat het de moeite waard zou zijn om hem op te zoeken,” antwoordde vader\. “Zal hij zondag in de kerk zijn?” onderbrak Dirk, die zijn trekker stilhield omdat hij bezorgd was het antwoord te horen\. “Nee, ik denk dat het nog wel even zal duren voordat hij zich sterk genoeg voelt om weer naar de kerk te gaan\. Hij is erg ziek, Dirk,” zei vader\. Noch zijn vader noch zijn moeder hadden verwacht wat dit antwoord teweeg zou brengen\. Dirk begon te huilen, en eerst waren ze geraakt dat hij zo meelevend kon zijn over broer Silas\. Toen begon Dirk te zeuren\. “Maar wat gebeurt er met mijn mint? Als broer Silas niet in de kerk is, krijg ik mijn mint niet\! Hij móét gewoon in de kerk zijn\!” Hij was zo doorgegaan als zijn ouders hem hadden laten\. “Waarom Dirk Phillips, ten eerste, wij komen niet naar kerkdiensten zodat jij een mint kunt krijgen\. We komen naar kerkdiensten om God te aanbidden\. Bovendien zou je bezorgd moeten zijn om broer Silas, niet om of je een mint zult krijgen of niet\. Hoe zou jij het vinden als je vrienden alleen bezorgd waren om iets dat jij ze gaf, zonder te vragen hoe het met je gaat?” “Het spijt me\. Ik had er niet zo over nagedacht,” snikte Dirk en veegde zijn neus met zijn mouw\. “Kun je iemand in de Bijbel bedenken die klaagde wanneer hij niet kreeg wat hij wilde?” vroeg moeder\. Niemand kwam in Dirk op, hoewel hij zeker was dat er genoeg voorbeelden in de Bijbel waren\. “De Israëlieten, Dirk\. Zij klaagden vaak en dat behaagde God niet,” hielp zij hem op weg\. Vader vroeg toen aan Dirk om Numeri 11 door te lezen en de zinnen over ondankbaarheid en over hoe God daarover dacht op te schrijven\. Zijn ouders stelden Dirk daarna gerust dat ze zouden kijken of ze broer Silas konden bezoeken\. Ze stelden voor op weg naar het ziekenhuis een zakje mints mee te nemen, speciaal voor broer Silas\. ![Een glazen pot die verpakte mints naast een potplant morst]() Toen de dag daar was om broer Silas te bezoeken, nam vader zijn zoon mee de winkel in om een zakje mints uit te zoeken\. “Heb je er ooit bij stilgestaan hoe vaak broer Silas dit moet doen om zijn zakken goed gevuld te houden met mints voor jullie kinderen?” vroeg hij aan Dirk, wiens ogen groot werden bij deze kleine openbaring\. “Nee, daar had ik nooit over nagedacht\. Maar hij moest waarschijnlijk elke week een hele zak kopen\! We zijn met zoveel kinderen in de kerk\.” Het duurde een volle maand voordat broer Silas zich goed genoeg voelde om weer kerkdiensten bij te wonen\. Toen dat zover was, glansden Dirks ogen bij het zien van hem\. Aan het einde van de dienst bleef Dirk nog wat achter voordat hij naar hem toeliep\. Eerlijk gezegd voelde hij zich een beetje verlegen\. Maar toen hij de andere kinderen hun mints zag krijgen en hij het onmiskenbare fonkelen in broer Silas’ ogen zag terwijl hij ze uitdeelde, werd Dirk zelfverzekerder\. Ook hij voegde zich bij de menigte\. “Ik ben blij dat u zich beter voelt, broer Silas\. Ik heb u gemist,” vertrouwde Dirk toe terwijl hij opkeek naar het gezicht van de vriendelijke heer\. “Ik ook\! Het is erg fijn om terug te zijn\. Ik heb het hier best gemist,” antwoordde broer Silas en legde vriendelijk zijn hand op Dirks schouder terwijl ze praatten\. Toen stak hij zijn hand in zijn vestzak en haalde een mint tevoorschijn\. Een Lifesaver, om precies te zijn\. En deze keer, toen Dirk zijn dank uitsprak, voelde hij werkelijk dankbaarheid en waren het niet alleen woorden\.